̓Επιστολὴ πρὸς τὸν Πρωθυπουργὸν ̓Αξιότιμε Κύριε Πρωθυπουργέ, Ἔλαβα τὸ θάρρος νὰ ἐπικοινωνήσω μαζί Σας ἐλαυνόμενος ἀπὸ αἰσθήματα Ἄψίστης ἐθνικῆς ὑπερηφανείας, τὰ ὁποῖα ὡς κυρίαρχον Λαὸν μὲ συνεκλόνισαν ἅμα τῷ ἀγγέλματι τοῦ ἁπόπλου τῆς φρεγάτας «Λῆμνος». Καὶ ποταμοὶ δακρύων ἀνέβλυσαν ἐκ τῶν ὀφθαλμῶν μου, καθὼς ἀναλογιζόμουν ὅτι καὶ πάλι τὰ Ελληγικὰ στήθη μὲ τὸν ἀπαρᾶμιλον ἡρωϊσμόν τους θὰ προασπίσουν τὰ συμφέροντα τῆς χώρας μας ἀπὸ κάθε ἀλλοτρίαν ἐπιβουλήν, ἀφοῦ εἶναι πλέον γνωστὸν τοῖς πᾶσιν ὅτι τὰ μέγιστα τῶν ἐθνικῶν μας συμφερόντων διακυβεύονται τούτη τὴν ὦραν εἰς τὴν γείτονα αὐτὴ χώραν τοῦ (Περσικοῦ Κόλπου). Τὸ γεγονὸς μάλιστα ὅτι ἦλθαν συμμαχηταί μας καὶ ἐπικουρίαι ἀπὸ τὴν Διεθνῆ ̓Εξ-ουσίαν μὲ κατέστησεν ἰδιαιτέρως εὐτυχῆ! ̓Επιτέλους ἡ μικρά, ταλαίπωρος καὶ ἀποβλακωμένη ἀπὸ τὰς διεθνεῖς «σφαλιάρας» ̓Ελλὰς ἔφθασε νὰ ἔχῃ ταὐτότητα διεθνῶν βλέψεων καὶ σκοπῶν μὲ τὸ ̓Αμερικανοεβραϊκὸ λόμπυ! Γνωρίζω, Κύριε Πρωθυπουργέ, ὅτι εἶναι ζήτημα τιμῆς διὰ τὴν χώραν μας νὰ ἀποκαταστήσουμε τὸν ἐμίρην τοῦ Κουβέιτ εἰς τὸν θρόνον του. Ὅπως ἀκριβῶς καὶ παλαιότερον νὰ προασπίσωμεν τὴν παγκόσμιον ἐλευθερίαν εἰς τὴν Κορέαν. Πρὸς τοῦτο ὠφείλω νὰ Σᾶς συγχαρῶ διὰ τὸ σθένος τὸ ὁποῖον δείξατε κατὰ τὴν χάραξιν τῆς ἀδεσμεύτου καὶ ἀνεξαρτήτου ἐξωτερικῆς μας πολιτικῆς, διὰ τὴν ὁποίαν σύμπας ὁ "Ελληνισμὸς Σᾶς εὐγνωμονεῖ. ̓Ιδιαίτατα δὲ οἱ Κύπριοι ἄδελφοί, ἀφοῦ οὕτω πως ἐθέσατε τὴν στερεὰν ὑποθήκην ὅτι, ὅταν σὲ τριακόσια χρόνια εὑρεθῆ πετρέλαιον εἰς τὴν νῆσον, οἱ Μεγάλες Δυνάμεις θὰ ξανασκεφθοῦν τὸ ζήτημα τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Μεγαλονήσου. "Ὑπὸ τὰς προὐποθέσεις, βεβαίως, ὅτι δὲν θὰ «κινδυνεύῃ» τὸ κράτος τοῦ ̓Ισραὴλ καὶ ὅτι Σεῖς θὰ ἀκολουθῆτε τὴν ἰδίαν γενναίαν πολιτικήν. Εἶναι παγκοίνως γνωστὸν, Κύριε Πρωθυπουργέ, ὅτι ἡ ἰδεολογικὴ προσήλωσις τοῦ λαοῦ μας εἰς τὰ ὀνώτερα καὶ ὑψηλὰ ἰδανικὰ τῆς ἐλευθερίας κάνει ἀπαγορευτικὴν πᾶσαν συζήτησιν περὶ ἀνταλλαγμάτων διὰ τὴν συμμετοχήν μας εἰς τὴν ἐκστρατείαν. ̓Εκτός, βέβαια, ἂν πρόκειται γιὰ φθηνὸ πετρέλαιο! Καθόσον ἡμεῖς εἴμεθα ἀνώτεροι ἄνθρωποι καὶ δὲν παζαρεύουμε. ̓Εδῶ ὁλόκληρον ̓Αξονα ταπεινώσαμε μὲ τόσες θυσίες καὶ τὰ μόνα ποὺ κερδίσαμε ἐκτὸς ἀπὸ μερικὰ «ζήτω» καὶ «μπράβο» ἦταν τὰ δικά μας Δωδεκάνησα, τὸ καταδρομικὸν «Εὐγένιος τῆς Σαβοῖας» ἀντὶ τοῦ βυθισθέντος «Ελλη» (τὸ ὁποῖον ἐστάλη λίαν ἐνωρὶς γιὰ παλιοσίδερα ὡς οἰκονομικῶς ἀσύμφορον) καὶ μερικὰ τρόλλεῦ, ποὺ εὐτυχῶς κυκλοφοροῦν ἀκόμη, διότι διαφορετικὰ δὲν θὰ εἴχαμε οὔτε συγκινωνίας. Περὶ τῆς Κύπρου καὶ τῆς δὶς ἀπελευθερωθείσης Βορείου ̓ Ηπείρου οἱ «σύμμαχούῦ) μας δὲν ἠνέχθησαν οὔτε συζήτησιν. ̓Αλλὰ ἡμεῖς δὲν ἐπτοήθημεν. ̓Ιδού, λοιπόν, τὸ «Λῆμνος» εἰς τὸν Κόλπον χωρὶς παζάρια γιὰ ταπεινά ἀντάλλαγματα. Αὐτά, τὰ παζάρια, ἂς τὰ κάνουν οἱ διάφοροι « ̓ Ανατολίτες», στὰ ὁποῖα καὶ εἰδικεύονται... Διατελῶ μετὰ τιμῆς Ὃ ὑπερήφανος Ἕλλην Γιῶργος Πετρόπουλος