Πῶς δεῖ τὴν λογοτεχνίαν ἐκδίδεσθαι «Καφετέρια»: Συντροφιά. Ὅλοι καὶ κάτι ψιλογράφουν, ἅπαντες αἰ- σθάνονται ἀδικημένοι καὶ ἀπαξάπαντες παραγκὠνισµένοι, τὸ «ἀκαλ- λιέργητο» κοινὸ δὲν νογᾶ ἀπὸ μοντέρνα τέχνη καὶ τὸ ρημάδι τὸ κατε- στημένο δὲν τοὺς ἀφήνει νὰ ὀρθοποδήσουν, νὰ κάνουν τὴν λογοτεχνική τους ἐπανάσταση. Καὶ µέσα στὴν γεμάτη ἀπὸ νόημα σιγή, κάποιος ρί- χνει τὴν πρόταση ἁπλᾶ: «Βρέ, δὲν βγάζουμε ἕνα λογοτεχνικὸ περιοδι- κῴ͵», “Ἢ πρότασις μελετᾶται σὲ βάθος. Οἱ συζητήσεις εἶναι ἐξονυχιστι- κές. Καθορίζεται ἀρχικὰ ὁ τίτλος, ποὺ πρέπει νὰ εἶναι ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ ἀκατανόητος, πιὸ παράξενος καὶ πιὸ «ἐντυπὠσιακός». Κατόπιν «ὁ- ριοθετοῦνται οἱ στόχοι», ποὺ εἶναι πάντα «ἡ προώθηση τῆς λαγοτενχι- κῆς παραγωγῆς καὶ ἡ ποιοτικὴ ἀναβάθμιση τῆς Τέχνης». Τέλος ὁρίζο- νται καὶ οἱ «ἁρμοδιότητες»: Κάνα-δυὸ ποὺ ἐπιδίδονται στὸ «γλείψιμο» τῶν μεγάλων, ἐνῷ στοὺς παρακατιανοὺς εἶναι γνωστοὶ γιὰ τὸ «θάψιμό» τους σὰν «γρήγορα φτυάρια», αὐτοδιορίζονται «τὸ τὴμ τῆς κριτικῆς». Ὃ γνωρίζων στοιχειωδῶς κάποια κουτσοελληνικούλια γίνεταί ὁ κύριος ἀρθρογράφος' αὐτὸς «δίνει τὴν γραμμὴ» στὸ περιοδικό. Κι ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα ἀκολουθοῦν οἱ «μοντέρνου ποιητὲς μὲ στίχους ποὺ ξεχειλίζουν ᾱ- πὸ τὰ «ἐσώψυχα», τὴν «ὑπαρξιακὴ ἀγωνία» καὶ τὶς «τραυματικὲς ἐμπει- ρίες». Συνὠδὰ καὶ οἱ πεζογράφοι, ποὺ ἡ ἐπανάσταση τρέχει ἀπὸ τὰ µπα- τζάκια τους ἀλλὰ µόνο στὴν κοσμικὴ ντισκοτέκ, ὅπου ποιοῦνται τὰς διατριβάς. Εἶναι, ὅμως, πολὺ κουραστικὸ νὰ διαβάζῃς πάντα τὸν ἑαυτό σου, ᾱ- ντε καμμιὰ φορὰ καὶ τὸν φίλο σου! Μοιραῖα, λοιπόν, «ἀνοίγει» τὸ πε- ριοδικὸ καὶ γιὰ τυχὸν ὑπάρχοντες συνδρομητές. ᾿Εδῶ οἱ συσκέψεις δια- δέχονται ἡ μιὰ τὴν ἄλλη. Ἣ πρόταση νὰ ἐκδίδουν μόνον ὅσους ἔχουν ὡραῖα γαλάζια μάτια ἀπορρίπτεται ἀσυζητητί, καθόσον οὐδεὶς συνδρο- μητὴς διαθέτει τοιοῦτον προσόν. ᾿Αντίθετα ἡ ἰδέα νὰ γράφουν οἱ «κολ- λητοί», οἱ «ἐρώμενοι» ἢ ἔστω ἁπλῶς καὶ οἱ σφογγοκωλάριοι τῆς συντα- κτικῆς ἐπιτροπῆς θεωρεῖται «ἐφικτὴ» καὶ ἐποικοδομητική, ἐνῷ τυγχάνει γενικῆς ἐπιδοκιμασίας ἡ ἄποψη πὼς χῶρος πρὸς δημοσίευσιν πρέπει πά- ντα νὰ ὑπάρχῃ γιὰ τὶς πολὺ κλινικὲς γυναῖκες. Βλέπουμε στὴ συνέχεια, συνεπῶς, ὅτι οἱ δημόσιες σχέσεις διευρύ- νουν καὶ τοὺς «ἀνατομικοὺς» προσανατολισμοὺς τοῦ περιοδικοῦ... 'Η διευρυμένη αὐτὴ κλινικὴ λογοτεχνικὴ ἀξιολόγηση παίρνει στὸ τέλος τὶς διαστάσεις μιᾶς στρατιᾶς ἐπιδόξων Ταχτσήδων ἢ πιστῶν μαθητριῶν τοῦ τριβαδισμοῦ... ᾿Απὸ ᾿δῶ καὶ πέρα ὅλα πᾶνε μιὰ χαρά: Οἱ «κριτικοὶ» βγάζουν τὸ χαρτέιλίκι τους, ἡ «συντακτικὴ ἐπιτροπὴ» βολεύεται σεξουαλικά, ὁ Τα- χτσῆς καὶ ἡ Σαπφὼ ἀνακηρύσσονται σὲ προστάτες ἁγίους, ἐνῷ οἱ «δικοί µας» καὶ τὰ πάσης φύσεως «Ψώνια» µοστράρουν γιὰ λογοτέχνες. Βογγᾶμε κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τόσης πλέριας κουλτούρας. ᾿ Αλλά, δὲν βαρυέσαι!/ ᾿ Εδῶ εἴδαμε τὴν κυρία Βουγιουκλάκη τραγωδό, τὸ καθετογρά- φημα τῆς κυρίας Μπαρμπαπίτσικα ἢ τὸ διαστολόµετρον ἢ βυθοσκόπιον τοῦ κυρίου Λαλάκη θὰ μᾶς χαλάσῃ τὸ στομάχι; Γιῶργος Πετρόπουλος