Εκ ΕΠΓΠΠΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ποιοὶ «φοβοῦνται» καὶ ποιοὶ «δὲν φοβοῦνται»... ᾿Αγαπητοί µου φίλοι, Διαβάζω τὸ «Δαυλὸ» ἀπὸ τὸ [982. Στὶς στῆλες του συναντιέµαι μὲ μιὰ πνευματικὴ συντροφιά, ποὺ μοῦ ταιριά- ζει καὶ ποὺ τόσο ἔχω ἀνάγκη. Τελειώ- νοντας τὸ σημαδιακὸ τεῦχος [0], ὅπου βρῆκα συγκεντρωμένα πολλὰ ἀπὸ τὰ θέµατα ποὺ μ᾽ «ἐνδιαφέρουν, σκέφτη- κα νὰ διατυπώσω κι ἐγὼ περιληπτικὰ τὶς ἀπόψεις µου σὲ μερικὰ ἀπ᾽ αὐτά, πρὸ χάριν τοῦ διαλόγου. Ι. Θέμα: Περί “Ἑλληνοσύνης (τὸ σύ- νολο τῶν ἀπανταχοῦ τῆς γῆς ἐχόντων τὴν ἰδιότητα τοῦ Ἕλληνα) -- Συρρίκνωση, παρακμή: - «Δ», σελ. 5780-84. Γιὰ τὴν ᾿Ελληνοσύνη δὲν ὑπάρ- χουν... «χαμένες πατρίδες». -- «Πᾶσα γῆ τάφος...». Χθὲς στὴ Μικρὰ ᾿Ασία, σήμερα στὴ Β. ᾿Αμερικὴ καὶ Αὐστρα- λία, αὔριο στὴν Εὐρώπη καὶ πίσω στὴ Μ. ᾿Ασία!.. Πρὸς τί λοιπὸν ὁ θρῆνος καὶ ὁ κοπετός; Δημογραφικὰ ποτὲ ἄλ- λοτε ἡ ᾿Ελληνοσύνη δὲν ὑπῆρξε πο- λυπληθέστερη (ὑπολογίζεται γύρω στὰ 20 ἑκατομμύρια!!). Ὁ πυρῆνας τῆς “Ἑλληνοσύνης στὴ Μάνα Γῆ εἶναι µε- στός, γεμᾶτος σφρῖγος, συνεχῶς ἀνα- νεούμενος καὶ κάθε μέρα. μὲ τὴν ἀξία του ἢ τὴ «ζαβολιά» του, «ἀποκτᾶ»... Βεβαίως χρειάζονται φορεῖς τῆς φλό- γας τῆς 'Ἑλληνικότητας, γιὰ ν᾿ ἀντι- παλεύουν τοὺς -ισμούς, µέσα πληρο- φορήσεως τῆς "Ἑλληνοσύνης, γιὰ νὰ μάθει πῶς νὰ συνεργάζεται σὲ ἔργα οἱ- κουµενικά, ἀλλὰ πάνω ἀπ᾽ ὅλα χρειά- ζεται ὁ ᾿Εμπνευστής. 'Ὑπάρχουν πα- ραδείγµατα σὰν τὸν καλὸ Δημ. Πάνου ἐξ ᾿Ιλισίων (Κ.Ε.Μ.Ε.) καὶ τὴν ἄξια καθηγήτρια Μαρία Ἰζάνη, ὑπάρχουν καὶ πολλὲς ἰδέες... γιὰ τὸ νοικοκύρε- μα... Εἶναι καιρὸς λοιπὸν γιὰ λιγώτε- ρες «Κασσάνδρες καὶ περισσότερους «Περικλῆδες». 2. Θέμα: Περὶ «Ορθοδοξίας» καὶ ἑλ.- ληνικῆς γλώσσας: «Δ», σελ. 5755. Ἢ «᾿Ορθοδοξίω' δὲν εἶναι ἄνιδιο- τελἠς καὶ ἑπομένως ὑπεράνω ὑποψίας. "Ὑποπτεύομαι λοιπόν, ὅτι παγιδεύτηκε κι «ἔδεσε τὴ μοῖρα της» μὲ τὴν ᾿ Ελλη- νοσύνη, γιατὶ ἡ τότε διεθνἠς ἑλληνικὴ γλῶσσα τὴν ἐξυπηρετοῦσε στὴν προ- σπάθεια ἐπικοινωνίας καὶ ἐξάπλωσής της στὴν "Ελληνίζουσα ᾽᾿Ανατολή. Δὲν εἶναι ὁ σεβασμός της πρὸς τὴν ἕλ- ληνικὴ γλῶσσα, γλῶσσα τῶν «άπε- χθῶν ᾽Ελλήνων εἰδωλολατρῶν» καὶ «ἐ- θνικῶν» μιασμάτων, οὔτε ἡ ἀγάπη της σὲ μιὰ γλῶσσα «δῶρο τῶν θεῶν»: ἀλλὰ ἡ «᾿ Ορθοδοξία» ἀπὸ συμφέρον χρησι- μοποιεῖ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ τὴν ψευτοδιδάσκει στὸ ποίμνιο (ὅπως στὴν περίοδο τῆς ᾿Οθωμανικῆς κατοχῆς), γιὰ νὰ καταλαβαίνει τὰ μηνύματα τῶν γραφῶν της. Αλλωστε κάποιοι πρέπει νὰ παραλαμβάνουν τὴ σκυτάλη, γιὰ νὰ συντηρηθεῖ τὸ «σύστημα». Γιὰ τὴν ἕλ- ληνικὴ γλῶσσα ἡ σχέσις αὐτὴ ὑπῆρξε καὶ εἶναι ἀκόμα ἑστία τροχοπέδης (βυ- ζαντινισμὸς) στὴν ἐξελικτική τῆς πο- ρεία. Οἱ τροβαδοῦροι τοῦ «ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» --δάσκαλε, ποὺ δίδασ- κες!..---ἂς ἀκούσουν τὸ μήνυμα τοῦ... «μεγάλου» τοὺς ἐξ ᾿Ηνωμ. Πολιτειῶν καὶ ἂς ἀρχίσουν νὰ διαπραγματεύονται στὰ ἀγγλικά, «καθότι ἡ προσφιλεστέ- ρα τὴν σήμερον διεθνὴς γλῶσσα». Ἔ-