ΠΙΠΟΚΡΑΤΗΣ ΤΠ. ΔΑΚΟΙ ΔΟΥ Μαθηματικὴ καὶ ἐννοιολογικὴ προσέγγιση τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς λέξεως «ΜΟΥΣΙΚΗ» κὴ καὶ διάφορη τῆς ἀρχικῆς ἔννοιας, ἡ ὁποία ἦταν εὐρύτατη. Ἢ λέξι «Μουσικὴ» ἐτυμολογικὰ σχηματίζεται ἀπὸ τὴν λέξι «Μοῦ- σα», ὡς βασικό της µέρος (ρίζα) καὶ ἀπὸ μιὰ χαρακτηριστικἁ ἐνδεικτικὴ μορφὴ ἐπιθετικῆς καταλήξεως: -ικός, -ική, -ικόν. Τὸ βασικὸ θέµα τῆς λέξεως «Μουσι- κή», δηλαδὴ ἡ λέξι «Μοῦσα», προέρχεται ἀπὸ τὴν Δωρικὴ μορφὴ «Μῶσα», ἡ ὁ- ποία παράγεται ἀπὸ τὸ Δωρικὸ ῥῆμα «μῶ», ποὺ ἑρμηνεύεται σὰν «ἀναζητῶ», «ἐ- ρευνῶ». ᾽Αντίστοιχα ἡ χαρακτηριστικἡ μορφὴ τῆς καταλήξεως (-ικός, -ική, -ι- κὸν) προσδιορίζει τὸ εἶδος, τὴν µορφή, τὸν χρόνο, τὴν χρῆσι, ἢ τὸν χρήστη καὶ πολλὲς ἄλλες ἐνδείξεις. Π.χ. στὴ φράσι ποιητικὸς λόγος ἡ κατάληξις «-ικὸς) ὃ- ποδηλοῖ τὸ εἶδος τοῦ λόγου. Στὴ φράσι «κατοχικός νόμος» ἡ κατάληξι «-ικὸς» ὑ- ποδηλοϊ τὴν χρονικἡ περίοδο τῆς δημιουργίας τοῦ νόµου. Στὴν λέξι «᾿ Αριθµη- τικ δηλοῦται ἡ ἐπιστήμη ἐκείνη ποὺ χρησιμοποιεῖ τοὺς ἀριθμούς. Στὴ λέξι «Μουσικὴ» πρέπει νὰ ὑποδηλοῦται ἡ τέχνη ἢ ἡ ἐπιστήμη ποὺ χρησιμοποιεῖ τὴν «Μοῦσα» ἢ «Μῶσα» ἤτοι τὴν ἔρευνα ἢ τὴν ἀναζήτησι τῆς γνώσεως τῆς ἀληθείας γενικὰ σὲ ὅλους τοὺς κλάδους τῆς ἐπιστήμης καὶ ὄχι μόνο σ᾽ ἕνα συγκεκριμένο ΣΕ ὑπι τῇ βάσει τῆς ἀνωτέρω ἐτυμολογικῆς ἀναλύσεως τῆς σημασίας τῆς λέ- ἕξεως «Μουσικὴ» προκύπτει, ὅτι ὅλες οἱ μορφὲς τῶν ἀναζητήσεων, τῶν ἐρευνῶν, ἀποτελοῦν κλάδους τῆς «Μουσικῆς». Π.χ. ἡ κοσμογονική, ἡ κοσμολογική, ἡ πλανητικὴ ἔρευνα εἶναι μέρη τῆς «Μουσικῆς» ἐπιστήμης. ᾿Επίσης ἡ ᾿Αριθμητι- κή, Γεωμετρική, Μαθηματικὴ γενικῶς ἔρευνα εἶναι ἕνα μικρὸ μέρος τῆς «Μου- σικῆς» ἐπιστήμης. Η καθ᾽ οἱονδήποτε τρόπον ἔρευνα καὶ ἀναζήτησι οἱουδήπο- τε θέματος καὶ ἡ παρουσίασι τῶν γνώσεων, τῆς ἀληθείας, τοῦ γραπτοῦ ἢ προφο- ρικοῦ λόγου, τῶν τεχνῶν, καλῶν ἢ μή, τῶν ἤχων, τῆς ποιήσεως καὶ ἁρμονίας αὖ- τῶν κιλπ. ἀποτελοῦσαν ἐτυμολογικὰ τὸ ἀρχαιότατο περιεχόμενο τῆς ἔννοιας «Μουσική». «ἢ γνῶσις τῆς ἐν τῷ παντὶ τάξεως», ἔλεγαν οἱ ᾿ Αρχαῖοι, εἶναι ἡ μουσική. Αὐτὴ τὴν ἔννοια τῆς γενικώτατης μορφῆς τῆς «Μούσας», ἢ «Μώσας», τῆς παντοειδοῦς ἀναζητήσεως καὶ ἔρευνας, οἱ ᾿Αρχαῖοι Ἕλληνες κατὰ τοὺς ἀρχαιο- τάτους χρόνους τὴν εἶχαν σὲ ἑνιαία μορφὴ θεοποιήσει μὲ τὴν γενικὴ ἀφηρημένη λέξι «Μοῦσα» ὡς προστάτιδα ὅλων τῶν γνώσεων, ὅλων τῶν τεχνῶν καὶ ὅλων τῶν γραμμάτων τοῦ πεζοῦ ἢ ποιητικοῦ λόγου κ.λπ. Η στερεότυπη ἐπίκλησι, ποὺ ἐ- γίνετο σὲ διάφορα διασωθέντα ἀρχαῖα ἑλληνικὰ κείµενα”, ἀορίστως τῆς «Μού- σας», πρέπει νὰ ἔχη τὴν ἔννοια τῆς παροχῆς βοηθείας ἀπ᾿ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἀ- 6 ΕΤόΟΣ ἔννοια τῆς λέξεως «Μουσικὴ» εἶναι αὐστηρῶς περιοριστι-