Σ.[.1.- Παναγιωτᾶτος ΠΕΡῚ ΕΙΡΗΝΗΣ. Τί ἀχριβῶς εἶναι ἡ εἰρήνη --- εἰρηνισμοί, εἰρηνοφιλίες, φιλειρηνικότητες: δὲν ἐρωτοῦμε, τὸ λέμε Στὴν ἐργασία τούτη ἡ εἰρήνη βεβαιώνεται ἄσχετη - ξένη - ἀπροσδιόνυση πρὸς τὴν πάγχοινη συγχεχυμένην περὶ αὐτῆς ἀντίληψιν. Τοῦτο ἐπειδή, παρὰ τὸν (περίπου ταυτόσημον ὅλων τῶν λεξικῶν) γνωστὸν ὁρισμό της (εἰρήνη ἴσον Ἡ ἀπουσία ταραχῶν ἣ πολέμων), ὁ «τρόπος τοῦ εἶναι», ποὺ γενικὰ χαρακτηρίζεται «εἰρήνη», παραμένει ἀποχλειστικὴ συνάρτησις μεθοδικὰ προγραμματισμένης ἄσχησης συγχεκριμένης πολιτείας --- ποτὲ τυχὸν... συγκυριακῆς ἀπουσίας τοῦ ἐκ διαμέτρου ἀντιθέτου της (πολέμου). Πολὺ περισσότερον, ὅταν ἡ μόλις ἀναφερθεῖσα «ἄσχησις συγχεχριμένης πολιτείας», ὑποκριτικὰ διαθρυλούμενη σίνε κβὰ νὸν (δῆθεν... ἐφαρμοσμένη), οἱονεὶ ἐκ τῶν πραγμάτων «ἐπιλεχτικὴ τούτου» (εἰρήνης χι «ἀπαγορευτικὴ ἐκείνου» (πολέμου --- ὅπως διὰ τῆς εἰς ἄτοπον ἀπαγωγῆς αὐτονοήτως συνάγεται...), δὲν μπορεῖ παρὰ ν ̓ ἀποκλείει ντὲ φάκτο τὸν (οὐδέποτε ὁμολογούμενον... ἐπιθυμητὸν) μὴ εἰρηνικὸν «τρόπον τοῦ εἶναι»... “ὥστε: τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ εἰρήνη βεβαιώνεται - ἀναγνωρίζεται ἀπότοχος καὶ παράλληλος --- ὡς ἐλέχθη -- ὄχι... συγκυριακῆς ἀπουσίας τοῦ πολέμου, ἀλλὰ σοβαρότατα σταθμιζόμενης ὠφέλιμης καὶ συμφέρουσας προτίμησης-ἐπιλογῆς, ξεμπροστιάζει: καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει ὑποκριτικὴ τὴν πρωτογενῇ ἀναφορὰ στὴν εἰρήνη, καὶ τὴν τελευταία (εἰρήνη) εἴτε ἀνώφελη-ἀσύμφορη (καὶ, συνεπῶς, ἄλλοθι τοῦ ἐν πνευματικῇ διαστροφῇ ἀνθρώπου), εἴτε λυσιτελῇ μὲν καὶ τελεσφόρον, ὅμως φύσει ἀντίθετη τῆς συμπνευματικῆς ὕπαρξης. Γεγονὸς ποὺ προσμαρτυρεῖ: ἀφ ̓ ἑνὸς δόλιον, ἀνειλικρινῆ, πλασματικὸν τὸν ἐξορκισμὸν τοῦ... πολέμου, ἀφ ̓ ἑτέρου τὴ διάστασιν τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν ἑαυτό του (ἐκ διφυΐας ἣ πνευματικῆς διαστροφῆς) --περίοπτην, χραυγαλέα κι ἀποδεκτὴν στὴν (ἀνεπίσχετη πιὰ) αὐτοεξόντωσί του... Ἂ Εἰρήνη ἴσον: «ἡ ἰσορροπία (σύμπτωσις --- τὸ νὰ μὴ περισσεύει ἢ ὑπολείπεται τὸ ἕνα τοῦ ἄλλου) διεχδίκησης ̓ - Μείζονος Πόνου». 'Ο ὁρισμὸς γίνεται ἀμεσότερα κατανοητὸς ἂν διαβασθεῖ «μεταφρασμένος»: Εἰρήνη ἴσον: «ἡ προσπάθεια εἰς ἀπόχτγσιν-διατήρήσιν ὑλικῶν (ἣ οἱονεὶ ὑλικῶν) “ἀγαθῶν περιοριζομένη εἰς ἀποκλεισμὸν τοῦ Μείζονος Πόνου ̓ ἐνστιγματικοῦ (τοῦ ἐνστίκτου): πείνας, δίψας, ἀπαγόρευσης ἀφροδισίας, βίας, καταπίεσης, καταναγκασμοῦ». Εἰρηνιστὴς (πασιφιστὴς --- ὁ «δῆθεν» ἐδῶ, δικαίως, ἀφοῦ «ὁ ὄντως» δὲν μπλαμπλαδίζει τὴν εἰρήνη, μὰ τὴν πράττει!) ἴσον: «ὁ ποὺ ἣ ἔχει ἄγρια μεσάνυχτα περὶ τὸ θέμα “εἰρήνη (νεοέλληνες ποιηταὶ) ἣ μεθοδεύει τὴν εἰρηνικότητα τῶν... ἄλλων --- ὥστε (ἀπόλεμους, ἀφωπλισμένους, ἀνάσκητους, μαλθακούς...) νὰ τοὺς ἐξουσιάζει μὲ τό... χαμηλότερο κόστος». Ἂ Αὐτονόητον, πὼς χωρὶς τὴν ἀναφερόμενη στὸν (πρῶτο) ὁρισμὸ «ἰσορροπίαν» προὐποτίθεται ἀναπόφευκτη ἡ κλιμάκωσις: διαφορά, ἀντιθετικότης, ἀνταγὠνισμός, ἀντενέργεια, ἀντιπαλότης, ἀγών, διαπάλη, ἐχθροπραξία, πόλε-