ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ο ΤΟΥ «ἀν ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΛΩΡΟΣ Ἢ ἐξαδέλφη Αλλα Αὐξεντίου ἪἫ «ἐξαδέλφη» "Αλλα Αὐξεντίου μοῦ ἦταν πολὺ οἰκεία, ὅταν δουλεύαμε μαζὺ στὴν προσφυγιά. Οἰκεία καὶ ᾱνοιχτόκαρδη ἦταν μὲ ὅλους τοὺς «ἐξαδέλφους» συνεργάτες της, ποὺ τὴν ἐσέβονταν γιὰ τὴν ἡλικία καὶ τὴν ἀνθρωπιά της. Οἱ πίκρες τῆς μακρόχρονης ἐξορίας μᾶς ἕνωναν σὲ μιὰ οἰκογένεια. Κάποτε ἦρθα σὲ ρήξη μὲ τὴν ἕλληνικὴ διεύθυνση τῆς ἐπιχείρησης, καὶ τὸ ἀντίτιμο τῆς θρασύτητάς μου θὰ ἤτανε βαρύ, ἂν ἡ φίλη μου μὲ τὸ κῦρος καὶ τὴν ψῆφο της δὲν ἐματαίωνε τὴν ἐπιβολὴ κυρώσεων... Τὸ ἐπεισόδιο ἔλαβε χώραν ἐπὶ Ζαχαριάδη, καὶ αὐτὸ ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιὰ τὴν ἀνδρεία τῆς ”Αλλας Αὐξεντίου. ἪἫ «ἐξαδέλφη» ἐπαναπατρίστηκε σχετικὰ νωρίς. Ἔχασα τὴν ἐπαφή μαζύ της, παρακολουθοῦσα ὅμως τὴν πνευματική τῆς δρατηριότητα ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸ Τύπο. Τὸ [976 τῆς ἔγραψα (μέσω γνωστοῦ δημοσιογράφου, ἐπειδὴ δὲν εἶχα τὴ διεύθυνσή της) γιὰ τὶς ἐξελίξεις στὴ ζωή μου, γιὰ τὴ γυναίκα μου, τὴν ὁποία ἴσως θυμόταν ἀπὸ τὴ Βουδαπέστη, γιὰ τὸν δεκάχρονο γιό μου, ποὺ ἤθελε πολὺ νὰ διαβάσει ἕνα καινούργιο παιδικό τῆς βιβλίο (τὴν παρακαλοῦσα νὰ μᾶς τὸ στείλει), γιὰ τὴν πρόθεσή μου νὰ ἐπισκεφθῶ τὴν “Ἑλλάδα κ.λπ. Ταυτόχρονα τὴν παρακαλοῦσα νὰ μὲ πληροφορήσει γιὰ τὶς πιθανότητες ἔκδοσης κάποιων μεταφράσεών μου ἀπὸ τὰ ροῦσικα (ἔδινα στοιχεῖα γιὰ τοὺς συγγραφεῖς καὶ γιὰ τὰ συγκεκριμένα ἔργα). Ἢ "Αλλα Αὐξεντίου εἶχε ἀποκτήσει φήμη ὡς ἀριστερὴ πεζογράφος, ἔβγαζε τὰ « Απαντώ) της καὶ ἀσφαλῶς θὰ ἦταν πολὺ ἀπασχολημένη., ἐγὼ ὅμως ἤμουνα βέβαιος, ὅτι θὰ ἔβρισκε λίγον χρόνο νὰ μοῦ γράψει δυὸ λόγια, νὰ στείλει τὸ παιδικὸ βιβλίο της στὸν γιόκα μου καὶ μάλιστα μὲ ἀφιέρωση «Γιὰ τὸ ἄγνωστό μου ἑλληνόπουλο Νίκο --- μὲ ἀγάπη. "Αλλα Αὐξεντίου». Κάποια παλιότερα γράμματά της μοῦ ἔδιναν τὸ δικαίωμα νὰ περιμένω τέτοιο πρᾶγμα. ̓Απὸ τὰ ἔργα τῆς «ἐξαδέλφης» εἶχα διαβάσει μὲ πραγματικὸ ἐνδιαφέρον τὸ «Γυμνάσιο Θηλέων» καὶ μερικὰ διηγήματα. Τὸ μυθιστόρημα «Ὁ λυράρης» (ποὺ πρωτοβγῆκε στὴν προσφυγιά) καὶ τ ̓ ἄλλα της βιβλία, παρὰ τὸν συναισθηματικὸ δεσμό μας, δὲν μὲ εἶχαν κερδίσει ὡς ἀναγνώστη: ἀφηγοῦνταν μὲ τρόπο νατουραλιστικὸ κάποια γεγονότα, ποὺ μοῦ ἦσαν ἐντελῶς ἁδιάφορα... Ἢ Αλλα Αὐξεντίου δὲν ἀπάντησε στὴν ἐπιστολή μου, οὔτε τὸ βιβλίο της ἔστειλε στὸ «ἄγνωστο Ἑλληνόπουλο»... Μόλις ἔφτασα στὴν ̓ Αθήνα, ἐνδιαφέρθηκα γιὰ τὴν παλιά μου συνεξόριστη. Ρώτησα στὶς ἐκδόσεις «Νέοι Καιρού», ὅπου κανονικὰ ἔπρεπε νὰ βγάζει τὰ βιβλία της: «Τί κάνει ἡ ”Αλλα Αὐξεντίου» Κάποιος προθυμοποιήθηκε νὰ μοῦ ἀπαντήσει: «Ἢ Αὐξεντίου εἶναι σπαθί!» Εἶχε δώσει στὴν ἐρώτησή μου πολιτικὸ περιεχόμενο καὶ ἔξηγήθηκε ἀναλόγως. "Όταν θ ̓ ἀνταμώσω τὴν «ἐξαδέλφη», τότε θὰ ἑρμηνεύσω τὸν ὅρο «σπαθί». Ἢ "Αλλα Αὐξεντίου ἦταν τώρα ἕνα χούφταλο πάνω στὴν τεράστια πολυθρόνα της -- εἶχα νὰ τὴ δῶ δεκαπέντε τουλάχιστο χρόνια. Τὸ βλέμμα της Ψυχρό, ἀτσάλινο, δὲν ἔδειχνε τὴ φιλικὴ διάθεση, ποὺ περίμενα νὰ βρῶ, συνηθισμένος ἀπὸ τὶς ἀλλοτινὲς συναντήσεις μας. Θυμήθηκα τό... «σπαθί». Ἢσαν παρόντα δυὸ ἀκόμη πρόσωπα: μιὰ μελαχροινὴ γυναίκα, σχετικὰ νέα, ποὺ