ΑΚΡΟΒΟΑΛΙΣΜΟΙ ̓ ̓Ανοιχτὴ ̓Επιστολὴ πρὸς τὸν Ὑπουργὸ Παιδείας Κε “Υπουργέ, Εἶναι τακτικὴ τῶν κρατούντων, τὰ ἐπίκαιρα σημεῖα, ἀπ ̓ ὅπου κατευθύνονται τὰ συνωμοτοῦντα σὲ βάρος τῆς γλώσσας καὶ τῆς ἱστορίας αὐτοῦ τοῦ τόπου κλιμάκια τοῦ “Υπουργείου Παιδείας, νὰ παριστάνουν τοὺς κουφούς, στραβοὺς καὶ ἄλαλους στὶς καταγγελίες ποὺ γίνονται. Καὶ δυστυχῶς μποροῦν νὰ συνεχίζουν ἀνενόχλητοι τὸ καταστροφικὸ ἔργο τους, ἀφοῦ οἱ “Υπουργοὶ (ὅλοι οἱ “Ὑπουργοὶ ποὺ πέρασαν ἀπὸ τὴν Παιδεία) ἐν ὀνομάτι εἴτε τῶν «μοντέρνων» εἴτε τῶν «προοδευτικῶν» τους ἰδεῶν τοὺς τὸ ἐπιτρέπουν. Τὸ ἔργο αὐτὸ τῶν ἐγχωρίων δολιοφθορέων ὡς μέρος τοῦ ἔργου τῶν διεθνῶν δὲν σκοπεύει μόνο στὸν ἑλληνικὸ χῶρο, παρ ̓ ὅλο ποὺ ἐδῶ βρίσκεται ὁ οὐσιαστικός τους ἀντίπαλος, ἀλλὰ παίρνει πανανθρώπινες διαστάσεις, μιᾶς καὶ ὁ ἀφανισμὸς τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας (αὐτὸς ἄλλωστε εἶναι ὁ ἀντίπαλος) διὰ τῆς προσθήκης τῶν ἀνύπαρκτων « ̓Ινδοευρωπαίων» ὡς δημιουργῶν τῆς γλώσσας, τῶν «Φοινίκων» ὡς δημιουργῶν τῆς γραφῆς καὶ τῶν «ὥριμων γλωσσολόγων» ἐπινοητῶν τῆς ἐξωλογικῆς «συμβατικότητος» ἐπιτρέπει στοὺς πάτρωνές τους ἐξουσιαστὲς νὰ ἑρμηνεύουν τὰ συμβαίνοντα κατὰ τὸν τρόπο ποὺ τούς ὑπηρετοῦν καὶ ὄχι κατὰ τὴν φυσικὴ ἀλληλουχία καὶ ἐξέλιξι ποὺ ἔχουν, ὁπότε ὅλα τὰ συμβαίνοντα στὸ παρὸν ἀκολουθοῦν τὰ γενόμενα στὸ παρελθὸν καὶ εἶναι συναρτημένα καὶ ἀλληλεξαρτημένα ἀπ ̓ αὐτά. Τὸ δὲ σπουδαιότερο, ὅπως ἔλεγε ὁ Πλούταρχος, εἶναι ὅτι: «ὁ τὰς αἰτίας εἰς τ ̓ αὐτὸ συνδεῖν τε πρὸς ἄλληλα καὶ συμπλέκειν φυσικῶς ἐπιστάμενος, οἷδε καὶ προλέγειν» [ὁ τὰς αἰτίας (καλῶς γνωρίζων) καὶ δυνάμενος νὰ συνδέη αὐτὰς πρὸς ἀλλήλας, δηλ. νὰ συνδυάζη αὐτὰς κατὰ τὴν φυσικὴ καὶ ἀναγκαία ἀλληλοδιαδοχή, γνωρίζει καὶ νὰ προλέγη τὰ μέλλοντα]. Σήμερα δὲ ὁ πανάρχαιος αὐτὸς τρόπος ἔρευνας ἔχει ὄχι μόνο γίνει δεκτὸς ἀπὸ τὴν σύγχρονη ἐπιστήμη, ἀλλὰ ἔφθασαν νὰ ἀποδεχθοῦν ὅτι κάθε ἀνάλυσι φαινομένων ποὺ στερεῖται τοῦ στοιχείου τῆς πρόβλεψης δὲν μπορεῖ πλέον νὰ θεωρῆται ὡς μέθοδος ἀποτελεσματικῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας. Βλέπουμε, λοιπόν, κ. ̓Ὑπουργέ, πόσο καταστρεπτικὴ σημασία ἔχει ἡ ἀνατίναξι αὐτῶν τῶν γεφυρῶν (γλώσσας-γραφῆς-πολιτισμοῦ) γιὰ τὴν ἀποτελεσματικὴ ἔρευνα τῆς ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητας καὶ τὸ «δέον γενέσθαι». Καὶ αὐτοὶ μὲν οἱ ἐγκάθετοι (συνειδητοὶ ἢ ἀσυνείδητοι) τοῦ ὑπουργείου τῆς Παιδείας, οἱ «προοδευτικοὶ» ἢ τῶν «μοντέρνων» δῆθεν συστημάτων, πράττουν ὅσα πράττουν κατ ̓ ἐντολὴν τῶν διεθνῶν προστατῶν τους, καὶ βεβαίως χάριν τῶν ὑποτροφιῶν, τῶν ὑψηλῶν θέσεων, τῶν διαφόρων μορφῶν ἀμοιβῶν, τῶν ἐκδόσεων, τῆς δημοσιότητος, τῶν προσκλήσεων σὲ «συνέδρια» τοῦ ἐξωτερικοῦ κ.ἄ.π., ποὺ ἴσως καὶ δὲν τὰ γνωρίζουμε. ̓Εσεῖς ὅμως, κ. ̓Υπουργὲ τῆς Παιδείας, θὰ συνεχίσετε νὰ πέφτετε στὴν παγίδα τῶν «δεινῶν» καὶ ἀθλίων; ̓Αλλὰ τότε δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξη παιδεία. Διότι διὰ τῆς παιδείας ἀποσαφηνίζει ἡ πολιτεία «τὶς ὁ αἱρετώτατος, βίος αὐτῆς», ὅπως θα ἔλεγε ὁ ̓Αριστοτέλης. ̓Εκ τῶν μέχρι στιγμῆς ἐκδοθέντων σχολικῶν