ΣΠΥΡΟΣ ΝΟΝΙΚΑΣ Ἢ μοῖρα τῆς "Ελλάδος καὶ ἡ Ε.Ο.Κ. λάχιστοι εἶναι αὐτοί, ποὺ ἀμφισβητοῦν, ὅτι ἡ ἔνταξη τῆς ̓ Ελλάδος 9 στὴν ΕΟΚ ἦταν ὥς ἕνα βαθμὸ ἐπιβεβλημένη ἐκ τῶν πραγμάτων. Σὲ ἕνα δημοψήφισμα σήμερα τὸ ἀποτέλεσμα θὰ ἦταν καταφατικὸ μὲ συντριπτικἡ πλειοψηφία. ̓Εξ ἄλλου καὶ οἱ ἀμφισβητίες τρόπον τινα ἐπιχειρηματολογοῦν στὸ κενό, μιᾶς καὶ ἡ χώρα μας ἀποτελεῖ μέλος τῆς Κοινότητας ἐδῶ καὶ ἐννέα χρόνια καὶ ἤδη «ἔχουμε μπλεχτεῖ» γιὰ τὰ καλά. Εἴτε λοιπὸν ἀρέσει εἴτε δὲν ἀρέσει, μάθαμε νὰ ζοῦμε στὰ κοινοτικὰ πλαίσια μὲ βάση «ἕνα βαγόνι ντιρεκτῖβες» καὶ κανονισμοὺς ποὺ «κληρονομήσαμε» μπαίνοντας στὴν Κοινὴ ̓ Αγορά, καθὼς καὶ μὲ τὶς πολιτικές συνυπευθυνότητες, τὶς οἰκονομικὲς συνομολογήσεις καὶ τὶς κοινωνικὲς συστρωμματώσεις, ποὺ συνοδεύουν τὴν ἰδέα τῆς ̓ Ενωμένης Εὐρώπης. «Διαζύγιο», λοιπόν, δὲν προβλέπεται στὸ ὁρατὸ μέλλον, ὅπως συμβαίνει μὲ τὸ θάνατο, ποὺ κανεὶς δὲν ξέρει πότε θὰ ἐπισυμβεῖ, μιᾶς καὶ τὰ «πάντα ρεῖ» κατὰ τὸ ἀκλόνητο καὶ παναιώνιο ἀπόφθεγμα τοῦ ̓Ηράκλειτου. Ὅμως ἡ ἐκ τῶν πραγμάτων κατάφαση στὴν ΕΟΚ δὲν σημαίνει, ὅτι πρέπει νὰ σταματήσουμε νὰ ψάχνουμε. Στὸν Β ́ Παγκόσμιο Πόλεμο μπήκαμε ἐξ ἀνάγκης. Αλλοι τὸν ξεκινήσανε, καὶ τελικὰ ὅλοι γευτήκαμε τὰ ἀποτελέσματά του. Ἔτσι καὶ μὲ τὴν ΕΟΚ. "Αλλοι τὴν ξεκινήσανε καί, ὅπως πάει τὸ πρᾶγμα, ὅλοι θὰ γευτοῦμε ὄχι μόνο τὰ καλά της ἀλλὰ καὶ τὰ δυσάρεστα. ̓Εὰν ὑπάρχει πρόβλημα μὲ τὴν ἔνταξή μας στὴν ΕΟΚ. δὲν εἶναι οἱ ἐπιπτώσεις ἀπὸ τὴν οἰκονομική μας διαπλοκή, γιατὶ μᾶλλον δὲν θὰ μᾶς βγεῖ σὲ κακό, ἔστω κι ἂν στενοχωρηθοῦμε σὲ κάποια φάση. Τὸ πρόβλημα βρίσκεται ἀλλοῦ, γιὰ τὸ ὁποῖο ὅμως ἐλάχιστος ἢ οὐδεὶς λόγος ἔχει γίνει, καὶ ἀκόμη πιὸ λίγοι τὸ ὑποψιάζονται, ἐνῶ εἶναι ἀνάγκη ὅλοι οἱ Ἕλληνες νὰ τὸ ξέρουν, νὰ τὸ «χωνέψουν», ὥστε ἐνσυνείδητα πιὰ νὰ πορευτοῦν στὴ δύσκολη πορεία ὡς «πολίτες τῆς ΕΟΚ». ἌΧΚΧΑΆΑ ὁ πρόβλημα λοιπὸν εἶναι, ὅτι μὲ τὴν ἔνταξή μας στὴν ΕΟΚ καὶ στὴν ̓Ενωμένη Εῤρώπη ἐμεῖς οἱ ἽἙλληνες, οἱ ἰδιόρρυθμοι πολίτες τῆς οἰκουμένης, οἱ «ἀνάδελφοι», ὅπως λέει κι ὁ τέως πρόεδρος, μὲ τὰ μοναδικὰ χαρίσματα καὶ ἐλαττώματα, μὲ τὴν ἀντιφατική μας ἱστορία, μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία πήγασε τὸ ἀξεπέραστο στοὺς αἰῶνες ἑλληνικὸ πνεῦμα ποὺ καταυγάζει τὴν ἀνθρωπότητα, καλούμεθα νὰ ἀποδεχθοῦμε τὸ Δυτικὸ πρότυπο ζωῆς, τὸ «μοντέλο» τῆς 'Έσπερίας γενικῶς. Καὶ τὸ ἱστορικὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται, ὕστερα ἀπὸ αἰώνων ἀναμετρήσεις, ἀντιπαραθέσεις, συμπορεύσεις, συμμαχίες καὶ ἐμπειρίες ἀνάμεσα στὴ Δύση καὶ τὸ Δυτικὸ «μοντέλο» ἀφενὸς καὶ στὴν ̓ Ελλάδα καὶ τὸ ἑλληνικὸ πρότυπο ζωῆς καὶ κατανόησης τοῦ κόσμου ἀφ ̓ ἑτέρου, εἶναι, ἂν τελικὰ θὰ τὰ καταφέρουμε νὰ φορέσουμε τὰ φράγκικα ἢ θὰ ἐξακολουθήσουμε νὰ βασανιζόμαστε