Πῶς δεῖ τὴν λογοτεχνίαν ἐκδίδεσθαι «Καφετέρια»: Συντροφιά. Ὅλοι καὶ κάτι ψιλογράφουν, ἅπαντες αἰσθάνονται ἀδικημένοι καὶ ἀπαξάπαντες παραγκὠνισμένοι, τὸ «ἀκαλλιέργητο» κοινὸ δὲν νογᾶ ἀπὸ μοντέρνα τέχνη καὶ τὸ ρημάδι τὸ κατεστημένο δὲν τοὺς ἀφήνει νὰ ὀρθοποδήσουν, νὰ κάνουν τὴν λογοτεχνική τους ἐπανάσταση. Καὶ μέσα στὴν γεμάτη ἀπὸ νόημα σιγή, κάποιος ρίχνει τὴν πρόταση ἁπλᾶ: «Βρέ, δὲν βγάζουμε ἕνα λογοτεχνικὸ περιοδικῴ͵», “Ἢ πρότασις μελετᾶται σὲ βάθος. Οἱ συζητήσεις εἶναι ἐξονυχιστικές. Καθορίζεται ἀρχικὰ ὁ τίτλος, ποὺ πρέπει νὰ εἶναι ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ ἀκατανόητος, πιὸ παράξενος καὶ πιὸ «ἐντυπὠσιακός». Κατόπιν «ὁριοθετοῦνται οἱ στόχοι», ποὺ εἶναι πάντα «ἡ προώθηση τῆς λαγοτενχικῆς παραγωγῆς καὶ ἡ ποιοτικὴ ἀναβάθμιση τῆς Τέχνης». Τέλος ὁρίζονται καὶ οἱ «ἁρμοδιότητες»: Κάνα-δυὸ ποὺ ἐπιδίδονται στὸ «γλείψιμο» τῶν μεγάλων, ἐνῷ στοὺς παρακατιανοὺς εἶναι γνωστοὶ γιὰ τὸ «θάψιμό» τους σὰν «γρήγορα φτυάρια», αὐτοδιορίζονται «τὸ τὴμ τῆς κριτικῆς». Ὃ γνωρίζων στοιχειωδῶς κάποια κουτσοελληνικούλια γίνεταί ὁ κύριος ἀρθρογράφος' αὐτὸς «δίνει τὴν γραμμὴ» στὸ περιοδικό. Κι ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα ἀκολουθοῦν οἱ «μοντέρνου ποιητὲς μὲ στίχους ποὺ ξεχειλίζουν ᾱπὸ τὰ «ἐσώψυχα», τὴν «ὑπαρξιακὴ ἀγωνία» καὶ τὶς «τραυματικὲς ἐμπειρίες». Συνὠδὰ καὶ οἱ πεζογράφοι, ποὺ ἡ ἐπανάσταση τρέχει ἀπὸ τὰ μπατζάκια τους ἀλλὰ μόνο στὴν κοσμικὴ ντισκοτέκ, ὅπου ποιοῦνται τὰς διατριβάς. Εἶναι, ὅμως, πολὺ κουραστικὸ νὰ διαβάζῃς πάντα τὸν ἑαυτό σου, ᾱντε καμμιὰ φορὰ καὶ τὸν φίλο σου! Μοιραῖα, λοιπόν, «ἀνοίγει» τὸ περιοδικὸ καὶ γιὰ τυχὸν ὑπάρχοντες συνδρομητές. ̓Εδῶ οἱ συσκέψεις διαδέχονται ἡ μιὰ τὴν ἄλλη. Ἣ πρόταση νὰ ἐκδίδουν μόνον ὅσους ἔχουν ὡραῖα γαλάζια μάτια ἀπορρίπτεται ἀσυζητητί, καθόσον οὐδεὶς συνδρομητὴς διαθέτει τοιοῦτον προσόν. ̓Αντίθετα ἡ ἰδέα νὰ γράφουν οἱ «κολλητοί», οἱ «ἐρώμενοι» ἢ ἔστω ἁπλῶς καὶ οἱ σφογγοκωλάριοι τῆς συντακτικῆς ἐπιτροπῆς θεωρεῖται «ἐφικτὴ» καὶ ἐποικοδομητική, ἐνῷ τυγχάνει γενικῆς ἐπιδοκιμασίας ἡ ἄποψη πὼς χῶρος πρὸς δημοσίευσιν πρέπει πάντα νὰ ὑπάρχῃ γιὰ τὶς πολὺ κλινικὲς γυναῖκες. Βλέπουμε στὴ συνέχεια, συνεπῶς, ὅτι οἱ δημόσιες σχέσεις διευρύνουν καὶ τοὺς «ἀνατομικοὺς» προσανατολισμοὺς τοῦ περιοδικοῦ... 'Η διευρυμένη αὐτὴ κλινικὴ λογοτεχνικὴ ἀξιολόγηση παίρνει στὸ τέλος τὶς διαστάσεις μιᾶς στρατιᾶς ἐπιδόξων Ταχτσήδων ἢ πιστῶν μαθητριῶν τοῦ τριβαδισμοῦ... ̓Απὸ ̓δῶ καὶ πέρα ὅλα πᾶνε μιὰ χαρά: Οἱ «κριτικοὶ» βγάζουν τὸ χαρτέιλίκι τους, ἡ «συντακτικὴ ἐπιτροπὴ» βολεύεται σεξουαλικά, ὁ Ταχτσῆς καὶ ἡ Σαπφὼ ἀνακηρύσσονται σὲ προστάτες ἁγίους, ἐνῷ οἱ «δικοί μας» καὶ τὰ πάσης φύσεως «Ψώνια» μοστράρουν γιὰ λογοτέχνες. Βογγᾶμε κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τόσης πλέριας κουλτούρας. ̓ Αλλά, δὲν βαρυέσαι!/ ̓ Εδῶ εἴδαμε τὴν κυρία Βουγιουκλάκη τραγωδό, τὸ καθετογράφημα τῆς κυρίας Μπαρμπαπίτσικα ἢ τὸ διαστολόμετρον ἢ βυθοσκόπιον τοῦ κυρίου Λαλάκη θὰ μᾶς χαλάσῃ τὸ στομάχι; Γιῶργος Πετρόπουλος