αχ ““Απιογίςσβμα’) 1990... Ἢ «τάξη πραγμάτων» ὁλόκληρου τοῦ κόσμου μας σήμερα εἶναι πανομοιόμορφη. Εἶναι πανομοιότυπη. Εἶναι πανειρηνική. Εἶναι παδημοκρατική. Καὶ εἶναι «παναμερικανική». (Τὰ εἰσαγωγικὰ στὸν τελευταῖο χαρακτηρισμὸ θὰ ἐξηγηθοῦν στὀ τέλος). Ὅταν μετὰ τὰ «Μηδικὰ» ἴσχυσε σ ̓ ὁλόκληρο τὸν ἑλληνικὸ Κόσμο (πλὴν τῆς Σπάρτης) γιὰ λίγο ἡ ἴδια κατάσταση στηριγμένη στὰ ἴδια ἀκριβῶς μὲ τὰ σημερινὰ ἰδεολογικὰ καὶ πολιτικὰ βάθρα (ἂς τὴν ποῦμε “ῬΑχΧ ΑίΠεπαΙοβ ̓’), σύμπαντες οἱ Μήλιοι ἐσφάγησαν ἀπ ̓ αὐτὴν (τὴν «διεθνῆ» δημοκρατία καὶ εἰρήνη) μὲ βάση τὸ φρικαλεώτερο «σκεπτικὸ» ποὺ συνέλαβαν ποτὲ καὶ τὰ πιὸ διεστραμμένα ἀνθρώπινα μυαλὰ (Θουκυδίδης, Ε ́, 85-114), γιατὶ οἱ φτωχοὶ αὐτοὶ νησιῶτες ἀμφισβήτησαν «τὴν δικαιοσύνη τῆς εἰρήνης». Χίλιοι Μυτιληναῖοι, τὸ ἄνθος τῆς νεολαίας, θανατώθηκαν ἀπ ̓ αὐτήν, τὴν «εἰρήνη», καὶ τὴν τελευταία στιγμὴ ματαιώθηκε ἡ σφαγὴ ὁλόκληρου τοῦ πληθυσμοῦ τῆς πολυανθρωπότατης γιὰ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη Μυτιλήνης, γιατὶ διετάραξαν «τὴν εἰρήνη» (Θουκυδίδης, Γ ́, 1-56). Καὶ ὁ ἴδιος ὁ δίκαιος ̓Αριστείδης κατάντησε νὰ περιφέρεται μὲ τὸν «στόλο τῆς δημοκρατίας καὶ τῆς εἰρήνης», γιὰ νὰ ἀπομυξζᾶ, ὑπὸ τύπον φορολογίας (ὑπὲρ τῆς εἰρήνης καὶ τῆς δημοκρατίας) καὶ τὴν τελευταὶα ἰκμάδα τῶν οἰκονομικῶν πόρων τῶν «ἐλευθέρων καὶ εὐτυχισμένων» πόλεων-κρατῶν-μελῶν τῆς ΡΑχ ΑίΠεΠΑΙΟΒ ( Ηρόδοτος, Θ ́, 61-72), Σήμερα ὅποιος τολμήση νὰ μὴν εἶναι ἀπολύτως προσαρμοσμένος πρὸς τὴν τάξη πραγμάτων τῆς Ραχ 'Απιεγίσᾶηδ ̓ συντρίβεται ὠμὰ καὶ χωρὶς κανένα πρόσχημα, κι αὐτὸς καὶ ἡ φτωχὴ χώρα του, ποὺ τῆς πίνει τὸ αἷμα ἡ διεθνὴς δημοκρατία, ἀφοῦ πρῶτα συκοφαντηθῆ ἀπὸ τὴν παγκόσμια προπαγάνδα ὡς «νονὸς τῶν ναρκωτικῶν» (στρατηγὸς Νοριέγκα στὸν ΓΠαναμᾶ)' ἀνατρέπεται καὶ ἐκτελεῖται χωρὶς δίκη (ἀπὸ πράκτορες συνωμότες τοῦ Στρατοῦ ἢ πράκτορες ὀχλαγωγοὺς τῆς «εἰρήνης καὶ τῆς δημοκρατίας»), μέσα σ ̓ ἕνα