Δημοσιογραφία τῆς ἕδρας (πανεπιστημιακῆς) α. Νάσος Βαγενᾶς (Καθηγητὴς τῆς Φιλολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Κρήτης). Δὲν μᾶς ἔφθαναν τόσα καὶ τόσα [ν ̓ ἀτροφοῦμε κιμαδομπίφτεκο τρελλὴ ἀγελάδα, ν ̓ ἀναχυκλώνουμε τοὺς βόθρους μας γιὰ νὰ ξεδιψᾶμε, ν ̓ ἀπεργοῦν ὄχι οἱ ἐργάτες, μὰ οἱ ἐργοδότες, ἐπιχειρηματίες, ἐπαγγελματίες καὶ λοιπὰ φασιστάχια ---ὡς κ ̓ ἡ πυρόσβεσι, ἀχριβῶς ὅταν πιάσει φωτιὰ τὸ σπίτι μας, τί νόημα θὰ εἶχε ν ̓ ἀπεργήσει ἂν δὲν καίγεται τίποτε;] ἔχουμε καὶ τὴν ἀκαδημαϊκὴ ἐφημεριδογραφίαν --συγγενῆ ἐχείνης τοῦ τσιτσανιστῇ καὶ ἐξ ἐξαδελφικῆς ἀγχιστείας ἐθνοπατρός, ἀραιοτρίχη πωγωνοφόρου ρεπόρτερ... Σ ̓ ἐπιφυλλίδα του («Τὰ Νέα» 29 ̓Ιουνίου) μὲ θέμα «Περὶ παραγραφῆς» (ἡ ἀναφορὰ στὰ «περιβόητα ἀδικήματα», ὅπως ὁ ἴδιος χραχτηρίζει τὰ γνωστὰ ὡς «σκάνδαλα» -- τοῦ... Κινήματος), ὁ κ. Βαγενᾶς, ἔχων, φαίνεται, φουλάρει μὲ μόρφωσι τὰ Κρητικάκια, κυνηγάει μὲ τὴ μάνικα καὶ τὰ δικά μας... ρεζερβουάρ: ἐπιμένει νὰ μᾶς σώσει ἀνυπερθέτως - ἀποχλειστιχὰ διὰ τῆς ἐφημεριδογραφίας. Πάει νὰ εἰπεῖ, μὲ κάθε τρόπο, μέσον, ὄργανο, λόγον ἐξαιρουμένων ποίων νομίζετε; ̓Αχριβῶς ὅσων ὑποτίθεται -εἰκάζεται- προεξοφλεῖται πὼς συνιστοῦν τὴν ἐπιστημονικότητά του! Δουλειά του; ̓Ας εἰποῦμε. Μὰ καὶ δική μας δουλειά, ἡ ὑποχρέωσις ὅπως, ἀμύνοντες ἑαυτοὺς καὶ τὰ τέκνα μας, καταδείξουμε ὅ,τι εἶναι τὸν δημοσιογραφικό του λόγον - ἐλπίζουμε ὄχι ἀνάλογον ἐκείνου τῆς ἕδρας του, θώκου, καθέδρας... Ωστόσο, πρὶν ἐπιχειρήσουμε ὅ,τι, ὑπενθυμίζουμε πώς, παλιότερα, οἱ Καθηγηταὶ Πανεπιστημίων, προεξάρχουσες προσωπικότητες στὸ χῶρο τῶν ἐπιστημῶν (σήμερα, καίτοι μετροῦνται... περισσότεροι τῶν φοιτητῶν, ἡ πανεπιστημιακή μας παιδεία πανθομολογεῖται «περιβόητης ποιότητας»), δημοσιογραφοῦσαν σπανίως καὶ μόνον ἐπὶ οἰκείων θεμάτων --ποὺ οἱ συγκυρίες ἔφεραν στὴν ἐπικαιρότητα... Δικαιολογημένα συνεπῶς ἐχφράζουμε τὴν ἔχπληξί μας, καθὼς ἀδυνατοῦμε νὰ ὑποθέσουμε τὴν χαθηγεσίαν (τὸ ἐλάχιστο --- καὶ πάντοτε ἴδιο - μέρος της) προπετῶς ἣ ἐπιπολαίως (ἐκ ματαιοδοξίας ἣ σκοτεινότητος) προσερχόμενη στὴν εὐτέλεια τῆς νεοελληνικῆς δημοσιογραφίας. “Ὅτι μόνη αὐτὴ (καθηγεσία) δὲν στερεῖται οἰχεῖον πρόσφορον ὄπτιμους, μοναδικῆς στίλβης καὶ ἐγκυρότητος «ἐργαλεῖο»: τὴν ἔδραν, τὴν δυνατότητα τοῦ ἐκ θώκου λόγου! Γιατί, πῶς νὰ δεχθοῦμε δυνατόν, ὅτι διανοούμενοι, κατὰ τεκμήριον ὑψηλοτάτου ἐπιπέδου, δὲν ἐξαντλοῦν τὰ ἔσχατα ὅριά τους σὲ διακονίαν ἀνάλογη; Πῶς νὰ δεχθοῦμε ἴδι-αν δυσπιστία κ ̓ ἔλλειψιν ἐμπιστοσύνης στὸν ἀπὸ καθέδρας λόγον - -καθηγητικὴν ἐμπιστοσύνην στὴ δεδομένην δευτερότητα, ἀνευθυνότητα καὶ ἀβάθειαν τῆς ἐφημεριδογραφίας; Πῶς νὰ δεχθοῦμε ὅτι, οἱονεὶ ἐξ ὁρισμοῦ διακεκριμένοι οἱ ἴδιοι, κήδονται ἰδιαίτατα τῆς... φυλλαδογραφικῆς «διάκρισης» - αἰτιολογημένως κάπως, στὸ βαθμὸ ποὺ ἡ ἐποχή μας, ἀδιάφορη γιὰ τὸ «καλὸν ἔργον», μόνον τὸ ὄνομα φέρει εἰς δεῖξιν, προβολήν, εὐφημίαν; Πῶς νὰ δεχθοῦμε ὅτι τοὺς περισσεύει (τῶν Καθηγητῶν!) χρόνος, ἄνεσις, ἔρως, ἐνδιαφέρον γιὰ πράγματα ἀσυναφῆ, πέραν τῆς διδαχῆς-παιδαγωγίας, πέραν «ἀποστολῆς», λειτουργήματος, συμβατικῆς ὑποχρέωσης; Πῶς νὰ δεχθοῦμε, ὅτι μποροῦν νὰ τυρβάζουν (ἀσχολοῦνται ἐπιδεικτικῶς -- δημοσιογραφία!) μὲ πράγματα ἄσχετα πρὸς τὸν τομέα, χῶρον, εἰδίκευσι, ἐπιστημοσύνη τους; Πολὺ περισσότερο, ἂν λογαριάσουμε, ὅτι σὲ περίπτωσι