αχ ““Απιογίςσβμα’) 1990... Ἢ «τάξη πραγμάτων» ὁλόκληρου τοῦ κόσμου µας σή- µερα εἶναι πανομοιόμορφη. Εἶναι πανομοιότυπη. Εἶναι πα- νειρηνική. Εἶναι παδηµοκρατική. Καὶ εἶναι «παναµερικανι- κή». (Τὰ εἰσαγωγικὰ στὸν τελευταῖο χαρακτηρισμὸ θὰ ἐξη- γηθοῦν στὀ τέλος). Ὅταν μετὰ τὰ «Μηδικὰ» ἴσχυσε σ᾽ ὁλόκληρο τὸν ἑλλη- νικὸ Κόσμο (πλὴν τῆς Σπάρτης) γιὰ λίγο ἡ ἴδια κατάσταση στηριγμένη στὰ ἴδια ἀκριβῶς μὲ τὰ σημερινὰ ἰδεολογικὰ καὶ πολιτικὰ βάθρα (ἂς τὴν ποῦμε “ῬΑχΧ ΑίΠεπαΙοβ᾽’), σύ- μπαντες οἱ Μήλιοι ἐσφάγησαν ἀπ᾿ αὐτὴν (τὴν «διεθνῆ» δη- μοκρατία καὶ εἰρήνη) μὲ βάση τὸ φρικαλεώτερο «σκεπτικὸ» ποὺ συνέλαβαν ποτὲ καὶ τὰ πιὸ διεστραμμένα ἀνθρώπινα μυαλὰ (Θουκυδίδης, Ε΄, 85-114), γιατὶ οἱ φτωχοὶ αὐτοὶ νη- σιῶτες ἀμφισβήτησαν «τὴν δικαιοσύνη τῆς εἰρήνης». Χίλιοι Μυτιληναῖοι, τὸ ἄνθος τῆς νεολαίας, θανατώθη- καν ἀπ᾿ αὐτήν, τὴν «εἰρήνη», καὶ τὴν τελευταία στιγμὴ μα- ταιώθηκε ἡ σφαγὴ ὁλόκληρου τοῦ πληθυσμοῦ τῆς πολυαν- θρωπότατης γιὰ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη Μυτιλήνης, γιατὶ διετά- ραξαν «τὴν εἰρήνη» (Θουκυδίδης, Γ΄, 1-56). Καὶ ὁ ἴδιος ὁ δίκαιος ᾿Αριστείδης κατάντησε νὰ περιφέρεται μὲ τὸν «στό- λο τῆς δημοκρατίας καὶ τῆς εἰρήνης», γιὰ νὰ ἀπομυξζᾶ, ὑπὸ τύπον φορολογίας (ὑπὲρ τῆς εἰρήνης καὶ τῆς δημοκρατίας) καὶ τὴν τελευταὶα ἰκμάδα τῶν οἰκονομικῶν πόρων τῶν «ἐ- λευθέρων καὶ εὐτυχισμένων» πόλεων-κρατῶν-μελῶν τῆς ΡΑχ ΑίΠεΠΑΙΟΒ ( Ηρόδοτος, Θ΄, 61-72), Σήµερα ὅποιος τολμήση νὰ μὴν εἶναι ἀπολύτως προ- σαρµοσµένος πρὸς τὴν τάξη πραγμάτων τῆς Ραχ 'Απιεγίσᾶ- ηδ᾽ συντρίβεται ὠμὰ καὶ χωρὶς κανένα πρόσχημα, κι αὐτὸς καὶ ἡ φτωχὴ χώρα του, ποὺ τῆς πίνει τὸ αἷμα ἡ διεθνὴς δη- μοκρατία, ἀφοῦ πρῶτα συκοφαντηθῆ ἀπὸ τὴν παγκόσμια προπαγάνδα ὡς «νονὸς τῶν ναρκωτικῶν» (στρατηγὸς Νοριέ- γκα στὸν ΓΠαναμᾶ)' ἀνατρέπεται καὶ ἐκτελεῖται χωρὶς δίκη (ἀπὸ πράκτορες συνωμότες τοῦ Στρατοῦ ἢ πράκτορες ὀχλα- γωγοὺς τῆς «εἰρήνης καὶ τῆς δημοκρατίας»), μέσα σ᾽ ἕνα