ΔΗΜΗΤΡΗΣ. ΛΑΜΠΡΟΥ 'Ο ἐκβαρβαρισμὸς τοῦ ̓Ολυμπιακοῦ Πνεύματος {Τὸ κείμενο αὐτὸ ἐγράφη τὸ 1980. (Βλ. Δημήτρης Ι. Λάμπρου, « ̓Αναζήτηση», ̓Αθῆναι 19641, σσ. 205-210]. Χαρακτηρίζοντας βαρβάρους τοὺς μὴ Ελληνες -- δηλαδὴ τοὺς ἀνθρώπους ὅλων τῶν φυλῶν, ἀκόμη καὶ τοὺς φυλετικὰ Ἕλληνες, ποὺ δὲν μετεῖχαν τοῦ ̓ Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τῆς ἑλληνικῆς ἀντιλήψεως γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸν Κόσμοί"). «καὶ ἀποχλείοντας αὐστηρότατα καὶ ἐπὶ ποινῇ θανάτου τὴ συμμετοχή τους στοὺς ̓Όλυμπιαχκοὺς ̓Αγῶνες, οἱ ἀρχαῖοι "Ελληνες εἶχαν ἐπίγνωση ἑνὸς πράγματος, ποὺ μὲ τὴν σύγχρονη ἐκπόρνευση τοῦ ̓Ολυμπιακοῦ Πνεύματος ἔχει καταστῇ σαφὲς καὶ αὐτονόητο: “Ὅτι, δηλαδή, τὸ ̓Ολυμπιαχὸ ̓Ιδεῶδες, γέννημα καὶ δημιούργημα τοῦ “Ἑλληνικοῦ Πνεύματος, ὅπως καὶ ὅλες οἱ ἄλλες μεγάλες ἑλληνικὲς ἰδέες, ἀρχὲς καὶ ἀξίες μόνον ἀνάμεσα στοὺς πνευματικὰ "Έλληνες μποροῦν νὰ ἐπιζοῦν, νὰ ἀναπτύσσωνται καὶ νὰ γίνωνται πράξη καὶ τρόπος ζωῆς, ἐνῶ, ἀντίθετα, εἶναι πράγματα ξένα χαὶ ἀσυμβίβαστα πρὸς τοὺς μὴ ἑλληνικούς, δηλαδὴ τοὺς βαρβαρικοὺς πολιτισμούς, καὶ δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρξουν ἀλώβητα, ἀναλλοίωτα καὶ ἀτόφυα μέσα σ ̓ αὖτούς. ̓Αλλὰ ἡ ἀδυναμία οἱασδήποτε ἄλλης, πλὴν τῆς ἑλληνικῆς, ἀντιλήψεως γιὰ τὴν ζωὴ καὶ τὸν Κόσμο, νὰ διατηρήση ἁγνὴ καὶ νὰ ὑλοποιήση αὐθεντικὰ τὴν ἑλληνικὴ ̓Ολυμπιακὴ ̓ἰδέα, ἀποδείχθηκε ἤδη στὴν ἀρχαιότητα, ὅταν μετὰ τὴν κατάκτηση τοῦ ̓Ελληνικοῦ Κόσμου ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους, οἱ τελευταῖοι παραβίασαν, μὲ τὸ «δίκαιο» τοῦ καταχτητῆ, τὸν ἱερὸ νόμο τοῦ ἀποχλεισμοῦ τῶν μὴ "Ἑλλήνων - βαρβάρων ἀπὸ τοὺς ̓Αγῶνες καὶ ἐπέβαλαν τὴν συμμετοχή, γιὰ πρώτη φορά, τῶν ξένων σ ̓ αὐτούς: ̓Απὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ πρῶτος Ρωμαῖος ἀθλητὴς μπῆκε στὸ στάδιο τῆς ̓Ολυμπίας, ἡ ἁγνότητα, ἡ ἱερότητα, ὁ ὑψηλόφρων ἰδεαλισμὸς, ἡ ἀφιλοχέρδεια, ὁ αὐστηρὸς διαχωρισμὸς ἀπὸ τὴν ἐξουσία, τὸ ἀδέκαστο τῶν ̓ Ελλανοδικῶν, τὸ ὑψηλὸ ἀγωνιστικὸ πνεῦμα καὶ τὰ ἄλλα χαραχτηριστικά, ποὺ οἱ ἄνθρωποι ποὺ ζοῦσαν στὰ ἑλληνικὰ χώματα εἶχαν προσδώσει καὶ καθιερώσει ἐπὶ χίλια καὶ πλέον χρόνια στὸν ὀλυμπιαχὸ θεσμό, πῆγαν περίπατο «καὶ μπῆκαν στὸν ἱερὸ χῶρο τῆς "Αλτεως ἣ λατινικὴ ματαιοδοξία καὶ μεγαλομανία, ἡ λατινικὴ ἐξουσιαστικὴ σκοπιμότητα καὶ γενικὰ ὁ λατινικὸς βαρβαρισμός.") Καὶ ὅταν κατὰ τὴν ἴδια περίπου ἐποχή, τὸ Σαράντα Τέσσερα μ.Χ., δημιουργήθηκε ὑποχατάστατο τῶν ̓Ολυμπιακῶν ̓Αγώνων στὴν ̓Αντιόχεια τῆς Συρίας, οἱ ̓Ολυμπιάδες ποὺ διεξήγοντο ἐχεῖ δὲν εἶχαν σχέση μὲ τὸ ἑλληνικὸ ̓Ολυμπιαχὸ Πνεῦμα, ἀλλὰ ἀπέκτησαν αὐτομάτως τὰ γνωρίσματα τοῦ σημιτικοῦ πνεύματος: Τὸ στάδιο τῆς ̓ Αντιόχειας γέμιζε ἀπὸ πληρωμένους «ἀθλητές», θυμίζοντας πλατεῖες πόλεων ὅπου διάφοροι σαλτιμπάγχοι ἐπιδεικνύουν τὶς «ἀθλητικές» τους ἱκανότητες περιφέροντας ταυτόχρονα καὶ δίσκο ἐπαιτείας, τὰ γεμᾶτα χάρη, ἁπλότητα καὶ τεχνικὴ ἀγωνίσματα τῶν "Ἑλλήνων ἀντικαταστάθηκαν ἀπὸ ἐπιδείξεις χκτηνώδους σωματικῆς ρώμης τῶν ̓Ανατολικῶν «ἀθλητῶν», ἐνῶ ὁ ἀγωνιστικὸς χῶρος ἦταν