δ ́ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Τὸ μάθημα τῆς ̓Εκθέσεως καὶ « Η φάρμα τῶν ζώων» [Παραχωρῷ σήμερα τὴ στήλη σ ̓ ἕναν ἀνώτατο ἐκπαιδευτικό, τὸν ἕως πρόσφατα διευθυντὴ τῆς Παιδαγωγικῆς ̓Ακαδημίας Τριπόλεως καὶ τώρα διευθυντὴ τῆς Χαροκοπείου ̓Ανωτάτης Σχολῆς Καλλιθέας κ. Ν. Ε. Πρεάρη, ποὺ ἔγραψε γιὰ τὸν «Δ» τὸ ἀκόλουθο κείμενο:] ρα, ποὺ μὲ ἐγκύκλιο τοῦ ὑπουργοῦ Παιδείας κ. Κοντογιαννόπουλου ἡ Ἔκθεση στὸ Λύκειο θὰ γράφεται βάσει συγκεκριμένων βιβλίων-κλισέ, πρᾶγμα ποὺ θὰ περιορίζει τὴν ἔκφραση καὶ δὲν θὰ ἐπιτρέπει στὰ παιδιὰ νὰ δημιουργοῦν ἐλεύθερα». ̓ Ἢ δεύτερη παράγραφος λέει: «Ὅλοι καταδικάζουν τὴ δικτατορία τοῦ ἓνὸς καὶ μοναδικοῦ σχολικοῦ ἐγχειριδίου. “Υπῆρξε θάνατος γιὰ τὴν Παιδεία ἡ μονοκρατορία ἑνὸς βιβλίου». Τὸ τέλος τῆς πρώτης παραγράφου, ἡ ὁποία ἀναφέρεται στὴν Ἔκθεση καὶ τὸν προτεινόμενο τρόπο διδασκαλίας της, μὲ ὁδήγησε στὶς ἀκόλουθες σκέψεις: Στὸν «Οἰκονομικὸ Ταχυδρόμο» τῆς 2/ης ̓Ιουνίου 1990 καὶ στὴ σελίδα 77 δημοσιεύεται τὸ Α ́ μέρος ἐμπεριστατωμένης ἀνάλυσης τοῦ κ. Σαράντου Καργάκου γιᾶ τὴν Παιδεία μὲ τὸν γεγικὸ τίτλο: «Πῶς ἀπὸ τὴν ἐκπαιδευτικὴ μεταρρύθμιση φθᾶσαμε στὴ διάλυση». Ὃ ἀρθρογράφος δίνει πράγματι μιὰ συγκλονιστικὴ εἰκόνα τῆς σημερινῆς τραγικῆς καταστάσεως, στὴν ὅποίαν ἔχει περιέλθει ἡ Παιδεία στὸν τόπο μας καὶ ἐπισημαίνει μὲ ἀδιάσειστα ἐπιχειρήματα καὶ ἀναφορὲς τὸ μέγεθος καὶ τὸ κλῖμα τῆς διάλυσης ποὺ ἐπικρατεῖ σὲ ὅλες τὶς βαθμῖδες τῆς Δημοσίας ̓Εκπαιδεύσεως. ̓Απὸ τὴν ἀνάλυση τοῦ κ. Κ. ἐπιλέγω δύο παραγράφους. Η πρώτη λέει: «Ἢ προσφερόμενη ὡς διδακτέα ὕλη στὰ σχολεῖα μας δὲν ἔχει καμμιὰ παιδαγωγικὴ) φιλοσοφία. Εἶναι ἀποσπασματική, ἀσαφής, συγκεχυμένη. Εἶναι ἀναγκαῖο, γιὰ νὰ ἐξατμιστεῖ ἀπὸ τὰ σχολεῖα μας ἡ ἀκατανοησία καὶ ἡ ᾱνοησία, νὰ γίνει ἡ παιδεία μας νοητική. Νὰ μὴ βασίζεται στὶς “ἕτοιμες γνώσεις”. Νὰ μὴν κλείνει τοὺς νέους σὲ πνευματικὰ καλούπια. Νὰ μὴν τοὺς κάνει ὁμοιόγνωσους κι ὁμοιόμορφους, σὰν τὰ ἀνθρωπάκια τοῦ Γαἴτη. Καὶ δυστυχῶς, τὸ κακὸ θὰ γίνει χειρότερο τώ- |. Είναι γνωστό, ὅτι μιὰ κοτόσουπα εἶναι γευστικώτερη καὶ θρεπτικώτερη, ὅταν γίνεται ἀπὸ κότες «ἐλευθέρας βοσκῆς» καὶ ὄχι ἀπὸ κότες τοῦ θερμοκηπίου, ὅπου τὸ σιτηρέσιον εἶναι ἐλεγχόμενο (συνθετικὲς τροφές, κρυφὸς φωτισμός, ἀκινησία κτλ.). ̓Αλλὰ καὶ ἡ γεύση, τὸ ἄρωμα καὶ τὸ χρῶμα τοῦ μελιοῦ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ποικιλίαν τῶν ἀνθέων ποὺ ἐπισκέπτεται ἡ μέλισσα γιὰ νὰ συλλέξει τὴν γῦριν. Αὐτὰ διδάσκει ἡ φύση μὲ τοὺς αἰώνιους νόμους της. 2. ̓Εὰν μεταφέρουμε τὶς προηγούμενες σκέψεις καὶ τὶς προβάλουμε στὸν τρόπο διδασκαλίας τῆς ̓Εκθέσεως ἀπὸ συγκεκριμένα βιβλία-κλισέ, τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι εὐνόητο: θὰ πρόκειται γιὰ ἐκθέσεις τυποποιημένες, ἀνούσιες, χωρὶς πρωτοτυπία, μ ̓ ἕνα λό-