ΣΠΥΡΟΣ ΝΟΝΙΚΑΣ Ἢ μοῖρα τῆς "Ελλάδος καὶ ἡ Ε.Ο.Κ. λάχιστοι εἶναι αὐτοί, ποὺ ἀμφισβητοῦν, ὅτι ἡ ἔνταξη τῆς ᾿ Ελλάδος στὴν ΕΟΚ ἦταν ὥς ἕνα βαθμὸ ἐπιβεβλημένη ἐκ τῶν πραγμάτων. Σὲ ἕνα δημοψήφισμα σήµερα τὸ ἀποτέλεσμα θὰ ἦταν καταφατικὸ μὲ συντρι- πτικἡ πλειοψηφία. ᾿Εξ ἄλλου καὶ οἱ ἀμφισβητίες τρόπον τινα ἐπιχειρηματολο- γοῦν στὸ κενό, μιᾶς καὶ ἡ χώρα µας ἀποτελεῖ μέλος τῆς Κοινότητας ἐδῶ καὶ ἐν- νέα χρόνια καὶ ἤδη «ἔχουμε μπλεχτεῖ» γιὰ τὰ καλά. Εἴτε λοιπὸν ἀρέσει εἴτε δὲν ἀρέσει, μάθαμε νὰ ζοῦμε στὰ κοινοτικὰ πλαίσια μὲ βάση «ἕνα βαγόνι ντιρεκτῖ- βες» καὶ κανονισμοὺς ποὺ «κληρονομήσαμε» μπαίνοντας στὴν Κοινὴ ᾿ Αγορά, καθὼς καὶ μὲ τὶς πολιτικές συνυπευθυνότητες, τὶς οἰκονομικὲς συνομολογήσεις καὶ τὶς κοινωνικὲς συστρωμµατώσεις, ποὺ συνοδεύουν τὴν ἰδέα τῆς ᾿ Ενωμένης Εὐ- ρώπης. «Διαζύγιο», λοιπόν, δὲν προβλέπεται στὸ ὁρατὸ µέλλον, ὅπως συμβαίνει μὲ τὸ θάνατο, ποὺ κανεὶς δὲν ξέρει πότε θὰ ἐπισυμβεῖ, μιᾶς καὶ τὰ «πάντα ρεῖ» κατὰ τὸ ἀκλόνητο καὶ παναιώνιο ἀπόφθεγμα τοῦ ᾿Ηράκλειτου. Ὅμως ἡ ἐκ τῶν πραγμάτων κατάφαση στὴν ΕΟΚ δὲν σηµαίνει, ὅτι πρέπει νὰ σταματήσουμε νὰ ψάχνουμε. Στὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μπήκαμε ἐξ ἀνάγκης. Αλλοι τὸν ξεκινήσανε, καὶ τελικὰ ὅλοι γευτήκαµε τὰ ἀποτελέσματά του. Ἔτσι καὶ μὲ τὴν ΕΟΚ. "Αλλοι τὴν ξεκινήσανε καί, ὅπως πάει τὸ πρᾶγμα, ὅλοι θὰ γευ- τοῦμε ὄχι µόνο τὰ καλά της ἀλλὰ καὶ τὰ δυσάρεστα. ᾿Εὰν ὑπάρχει πρόβλημα μὲ τὴν ἔνταξή µας στὴν ΕΟΚ. δὲν εἶναι οἱ ἐπιπτώσεις ἀπὸ τὴν οἰκονομική µας δια- πλοκή, γιατὶ μᾶλλον δὲν θὰ μᾶς βγεῖ σὲ κακό, ἔστω κι ἂν στενοχωρηθοῦμε σὲ κά- ποια φάση. Τὸ πρόβλημα βρίσκεται ἀλλοῦ, γιὰ τὸ ὁποῖο ὅμως ἐλάχιστος ἢ οὐ- δεὶς λόγος ἔχει γίνει, καὶ ἀκόμη πιὸ λίγοι τὸ ὑποψιάζονται, ἐνῶ εἶναι ἀνάγκη ὅ- λοι οἱ Ἕλληνες νὰ τὸ ξέρουν, νὰ τὸ «χωνέψουν», ὥστε ἐνσυνείδητα πιὰ νὰ πο- ρευτοῦν στὴ δύσκολη πορεία ὡς «πολίτες τῆς ΕΟΚ». 9 ἌΧΚΧΑΆΑ ὁ πρόβλημα λοιπὸν εἶναι, ὅτι μὲ τὴν ἔνταξή µας στὴν ΕΟΚ καὶ στὴν ᾿Ε- νωμένη Εῤρώπη ἐμεῖς οἱ ἽἙλληνες, οἱ ἰδιόρρυθμοι πολίτες τῆς οἰκουμένης, οἱ «ἀνάδελφοι», ὅπως λέει κι ὁ τέως πρόεδρος, μὲ τὰ μοναδικὰ χαρίσματα καὶ ἐλαττώματα, μὲ τὴν ἀντιφατική µας ἱστορία, μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία πήγασε τὸ ἀξεπέραστο στοὺς αἰῶνες ἑλληνικὸ πνεῦμα ποὺ καταυγάζει τὴν ἀνθρωπότητα, καλούμεθα νὰ ἀποδεχθοῦμε τὸ Δυτικὸ πρότυπο ζωῆς, τὸ «μοντέλο» τῆς 'Έσπε- ρίας γενικῶς. Καὶ τὸ ἱστορικὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται, ὕστερα ἀπὸ αἰώνων ἀναμε- τρήσεις, ἀντιπαραθέσεις, συμπορεύσεις, συμμαχίες καὶ ἐμπειρίες ἀνάμεσα στὴ Δύση καὶ τὸ Δυτικὸ «μοντέλο» ἀφενὸς καὶ στὴν ᾿ Ελλάδα καὶ τὸ ἑλληνικὸ πρό- τυπο ζωῆς καὶ κατανόησης τοῦ κόσμου ἀφ᾽ ἑτέρου, εἶναι, ἂν τελικὰ θὰ τὰ κατα- φέρουμε νὰ φορέσουµε τὰ φράγκικα ἢ θὰ ἐξακολουθήσουμε νὰ βασανιζόµαστε