ΔΗΜΗΤΡΗΣ. ΛΑΜΠΡΟΥ 'Ο ἐκβαρβαρισμὸς τοῦ ᾿Ολυμπιακοῦ Πνεύματος {Τὸ κείµενο αὐτὸ ἐγράφη τὸ 1980. (Βλ. Δημήτρης Ι. Λάμπρου, «᾿Αναζήτηση», ᾿Αθῆναι 19641, σσ. 205-210]. Χαρακτηρίζοντας βαρβάρους τοὺς μὴ Ελληνες -- δηλαδὴ τοὺς ἀνθρώπους ὅλων τῶν φυλῶν, ἀκόμη καὶ τοὺς φυλετικὰ Ἕλληνες, ποὺ δὲν μετεῖχαν τοῦ ᾿ Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τῆς ἑλληνικῆς ἀντιλήψεως γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸν Κόσμοί"). «καὶ ἀπο- χλείοντας αὐστηρότατα καὶ ἐπὶ ποινῇ θανάτου τὴ συμμετοχή τους στοὺς ᾿Όλυ- μπιαχκοὺς ᾿Αγῶνες, οἱ ἀρχαῖοι "Ελληνες εἶχαν ἐπίγνωση ἑνὸς πράγματος, ποὺ μὲ τὴν σύγχρονη ἐκπόρνευση τοῦ ᾿Ολυμπιακοῦ Πνεύματος ἔχει καταστῇ σαφὲς καὶ αὐ- τονόητο: “Ὅτι, δηλαδή, τὸ ᾿Ολυμπιαχὸ ᾿Ιδεῶδες, γέννημα καὶ δημιούργημα τοῦ “Ἑλληνικοῦ Πνεύματος, ὅπως καὶ ὅλες οἱ ἄλλες µεγάλες ἑλληνικὲς ἰδέες, ἀρχὲς καὶ ἀξίες µόνον ἀνάμεσα στοὺς πνευματικὰ "Έλληνες μποροῦν νὰ ἐπιζοῦν, νὰ ἀναπτύσ- σωνται καὶ νὰ γίνωνται πράξη καὶ τρόπος ζωῆς, ἐνῶ, ἀντίθετα, εἶναι πράγματα ξέ- να χαὶ ἀσυμβίβαστα πρὸς τοὺς μὴ ἑλληνικούς, δηλαδὴ τοὺς βαρβαρικοὺς πολιτι- σµούς, καὶ δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρξουν ἀλώβητα, ἀναλλοίωτα καὶ ἀτόφυα µέσα σ᾽ αὖ- τούς. ᾿Αλλὰ ἡ ἀδυναμία οἱασδήποτε ἄλλης, πλὴν τῆς ἑλληνικῆς, ἀντιλήψεως γιὰ τὴν ζωὴ καὶ τὸν Κόσμο, νὰ διατηρήση ἁγνὴ καὶ νὰ ὑλοποιήση αὐθεντικὰ τὴν ἑλληνικὴ ᾿Ολυμπιακὴ ᾿ἰδέα, ἀποδείχθηκε ἤδη στὴν ἀρχαιότητα, ὅταν μετὰ τὴν κατάκτηση τοῦ ᾿Ελληνικοῦ Κόσμου ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους, οἱ τελευταῖοι παραβίασαν, μὲ τὸ «δί- καιο» τοῦ καταχτητῆ, τὸν ἱερὸ νόμο τοῦ ἀποχλεισμοῦ τῶν μὴ "Ἑλλήνων - βαρβά- ρων ἀπὸ τοὺς ᾿Αγῶνες καὶ ἐπέβαλαν τὴν συμμετοχή, γιὰ πρώτη φορά, τῶν ξένων σ᾽ αὐτούς: ᾿Απὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ πρῶτος Ρωμαῖος ἀθλητὴς μπῆκε στὸ στάδιο τῆς ᾿Ολυμπίας, ἡ ἁγνότητα, ἡ ἱερότητα, ὁ ὑψηλόφρων ἰδεαλισμὸς, ἡ ἀφιλοχέρδεια, ὁ αὐ- στηρὸς διαχωρισμὸς ἀπὸ τὴν ἐξουσία, τὸ ἀδέκαστο τῶν ᾿ Ελλανοδικῶν, τὸ ὑψηλὸ ἀ- γωνιστικὸ πνεῦμα καὶ τὰ ἄλλα χαραχτηριστικά, ποὺ οἱ ἄνθρωποι ποὺ ζοῦσαν στὰ ἑλληνικὰ χώματα εἶχαν προσδώσει καὶ καθιερώσει ἐπὶ χίλια καὶ πλέον χρόνια στὸν ὀλυμπιαχὸ θεσμό, πῆγαν περίπατο «καὶ μπῆκαν στὸν ἱερὸ χῶρο τῆς "Αλτεως ἣ λατινικὴ ματαιοδοξία καὶ μεγαλομανία, ἡ λατινικὴ ἐξουσιαστικὴ σκοπιμότητα καὶ γενικὰ ὁ λατινικὸς βαρβαρισμός.") Καὶ ὅταν κατὰ τὴν ἴδια περίπου ἐποχή, τὸ Σαράντα Τέσσερα μ.Χ., δημιουργή- θηκε ὑποχατάστατο τῶν ᾿Ολυμπιακῶν ᾿Αγώνων στὴν ᾿Αντιόχεια τῆς Συρίας, οἱ ᾿Ολυμπιάδες ποὺ διεξήγοντο ἐχεῖ δὲν εἶχαν σχέση μὲ τὸ ἑλληνικὸ ᾿Ολυμπιαχὸ Πνεῦμα, ἀλλὰ ἀπέκτησαν αὐτομάτως τὰ γνωρίσματα τοῦ σημιτικοῦ πνεύματος: Τὸ στάδιο τῆς ᾿ Αντιόχειας γέμιζε ἀπὸ πληρωμένους «ἀθλητές», θυμίζοντας πλατεῖες πόλεων ὅπου διάφοροι σαλτιμπάγχοι ἐπιδεικνύουν τὶς «ἀθλητικές» τους ἱκανότητες περιφέροντας ταυτόχρονα καὶ δίσκο ἐπαιτείας, τὰ γεμᾶτα χάρη, ἁπλότητα καὶ τε- χνικὴ ἀγωνίσματα τῶν "Ἑλλήνων ἀντικαταστάθηκαν ἀπὸ ἐπιδείξεις χκτηνώδους σωματικῆς ρώμης τῶν ᾿Ανατολικῶν «ἀθλητῶν», ἐνῶ ὁ ἀγωνιστικὸς χῶρος ἦταν