Σ.[.1.- Παναγιωτᾶτος ΠΕΡῚ ΕΙΡΗΝΗΣ. Τί ἀχριβῶς εἶναι ἡ εἰρήνη --- εἰρηνισμοί, εἰρηνοφιλίες, φιλειρηνικότητες: δὲν ἐρωτοῦμε, τὸ λέμε Στὴν ἐργασία τούτη ἡ εἰρήνη βεβαιώνεται ἄσχετη - ξένη - ἀπροσδιόνυση πρὸς τὴν πάγχοινη συγχεχυμένην περὶ αὐτῆς ἀντίληψιν. Τοῦτο ἐπειδή, παρὰ τὸν (περί- που ταυτόσημον ὅλων τῶν λεξικῶν) γνωστὸν ὁρισμό της (εἰρήνη ἴσον Ἡ ἀπουσία ταραχῶν ἣ πολέμων), ὁ «τρόπος τοῦ εἶναι», ποὺ γενικὰ χαρακτηρίζεται «εἰρήνη», παραμένει ἀποχλειστικὴ συνάρτησις μεθοδικὰ προγραμματισµένης ἄσχησης συ- γχεκριμένης πολιτείας --- ποτὲ τυχὸν... συγκυριακῆς ἀπουσίας τοῦ ἐκ διαµέ- τρου ἀντιθέτου της (πολέμου). Πολὺ περισσότερον, ὅταν ἡ μόλις ἀναφερθεῖσα «ἄ- σχησις συγχεχριµένης πολιτείας», ὑποκριτικὰ διαθρυλούµενη σίνε κβὰ νὸν (δῆθεν... ἐφαρμοσμένη), οἱονεὶ ἐκ τῶν πραγμάτων «ἐπιλεχτικὴ τούτου» (εἰρήνης χι «ἀπαγο- ρευτικὴ ἐκείνου» (πολέμου --- ὅπως διὰ τῆς εἰς ἄτοπον ἀπαγωγῆς αὐτονοήτως συνά- γεται...), δὲν μπορεῖ παρὰ ν᾿ ἀποκλείει ντὲ φάκτο τὸν (οὐδέποτε ὁμολογούμενον... ἐπιθυμητὸν) μὴ εἰρηνικὸν «τρόπον τοῦ εἶναι»... “ὥστε: τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ εἰρήνη βεβαιώνεται - ἀναγνωρίζεται ἀπότοχος καὶ πα- ράλληλος --- ὡς ἐλέχθη -- ὄχι... συγκυριακῆς ἀπουσίας τοῦ πολέμου, ἀλλὰ σοβαρό- τατα σταθμιζόμενης ὠφέλιμης καὶ συμφέρουσας προτίμησης-ἐπιλογῆς, ξεμπροστιά- ζει: καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει ὑποκριτικὴ τὴν πρωτογενῇ ἀναφορὰ στὴν εἰρήνη, καὶ τὴν τελευταία (εἰρήνη) εἴτε ἀνώφελη-ἀσύμφορη (καὶ, συνεπῶς, ἄλλοθι τοῦ ἐν πνευματικῇ διαστροφῇ ἀνθρώπου), εἴτε λυσιτελῇ μὲν καὶ τελεσφόρον, ὅμως φύσει ἀντίθετη τῆς συμπνευματικῆς ὕπαρξης. Γεγονὸς ποὺ προσμαρτυρεῖ: ἀφ᾽ ἑνὸς δό- λιον, ἀνειλικρινῆ, πλασματικὸν τὸν ἐξορκισμὸν τοῦ... πολέμου, ἀφ᾽ ἑτέρου τὴ διά- στασιν τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν ἑαυτό του (ἐκ διφυΐας ἣ πνευματικῆς διαστροφῆς) --- περίοπτην, χραυγαλέα κι ἀποδεκτὴν στὴν (ἀνεπίσχετη πιὰ) αὐτοεξόντωσί του... Ἂ Εἰρήνη ἴσον: «ἡ ἰσορροπία (σύμπτωσις --- τὸ νὰ μὴ περισσεύει ἢ ὑπολείπε- ται τὸ ἕνα τοῦ ἄλλου) διεχδίκησης᾽ - Μείζονος Πόνου». 'Ο ὁρισμὸς γίνεται ἀμεσότερα κατανοητὸς ἂν διαβασθεῖ «μεταφρασμένος»: Εἰρήνη ἴσον: «ἡ προσπάθεια εἰς ἀπόχτγσιν-διατήρήσιν ὑλικῶν (ἣ οἱονεὶ ὑλι- κῶν) “ἀγαθῶν περιοριζομένη εἰς ἀποκλεισμὸν τοῦ Μείζονος Πόνου᾽ ἐν- στιγματικοῦ (τοῦ ἐνστίκτου): πείνας, δίψας, ἀπαγόρευσης ἀφροδισίας, βίας, καταπίεσης, καταναγκασμοῦ». Εἰρηνιστὴς (πασιφιστὴς --- ὁ «δῆθεν» ἐδῶ, δικαίως, ἀφοῦ «ὁ ὄντως» δὲν μπλαμπλαδίζει τὴν εἰρήνη, μὰ τὴν πράττει!) ἴσον: «ὁ ποὺ ἣ ἔχει ἄγρια μεσά- νυχτα περὶ τὸ θέμα “εἰρήνη (νεοέλληνες ποιηταὶ) ἣ μεθοδεύει τὴν εἰρηνικό- τητα τῶν... ἄλλων --- ὥστε (ἀπόλεμους, ἀφωπλισμένους, ἀνάσκητους, μαλ- θακούς...) νὰ τοὺς ἐξουσιάζει μὲ τό... χαμηλότερο κόστος». Ἂ Αὐτονόητον, πὼς χωρὶς τὴν ἀναφερόμενη στὸν (πρῶτο) ὁρισμὸ «ἰσορροπίαν» προὐποτίθεται ἀναπόφευκτη ἡ κλιµάκωσις: διαφορά, ἀντιθετικότης, ἀντα- γὠνισμός, ἀντενέργεια, ἀντιπαλότης, ἀγών, διαπάλη, ἐχθροπραξία, πόλε-