δ ́ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ ̓Εξ-ουσία- Ὄχλος-- ̓Ηγεσία-Μᾶζα Ἢ ταύτιση ̓Εξ-ουσίας- Ὄχλου εἴναι αὐταπόδεικτη: Δὲν νοεῖται καὶ δὲν ὑπάρχει τύραννος χωρὶς δοῦλο: καὶ δὲν νοεῖται καὶ δὲν ὑπάρχει δοῦλος χωρὶς τύραννο. ̓Αν φαντασθοῦμε ὅτι μιὰ τυραννία ἀποπέμπει τοὺς δούλους της, κατ ̓ ἀνάγκην δεχόμεθα ὅτι ἡ τυραννία αὐτὴ αὐτοκτονεῖ" κι ἂν φαντασθοῦμε ὅτι ἕνας ὄχλος χάνει τοὺς τυράννους του, κατ ̓ ἀνάγκην δεχόμεθα ὅτι ὁ ὅχλος καθ ̓ οἱονδήποτε τρόπο παύει νὰ εἶναι ὄχλος. Ὃ «ὄχλος» δὲν ταυτίζεται μὲ τὴ μᾶζα. Ἢ μᾶζα εἶναι μὴ αὐτενεργὸ καὶ συνεπῶς πολιτικὰ ἀδρανὲς ὑποσύνολο στὴ βάση τῆς κατὰ φύσιν ἀνθρώπινης ἱεραρχήσεως. Τὸ μέλος τῆς μάζας κινεῖται μόνο στὸν δικό τῆς «χῶρο», δηλ. στὸ ὑπόστρωμα, δηλ. δὲν ἐπικοινωνεῖ (ἐκ «συγγενοῦς» ἀδυναμίας) μὲ τὰ ἀνώτερα στρώματα τῆς πυραμίδας, δηλ. δὲν συμμετέχει στὴ διαδικασία λήψεως ἀποφάσεων ποὺ ἀφοροῦν στὸ σύνολο οὔτε αὐτῶν ποὺ ἀφοροῦν στὸν ἓαυτό του. Καὶ τοῦτο, διότι (ἐκ «συγγενοῦς» ἀδυναμίας πάλι) ἡ μᾶζα δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ κατανοήση τὶς ἑκάστοτε συγκυρίες καὶ συνθῆκες, καὶ συνεπῶς δὲν εἶναι εἰς θέσιν ---καὶ ἀδιαφορεῖ--νὰ σχεδιάση καὶ ἐκτελέση τὶς ὀρθὲς ἑνέργειες ἢ χειρισμοὺς γιὰ τὴν εὔστοχη αντιμετώπιση τῶν ἀναγκῶν ἢ τῶν κινδύνων τῆς ὁμάδας. ̓Οφείλει τὴν ὕπαρξή της καὶ τὴν ἐπιβίωσή της, ὡς μέρους τοῦ συνόλου, ἄἀποκλειστικὰ στὰ ᾱνώτερα ἐπίπεδα τῆς πυραμίδας. Δεῖτε τὸν μοναδικὸ ἀσφαλῆ δείκτη τῆς πολιτικῆς ἀλήθειας ποὺ ἔχουμε στὴ διᾶθεσή μας: τὴ Φύση. Στὶς ἀγέλες τῶν θηλαστικῶν, στὰ σμήνη τῶν πουλιῶν ἢ ἐντόμων, στὶς ὁμάδες τῶν ψαριῶν κ.λπ. τὸ πλῆθος ἐνεργεῖ μόνο καθ ̓ ὑπόδειξιν τῆς ἡγεσίας. ̓Ο ἀσφαλέστερος τρόπος νὰ ἐξοντώσης μιᾶ ἀγέλη λύκων κ.λπ. ἢ ἕνα σμῆνος περδίκων κ.λπ. ἢ μιὰ ὁμάδα ψαριῶν εἶναι νὰ ἐξουδετερώσης ἐξ ἀρχῆς τοὺς ἡγέτες τους. Ἕνας ἁπλός κυνηγὸς ἢ ψαρᾶς μπορεῖ νὰ σᾶς κοινοποιήση καταπληκτικὲς ἐμπειρίες στὸ ζήτημα αὐτό. «Ὄχλος» εἶναι ἡ πολιτικὰ ἐνεργεοποιημένη μᾶζα. Αὐτοὶ ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ὁδηγήσουν τὴν ὁμάδα, δηλαδὴ τὸ μέγα πλῆθος, «τυχαίνει» κάποτε νὰ ἀποκτοῦν συμμετοχὴ σὲ «ρόλους» καθοδηγητικούς. Σύρονται ἀπὸ τὴ βᾶση τῆς πυραμίδας καὶ τοποθετοῦνται σὲ ἀνώτερα στρώματά της. Αὐτὴ ἡ «ἄνοδος τῶν μαζῶν» δὲν εἶναι ποτέ αὐτόβουλη πράξη τῶν μαζῶν. Οἱ μᾶζες μένουν «ἀπὸ τὴ φύση τους» στὴ φυσική τους θέση, τὴ βάση. ̓Εκεῖ βρίσκεται ἡ εὐτυχία τους κι ἐκεῖ ὑπηρετοῦν τὸ συμφέρον τους. Ἣ «ἄνοδος τῶν μαζῶν» εἶναι ἔργο ἄλλων: τῆς ̓Εξ-ουσίας. Αὐτὴ ἡ παρά φύσιν (τεχνητή) κορυφὴ τῆς πυραμίδας, δηλαδὴ ἡ «ἧγεσία» ποὺ δὲν ὑφίσταται λόγω τῆς φυσικῆς (διανοητικῆς) ὑπεροχῆς τῶν μελῶν της, ἀλλὰ λόγω τῶν τεχνητῶν μεθόδων ποὺ χρησιμοποιεῖ (ὀργάνωση, συνωμοσία, οἰκονομικὰ ἢ τεχνολογικὰ μέσα κ.λπ.), «δὲν αἰσθάνεται σίγουρη», γιατὶ ἡ πραγματικὴ ἡγεσία, οἱ (διανοητικῶς) ὑπερέχοντες, ἂν οἱ φυσικὲς διαδικασίες ἀναδείξεως λειτουργήσουν, θὰ καταλάβη τὴν θέση της. Γιὰ νὰ ἐξουδετερώση τὸν κίνδυνον αὐτὸ ἡ παρὰ φύσιν ̓Εξ-ουσία, ἡ τυραννία, χρειάζεται ἕνα ἀντίβαρο. Ἔτσι συμμαχεῖ μὲ τὴν μᾶζα, τὴν ἐνεργοποιεῖ. Καὶ τότε ἔχουμε τὸν «Οχλο». Πρόκειται γιὰ μέθοδο ἐκμηδενίσεως τῆς ποιότητας ἀπὸ τὴν ποσότητα, τῆς ἀριστείας ἀπὸ τὴν χυδαιότητα, τῶν φύσει ὁδηγῶν ἀπὸ τοὺς φύσει ὁδηγουμένους.