δ΄ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ ᾿Εξ-ουσία- Ὄχλος-- ᾿Ηγεσία-Μᾶζα Ἢ ταύτιση ᾿Εξ-ουσίας- Ὄχλου εἴ- ναι αὐταπόδεικτη: Δὲν νοεῖται καὶ δὲν ὑπάρχει τύραννος χωρὶς δοῦλο: καὶ δὲν νοεῖται καὶ δὲν ὑπάρχει δοῦλος χωρὶς τύραννο. ᾿Αν φαντασθοῦμε ὅτι μιὰ τυ- ραννία ἀποπέμπει τοὺς δούλους της, κατ᾽ ἀνάγκην δεχόμεθα ὅτι ἡ τυραννία αὐτὴ αὐτοκτονεῖ" κι ἂν φαντασθοῦμε ὅ- τι ἕνας ὄχλος χάνει τοὺς τυράννους του, κατ᾿ ἀνάγκην δεχόμεθα ὅτι ὁ ὅ- χλος καθ᾽ οἱονδήποτε τρόπο παύει νὰ εἶναι ὄχλος. Ὃ «ὄχλος» δὲν ταυτίζεται μὲ τὴ μᾶ- ζα. Ἢ μᾶζα εἶναι μὴ αὐτενεργὸ καὶ συνεπῶς πολιτικὰ ἀδρανὲς ὑποσύνολο στὴ βάση τῆς κατὰ φύσιν ἀνθρώπινης ἱεραρχήσεως. Τὸ μέλος τῆς μάζας κι- νεῖται μόνο στὸν δικό τῆς «χῶρο», δηλ. στὸ ὑπόστρωμα, δηλ. δὲν ἐπικοι- νωνεῖ (ἐκ «συγγενοῦς» ἀδυναμίας) μὲ τὰ ἀνώτερα στρώματα τῆς πυραμίδας, δηλ. δὲν συμμετέχει στὴ διαδικασία λή- ψεως ἀποφάσεων ποὺ ἀφοροῦν στὸ σύ- νολο οὔτε αὐτῶν ποὺ ἀφοροῦν στὸν ἓ- αυτό του. Καὶ τοῦτο, διότι (ἐκ «συγγε- νοῦς» ἀδυναμίας πάλι) ἡ μᾶζα δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ κατανοήση τὶς ἑκάστοτε συγκυρίες καὶ συνθῆκες, καὶ συνεπῶς δὲν εἶναι εἰς θέσιν ---καὶ ἀδιαφορεῖ--- νὰ σχεδιάση καὶ ἐκτελέση τὶς ὀρθὲς ἑ- νέργειες ἢ χειρισμοὺς γιὰ τὴν εὔστοχη αντιμετώπιση τῶν ἀναγκῶν ἢ τῶν κιν- δύνων τῆς ὁμάδας. ᾿Οφείλει τὴν ὕπαρ- ξή της καὶ τὴν ἐπιβίωσή της, ὡς µέ- ρους τοῦ συνόλου, ἄἀποκλειστικὰ στὰ ᾱ- νώτερα ἐπίπεδα τῆς πυραμίδας. Δεῖτε τὸν μοναδικὸ ἀσφαλῆ δείκτη τῆς πολι- τικῆς ἀλήθειας ποὺ ἔχουμε στὴ διᾶθε- σή µας: τὴ Φύση. Στὶς ἀγέλες τῶν θη- λαστικῶν, στὰ σμήνη τῶν πουλιῶν ἢ ἐ- ντόμων, στὶς ὁμάδες τῶν ψαριῶν κ.λπ. τὸ πλῆθος ἐνεργεῖ μόνο καθ᾿ ὑπόδειξιν τῆς ἡγεσίας. ᾿Ο ἀσφαλέστερος τρόπος νὰ ἐξοντώσης μιᾶ ἀγέλη λύκων κ.λπ. ἢ ἕνα σμῆνος περδίκων κ.λπ. ἢ μιὰ ὁμά- δα ψαριῶν εἶναι νὰ ἐξουδετερώσης ἐξ ἀρχῆς τοὺς ἡγέτες τους. Ἕνας ἁπλός κυνηγὸς ἢ ψαρᾶς μπορεῖ νὰ σᾶς κοι- νοποιήση καταπληκτικὲς ἐμπειρίες στὸ ζήτημα αὐτό. «Ὄχλος» εἶναι ἡ πολιτικὰ ἐνεργε- οποιημένη μᾶζα. Αὐτοὶ ποὺ δὲν μπο- ροῦν νὰ ὁδηγήσουν τὴν ὁμάδα, δηλα- δὴ τὸ μέγα πλῆθος, «τυχαίνει» κάποτε νὰ ἀποκτοῦν συμμετοχὴ σὲ «ρόλους» καθοδηγητικούς. Σύρονται ἀπὸ τὴ βᾶ- ση τῆς πυραμίδας καὶ τοποθετοῦνται σὲ ἀνώτερα στρώµατά της. Αὐτὴ ἡ «ἄ- νοδος τῶν μαζῶν» δὲν εἶναι ποτέ αὐτό- βουλη πράξη τῶν μαζῶν. Οἱ μᾶζες µέ- νουν «ἀπὸ τὴ φύση τους» στὴ φυσική τους θέση, τὴ βάση. ᾿Εκεῖ βρίσκεται ἡ εὐτυχία τους κι ἐκεῖ ὑπηρετοῦν τὸ συμφέρον τους. Ἣ «ἄνοδος τῶν µα- ζῶν» εἶναι ἔργο ἄλλων: τῆς ᾿Εξ-ου- σίας. Αὐτὴ ἡ παρά φύσιν (τεχνητή) κορυφὴ τῆς πυραμίδας, δηλαδὴ ἡ «ἧ- γεσία» ποὺ δὲν ὑφίσταται λόγω τῆς φυσικῆς (διανοητικῆς) ὑπεροχῆς τῶν μελῶν της, ἀλλὰ λόγω τῶν τεχνητῶν μεθόδων ποὺ χρησιμοποιεῖ (ὀργάνωση, συνωμοσία, οἰκονομικὰ ἢ τεχνολογικὰ μέσα κ.λπ.), «δὲν αἰσθάνεται σίγουρη», γιατὶ ἡ πραγματικὴ ἡγεσία, οἱ (δια- νοητικῶς) ὑπερέχοντες, ἂν οἱ φυσικὲς διαδικασίες ἀναδείξεως λειτουργή- σουν, θὰ καταλάβη τὴν θέση της. Γιὰ νὰ ἐξουδετερώση τὸν κίνδυνον αὐτὸ ἡ παρὰ φύσιν ᾿Εξ-ουσία, ἡ τυραννία, χρειάζεται ἕνα ἀντίβαρο. Ἔτσι συμ- μαχεῖ μὲ τὴν μᾶζα, τὴν ἐνεργοποιεῖ. Καὶ τότε ἔχουμε τὸν «Οχλο». Πρόκει- ται γιὰ μέθοδο ἐκμηδενίσεως τῆς ποιό- τητας ἀπὸ τὴν ποσότητα, τῆς ἀρι- στείας ἀπὸ τὴν χυδαιότητα, τῶν φύσει ὁδηγῶν ἀπὸ τοὺς φύσει ὁδηγουμένους.