ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ο ΤΟΥ «ἀν ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΛΩΡΟΣ Ἢ ἐξαδέλφη Αλλα Αὐξεντίου ἪἫ «ἐξαδέλφη» "Αλλα Αὐξεντίου μοῦ ἦταν πολὺ οἰκεία, ὅταν δουλεύαµε μαζὺ στὴν προσφυγιά. Οἰκεία καὶ ᾱ- νοιχτόκαρδη ἦταν μὲ ὅλους τοὺς «ἐξα- δέλφους» συνεργάτες της, ποὺ τὴν ἐσέ- βονταν γιὰ τὴν ἡλικία καὶ τὴν ἀνθρω- πιά της. Οἱ πίκρες τῆς μακρόχρονης ἐ- ξορίας μᾶς ἕνωναν σὲ μιὰ οἰκογένεια. Κάποτε ἦρθα σὲ ρήξη μὲ τὴν ἕλλη- νικὴ διεύθυνση τῆς ἐπιχείρησης, καὶ τὸ ἀντίτιμο τῆς θρασύτητάς µου θὰ ἤ- τανε βαρύ, ἂν ἡ φίλη µου μὲ τὸ κῦρος καὶ τὴν ψῆφο της δὲν ἐματαίωνε τὴν ἐ- πιβολὴ κυρώσεων... Τὸ ἐπεισόδιο ἔλα- βε χώραν ἐπὶ Ζαχαριάδη, καὶ αὐτὸ ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιὰ τὴν ἀνδρεία τῆς ”Αλλας Αὐξεντίου. ἪἫ «ἐξαδέλφη» ἐπαναπατρίστηκε σχετικὰ νωρίς. Ἔχασα τὴν ἐπαφή μα- ζύ της, παρακολουθοῦσα ὅμως τὴν πνευματική τῆς δρατηριότητα ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸ Τύπο. Τὸ [976 τῆς ἔγραψα (μέσω γνωστοῦ δημοσιογράφου, ἐπει- δὴ δὲν εἶχα τὴ διεύθυνσή της) γιὰ τὶς ἐ- ξελίξεις στὴ ζωή μου, γιὰ τὴ γυναίκα μου, τὴν ὁποία ἴσως θυμόταν ἀπὸ τὴ Βουδαπέστη, γιὰ τὸν δεκάχρονο γιό μου, ποὺ ἤθελε πολὺ νὰ διαβάσει ἕνα καινούργιο παιδικό τῆς βιβλίο (τὴν παρακαλοῦσα νὰ μᾶς τὸ στείλει), γιὰ τὴν πρόθεσή µου νὰ ἐπισκεφθῶ τὴν “Ἑλλάδα κ.λπ. Ταυτόχρονα τὴν παρα- καλοῦσα νὰ μὲ πληροφορήσει γιὰ τὶς πιθανότητες ἔκδοσης κάποιων µετα- φράσεών µου ἀπὸ τὰ ροῦσικα (ἔδινα στοιχεῖα γιὰ τοὺς συγγραφεῖς καὶ γιὰ τὰ συγκεκριµένα ἔργα). Ἢ "Αλλα Αὐξεντίου εἶχε ἀποκτή- σει φήμη ὡς ἀριστερὴ πεζογράφος, ἔ- βγαζε τὰ « Απαντώ) της καὶ ἀσφαλῶς θὰ ἦταν πολὺ ἀπασχολημένη., ἐγὼ ὅ- µως ἤμουνα βέβαιος, ὅτι θὰ ἔβρισκε λίγον χρόνο νὰ μοῦ γράψει δυὸ λόγια, νὰ στείλει τὸ παιδικὸ βιβλίο της στὸν γιόκα µου καὶ µάλιστα μὲ ἀφιέρωση «Γιὰ τὸ ἄγνωστό µου ἑλληνόπουλο Νίκο --- μὲ ἀγάπη. "Αλλα Αὐξεντίου». Κάποια παλιότερα γράμματά της μοῦ ἔ- διναν τὸ δικαίωµα νὰ περιμένω τέτοιο πρᾶγμα. ᾿Απὸ τὰ ἔργα τῆς «ἐξαδέλφης» εἶχα διαβάσει μὲ πραγματικὸ ἐνδιαφέρον τὸ «Γυμνάσιο Θηλέων» καὶ μερικὰ διηγή- ματα. Τὸ µυθιστόρηµα «Ὁ λυράρης» (ποὺ πρωτοβγῆκε στὴν προσφυγιά) καὶ τ᾽ ἄλλα της βιβλία, παρὰ τὸν συναι- σθηματικὸ δεσµό µας, δὲν μὲ εἶχαν κερδίσει ὡς ἀναγνώστη: ἀφηγοῦνταν μὲ τρόπο νατουραλιστικὸ κάποια γε- γονότα, ποὺ μοῦ ἦσαν ἐντελῶς ἁδιά- φορα... Ἢ Αλλα Αὐξεντίου δὲν ἀπάντησε στὴν ἐπιστολή µου, οὔτε τὸ βιβλίο της ἔστειλε στὸ «ἄγνωστο Ἑλληνόπουλο»... Μόλις ἔφτασα στὴν ᾿ Αθήνα, ἐν- διαφέρθηκα γιὰ τὴν παλιά µου συνεξό- ριστη. Ρώτησα στὶς ἐκδόσεις «Νέοι Καιρού», ὅπου κανονικὰ ἔπρεπε νὰ βγά- ζει τὰ βιβλία της: «Τί κάνει ἡ ”Αλλα Αὐξεντίου» Κάποιος προθυµοποιήθη- κε νὰ μοῦ ἀπαντήσει: «Ἢ Αὐξεντίου εἶναι σπαθί!» Εἶχε δώσει στὴν ἐρώτη- σή µου πολιτικὸ περιεχόµενο καὶ ἔξη- γήθηκε ἀναλόγως. "Όταν θ᾽ ἀνταμώσω τὴν «ἐξαδέλφη», τότε θὰ ἑρμηνεύσω τὸν ὅρο «σπαθί». Ἢ "Αλλα Αὐξεντίου ἦταν τώρα ἕ- να χούφταλο πάνω στὴν τεράστια πο- λυθρόνα της -- εἶχα νὰ τὴ δῶ δεκαπέ- ντε τουλάχιστο χρόνια. Τὸ βλέμμα της Ψυχρό, ἀτσάλινο, δὲν ἔδειχνε τὴ φιλι- κὴ διάθεση, ποὺ περίµενα νὰ βρῶ, συ- νηθισµένος ἀπὸ τὶς ἀλλοτινὲς συναντή- σεις µας. Θυμήθηκα τό... «σπαθί». Ἢ- σαν παρόντα δυὸ ἀκόμη πρόσωπα: μιὰ μελαχροινὴ γυναίκα, σχετικὰ νέα, ποὺ