Εκ ΕΠΓΠΠΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ποιοὶ «φοβοῦνται» καὶ ποιοὶ «δὲν φοβοῦνται»... ̓Αγαπητοί μου φίλοι, Διαβάζω τὸ «Δαυλὸ» ἀπὸ τὸ [982. Στὶς στῆλες του συναντιέμαι μὲ μιὰ πνευματικὴ συντροφιά, ποὺ μοῦ ταιριάζει καὶ ποὺ τόσο ἔχω ἀνάγκη. Τελειώνοντας τὸ σημαδιακὸ τεῦχος [0], ὅπου βρῆκα συγκεντρωμένα πολλὰ ἀπὸ τὰ θέματα ποὺ μ ̓ «ἐνδιαφέρουν, σκέφτηκα νὰ διατυπώσω κι ἐγὼ περιληπτικὰ τὶς ἀπόψεις μου σὲ μερικὰ ἀπ ̓ αὐτά, πρὸ χάριν τοῦ διαλόγου. Ι. Θέμα: Περί “Ἑλληνοσύνης (τὸ σύνολο τῶν ἀπανταχοῦ τῆς γῆς ἐχόντων τὴν ἰδιότητα τοῦ Ἕλληνα) -- Συρρίκνωση, παρακμή: - «Δ», σελ. 5780-84. Γιὰ τὴν ̓Ελληνοσύνη δὲν ὑπάρχουν... «χαμένες πατρίδες». -- «Πᾶσα γῆ τάφος...». Χθὲς στὴ Μικρὰ ̓Ασία, σήμερα στὴ Β. ̓Αμερικὴ καὶ Αὐστραλία, αὔριο στὴν Εὐρώπη καὶ πίσω στὴ Μ. ̓Ασία!.. Πρὸς τί λοιπὸν ὁ θρῆνος καὶ ὁ κοπετός; Δημογραφικὰ ποτὲ ἄλλοτε ἡ ̓Ελληνοσύνη δὲν ὑπῆρξε πολυπληθέστερη (ὑπολογίζεται γύρω στὰ 20 ἑκατομμύρια!!). Ὁ πυρῆνας τῆς “Ἑλληνοσύνης στὴ Μάνα Γῆ εἶναι μεστός, γεμᾶτος σφρῖγος, συνεχῶς ἀνανεούμενος καὶ κάθε μέρα. μὲ τὴν ἀξία του ἢ τὴ «ζαβολιά» του, «ἀποκτᾶ»... Βεβαίως χρειάζονται φορεῖς τῆς φλόγας τῆς 'Ἑλληνικότητας, γιὰ ν ̓ ἀντιπαλεύουν τοὺς -ισμούς, μέσα πληροφορήσεως τῆς "Ἑλληνοσύνης, γιὰ νὰ μάθει πῶς νὰ συνεργάζεται σὲ ἔργα οἱκουμενικά, ἀλλὰ πάνω ἀπ ̓ ὅλα χρειάζεται ὁ ̓Εμπνευστής. 'Ὑπάρχουν παραδείγματα σὰν τὸν καλὸ Δημ. Πάνου ἐξ ̓Ιλισίων (Κ.Ε.Μ.Ε.) καὶ τὴν ἄξια καθηγήτρια Μαρία Ἰζάνη, ὑπάρχουν καὶ πολλὲς ἰδέες... γιὰ τὸ νοικοκύρεμα... Εἶναι καιρὸς λοιπὸν γιὰ λιγώτερες «Κασσάνδρες καὶ περισσότερους «Περικλῆδες». 2. Θέμα: Περὶ «Ορθοδοξίας» καὶ ἑλ.ληνικῆς γλώσσας: «Δ», σελ. 5755. Ἢ « ̓Ορθοδοξίω' δὲν εἶναι ἄνιδιοτελἠς καὶ ἑπομένως ὑπεράνω ὑποψίας. "Ὑποπτεύομαι λοιπόν, ὅτι παγιδεύτηκε κι «ἔδεσε τὴ μοῖρα της» μὲ τὴν ̓ Ελληνοσύνη, γιατὶ ἡ τότε διεθνἠς ἑλληνικὴ γλῶσσα τὴν ἐξυπηρετοῦσε στὴν προσπάθεια ἐπικοινωνίας καὶ ἐξάπλωσής της στὴν "Ελληνίζουσα ̓ ̓Ανατολή. Δὲν εἶναι ὁ σεβασμός της πρὸς τὴν ἕλληνικὴ γλῶσσα, γλῶσσα τῶν «άπεχθῶν ̓Ελλήνων εἰδωλολατρῶν» καὶ «ἐθνικῶν» μιασμάτων, οὔτε ἡ ἀγάπη της σὲ μιὰ γλῶσσα «δῶρο τῶν θεῶν»: ἀλλὰ ἡ « ̓ Ορθοδοξία» ἀπὸ συμφέρον χρησιμοποιεῖ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ τὴν ψευτοδιδάσκει στὸ ποίμνιο (ὅπως στὴν περίοδο τῆς ̓Οθωμανικῆς κατοχῆς), γιὰ νὰ καταλαβαίνει τὰ μηνύματα τῶν γραφῶν της. Αλλωστε κάποιοι πρέπει νὰ παραλαμβάνουν τὴ σκυτάλη, γιὰ νὰ συντηρηθεῖ τὸ «σύστημα». Γιὰ τὴν ἕλληνικὴ γλῶσσα ἡ σχέσις αὐτὴ ὑπῆρξε καὶ εἶναι ἀκόμα ἑστία τροχοπέδης (βυζαντινισμὸς) στὴν ἐξελικτική τῆς πορεία. Οἱ τροβαδοῦροι τοῦ «ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» --δάσκαλε, ποὺ δίδασκες!..---ἂς ἀκούσουν τὸ μήνυμα τοῦ... «μεγάλου» τοὺς ἐξ ̓Ηνωμ. Πολιτειῶν καὶ ἂς ἀρχίσουν νὰ διαπραγματεύονται στὰ ἀγγλικά, «καθότι ἡ προσφιλεστέρα τὴν σήμερον διεθνὴς γλῶσσα». Ἔ-