ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ «Ραχ ΑΠΙΕΓΙΟΛΠΑ 1990»: Σχόλιο ἐπὶ ἑνὸς σχολίου Ἢ «Ραχ Απγεγίοδπα {990», ἔγραψε στὸ προηγούμενο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» ὁ ἐκδότης του, εἶναι ἡ σημερινὴ παγκόσμια τάξη πραγμάτων ἡ πανομοιόμορφη, ἡ πανομοιότυπη, ἡ πανειρηνική, ἡ πανδημοκρατικὴ [τῶν πολλῶν τουτέστιν κομμᾶτων καὶ τῶν ὠργανωμένων -- κατὰ τὴν ἐξουσιαστικὴ δογματικὴ ἀντίληψι -λαϊκῶν συμφερόντων (συνδικαλισμὸς κ.λ.π.)] καὶ ἕνας τρόπος ζωῆς μὲ τὴν πλαστὴ ἐτικέττα τοῦ «πιβάε {π ΑΠΙΕΓΙΟΒ», δηλαδὴ μία «ΡΗχ ΑπιετΙοβηβ) πρὸς τὴν ὁποία ὡδηγήθηκαν οἱ ἀπανταχοῦ τῆς Γῆς ἐξουσιαστές, μικροὶ καὶ μεγάλοι, ὡς τὴν μόνη λύσι στὸ ἀδιέξοδο, στὸ ὁποῖο τοὺς ἔφερε ἡ ἀδυναμία νὰ χρησιμοποιήσουν τὴν παλαιὰ μέθοδο (συνταγή) τῶν Παγκοσμίων πολέμων. Τί ὅμως εἶναι αὐτὴ ἡ «εἰρήνη», ἡ ὁποία ὀδηγεῖ πλέον τοὺς κλασματικοὺς ἠγέτες τῶν λαῶν στὴν ἀποδοχὴ ἑνὸς «τρόπου ζωῆς», μοντέλο τοῦ ὁποίου αὐτὴ τὴν στιγμὴ εἶναι ἡ ̓Αμερικὴ τῶν ΠΒΠΙΡωΙΡΕΙ5, τῆς Κοο Μαιςίο καὶ ὅλων τῶν δί8Γ-5Υ5ίεπῃς; Πῶς θὰ πρέπει νὰ ὀνομάσουμε αὐτὴν τὴν ἀδυναμία τῶν λαῶν νὰ κλείσουν πόρτες καὶ παράθυρα στὴν ἐπιδρομὴ ἑνὸς μοντέλου ζωῆς, ποὺ ἔχει τὴν δύναμι νὰ παρουσιάζη τὶς παρανοϊκὲς παρὰ φύσιν ἐκτροπὲς ὡς πνευματικὰ μέσα ἐπιτυχίας καὶ ἀνιχνευτὲς φυσικῶν καὶ μεταφυσικῶν γνώσεων, νὰ διαστρέφη τὴν ἱστορία τῶν λαῶν, ὥστε νὰ προκύπτουν τὰ «ἐνδιαφέροντα» γιὰ τοὺς ἐξουσιαστὲς συμπεράσματα, νὰ συντηρῆ τὴν βία, τὴν διαφθορά, τὴν ἀμάθεια μὲ τὴν γνωστὴ «σύνθεσι» τοῦ «κοινωνικοῦ γίγνεσθαι», ὅταν μάλιστα οἱ ἐξουσιαστὲς τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ ἐξαθλίωσαν, ἀκριβῶς λόγῳ τῆς ἀνατροπῆς τῆς φυσικῆς τάξεως, τοὺς λαοὕς τους, σὲ σημεῖο ποὺ νὰ εὑρίσκωνται σήμερα σὲ χειρότερη θέσι ἀπ ̓ ἐκείνη τοῦ 1900; Ἔτσι ἐφθάσαμε σ ̓ αὐτὸ ποὺ ὁ «Δαυλὸς» ὠνόμασε «βΡαχ ΑπιεΓίοαπα 1990...» ὡς τὸ ὄνομα ἑνὸς ὡἁλοκληρωμένου οἰκουμενικοῦ φαινομένου, μιᾶς «εἰρήνης», ποὺ θὰ ἀσκῆται ἐν ὀνόματι τῆς ἀδυναμίας τῶν λαῶν νὰ βροῦν τὴν διέξοδο στὰ προβλήματά τους, τὰ ὁποῖα μάλιστα ἀνέθεσαν στοὺς ἠλεκτρονικοὺς ἐγκέφαλους -μιὰ καὶ οἱ ἀνθρώπινοι ἐγκέφαλοι διὰ τῶν σημερινῶν κοινωνικῶν συστημάτων ἔχουν ἤδη ἀρχίσει νὰ ἐξαφανίζωνται ἀπὸ προσώπου γῆς... Αὐτὴ κατὰ τὴ γνώμη μου εἶναι ἡ εἰδοποιὸς διαφορὰ μεταξὺ τῆς οἰκουμενικῆς «ΡΑΧ ΑΠΙΕΓΙΟΒΠΒ» καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Λόγου, στὸν ὁποῖο πολλάκις ἀναφερόμεθα στὶς σελίδες τοῦ «Δαυλοῦ». Καθ’ ἡμᾶς οἱ ἐξουσιαστὲς δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ βρεθῆ ἡ ὁδὸς τῆς ἐπιλύσεως τῶν προβλημάτων τῆς ἀνθρωπότητος. Διότι, ἐὰν θ ̓ ἀρχίση, καὶ μόνο, ἡ πορεία πρὸς αὐτήν, τὴν ἐπίλυσι, θὰ σημαίνη ὅτι ἤδη ὁ νέος καταστατικὸς χάρτης τῶν ἀνθρώπινων δικαιωμάτων καὶ ὑποχρεώσεων θὰ πρέπει νὰ ἔχη καταργήσει ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἐμπόδια ποὺ ἀνέπτυξε ἐπὶ χιλιετίες τώρα ἡ ἐκτροπὴ ἐν ὀνόματι τοῦ «θεοῦ» ἢ τοῦ ἡγεμόνος ἢ τῆς δημοκρατίας, μὲ ὅλα τὰ παρεπόμενα καὶ συνακόλουθα φαινόμενα αὐτῆς τῆς ἐκτροπῆς. Νὰ γιατὶ εἶναι ἐπικίνδυνη ἡ νοοτροπία ποὺ ἡ ἀδυναμία πολέμου προσπαθεῖ νὰ καθιερώση τώρα σ ̓ ὁλόκληρο τὸν πλανήτη μας. 1 Ἢ «ΡΑΧ ΑΠΙΕΓΙΟΑΠ8» δὲν εἶναι ὑπόθεσι, λοιπόν, τοῦ ̓Αμερικανικοῦ λαοῦ ἢ τοῦ κ. Μπούς ̓ εἶναι τὸ φαινόμενο μιᾶς νέας οἰκουμενικῆς τάξης πραγμάτων, ποὺ - ἂς τὸ προσέξουν καλὰ οἱ λαοὶ --- ἐνδέχεται νὰ σημαίνη ἐντὸς ὀλίγου: «Σκάσε καὶ δούλευε», ὄχι βεβαίως χάριν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Λόγου, δηλαδὴ τῆς Οἰκουμενικῆς λογικῆς, ποὺ σημαίνει οἰκουμενικὴ δικαιοσύνη, ἀλλὰ χάριν τῶν ὑποκρυπτομένων ἐντὸς τῶν κοινωνικῶν συστημάτων κατά τόπους ἐξουσιαστῶν καὶ μεγάλων διεθνῶν προστατῶν τους, ποὺ καθορίζουν πράγματι τὶς πάσης μορφῆς «μεταβλητὲς» στὴ ζωὴ τῶν λαῶν. Ὃ νοῶν νοείτω. ̓Ερινὺς