ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ Π. ΔΑΚΟΙΓΛΟΥ Ἢ μουσικὴ ᾿Οκτάβα «Ντὸ-Ντὸ ἀποκαλύπτει τὰ μυστικά της Ἢ μουσικὴ ὀκτάβα «Ντὸ-Ντὸ» [ντὸ-ρὲ-μὶ-φὰ-σὸλ-λὰ-σὶ-ντὸ] ἤ, ὅπως ἐλέγετο ἀπὸ τοὺς ᾿Αρχαίους Ἕλληνες, «Ὑπάτη -- Ὑπάτη» [ὑπάτη - παρυπάτη - λιχα- νὸς - μέση - παράµεση - παρανήτη - νήτη - ὑπάτη]΄ κρύβει µέσα της σπουδαιότα- τα ἄγνωστα μέχρι σήµερα μυστικά’ μυστικά, ποὺ φανερώνουν τόσο τὴν τελειό- τητα, τὴν ἁρμονικότητα καὶ γλυκύτητα τῆς ὀκτάβας, ὅσο καὶ τὴν, εἰς τὸν ὕψιστο βαθµό, ἀνάπτυξι τῆς πνευματικῆς καὶ τεχνικῆς σκέψεως τῶν δημιουργῶν της. Εἶναι ἀπορίας ἄξιον, πῶς μέχρι σήµερα δὲν ἔχει ὐποπέσει στὴν ἀντίληψι τό- σο τῶν θεωρητικῶν μουσικῶν ὅσο καὶ τῶν εἰδικῶν ἠχοφυσικῶν μουσικῶν, ὅτι ἡ ὀκτάβα «' Ὑπάτη-' Ὑπάτη» ἢ «Ντὸ-Ντὸ» ἐμπεριέχει µέσα της τὸν περίφημον χρυ- σοῦν ἀριθμὸν Φ- (ἡ "τ - [618 -- 1.62. Εἶναι πασίγνωστος ὁ ρόλος, ποὺ παίζει ὁ χρυσοῦς ἀριθμὸς ᾧ στὴν Τέχνη ἐν γένει. Γνωρίζουμε τὴν τελειότητα, τὴν ἁρμονικότητα καὶ τὴν γλυκύτητα τοῦ Παρθενῶνος, ποὺ οἱ ἀναλογίες τῶν στοιχείων του δίδουν τὸν χρυσοῦν ἀριθμόν’ ὁμοίως καὶ στὰ κιονόκρανα τῶν Προπυλαίων τῆς ᾿Ακροπόλεως, ὅπου φεγγοβο- λεῖ ἡ ἁρμονικότης ἀπὸ τὶς ἀναλογίες ποὺ δίδουν τὸν χρυσοῦν ἀριθμόν. ᾿Αναρίθ- μητα εἶναι τὰ παραδείγματα τῶν φυσικῶν ἀντικειμένων, ἐμψύχων ἢ ἀψύχων, ποὺ ἡ ἁρμονικότητά τους ὀφείλεται στὴν ὕπαρξη τοῦ χρυσοῦ ἀριθμοῦ. Γνωρίζουμε ἐ- πίσης, ὅτι τὰ ὡραιότατα ζωγραφικὰ ἔργα τῆς ᾿Αναγεννήσεως βασίζονται στὴν χρησιμοποίησι ἀναλογιῶν, ποὺ δίδουν τὸν χρυσοῦν ἀριθμόν. Διάσημοι ἀρχιτέ- κτονες δοξάσθηκαν, διότι τὰ ἔργα τους ἐστηρίζοντο στὸν χρυσοῦν ἀριθμόν, ποὺ προσελάμβαναν, ἐκ τοῦ λόγου αὐτοῦ, τέλεια ἁρμονία. ᾿Εν πάση δὲ περιπτώσει, ὅπου ὑπάρχει ὁ χρυσοῦς ἀριθμός, τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι μιὰ τέλεια ἁρμονία. Μέσα λοιπὸν στὴν μουσικὴ ὀκτάβα «' Υπάτη-᾽ Ὑπάτη» ἢ ἄλλως «Ντὸ-Ντὸ» παρουσιάζεται μεγαλόπρεπα ὁ χρυσοῦς ἀριθμός, δι᾽ ὃ καὶ ἡ ὀκτάβα αὐτὴ πρέπει νὰ θεωρῆται ἡ πιὸ τέλεια, ἡ πιὸ ἁρμονική. ᾿Εὰν ἐξετάσουμε τὶς παλμικὲς κινή- σεις τοῦ φθόγγου (νότας) «' Ὑπάτη» στὸν βαρύτερό του τόνο ἢ ἄλλως τῆς νότας «Ντό», τότε θὰ διαπιστώσουμε ὅτι τὸ πλῆθος τῶν παλμώσεων ποὺ δημιουργοῦ- νται στὴ μονάδα τοῦ χρόνου, δηλαδὴ ἡ καλουμένη συχνότης αὐτοῦ, ἐκπεφρασμέ- νη σὲ ΗΖ, εἶναι ἴση μὲ τὸ τετράγωνο τοῦ χρυσοῦ ἀριθμοῦ. Συγκεκριµένα εἶναι: Συχνότης τοῦ «Ντὸ» (βαρὺ) Ξ Ι00χκΦ΄Ξ 261.8 5- 262 [μὲ ἀφετηρία συγκρίσεως τὸν φθόγγο Λὰ “- 440 ΗΖ (437)] ὅπου ᾧΞ (ν 5:1)2}Ξ .1,618...Ξ ὁ χρυσοῦς ἀριθμός. ᾽Ε- πίσης τὸ ἄθροισμα τῶν διαφορῶν τῶν ἐπὶ μέρους διαδοχικῶν φθόγγων τῆς ἄνω ὀκτάβας εἶναι ἴσον ὁμοίως μὲ τὴν τιμὴν Ι00χΦ΄. ᾿Ακολούθως ἡ συχνότης τοῦ ψιλοτέρου φθόγγου τῆς «' Ὑπάτης ἢ ἄλλως τῆς νότας «Ντὸ» ψιλότερου εἶναι ἴ-