᾿Επιστολὴ πρὸς τὸν Πρωθυπουργὸν ᾿Αξιότιμε Κύριε Πρωθυπουργέ, Ἔλαβα τὸ θάρρος νὰ ἐπικοινωνήσω μαζί Σας ἐλαυνόμενος ἀπὸ αἰσθήματα Ἄ- ψίστης ἐθνικῆς ὑπερηφανείας, τὰ ὁποῖα ὡς κυρίαρχον Λαὸν μὲ συνεκλόνισαν ἅ- μα τῷ ἀγγέλματι τοῦ ἁπόπλου τῆς φρεγάτας «Λῆμνος». Καὶ ποταμοὶ δακρύων ἀ- νέβλυσαν ἐκ τῶν ὀφθαλμῶν µου, καθὼς ἀναλογιζόμουν ὅτι καὶ πάλι τὰ Ελλη- γικὰ στήθη μὲ τὸν ἀπαρᾶμιλον ἡρωϊσμόν τους θὰ προασπίσουν τὰ συμφέροντα τῆς χώρας µας ἀπὸ κάθε ἀλλοτρίαν ἐπιβουλήν, ἀφοῦ εἶναι πλέον γνωστὸν τοῖς πᾶσιν ὅτι τὰ μέγιστα τῶν ἐθνικῶν µας συμφερόντων διακυβεύονται τούτη τὴν ὦ- ραν εἰς τὴν γείτονα αὐτὴ χώραν τοῦ (Περσικοῦ Κόλπου). Τὸ γεγονὸς μάλιστα ὅ- τι ἦλθαν συμμαχηταί µας καὶ ἐπικουρίαι ἀπὸ τὴν Διεθνῆ ᾿Εξ-ουσίαν μὲ κατέ- στησεν ἰδιαιτέρως εὐτυχῆ! ᾿Επιτέλους ἡ μικρά, ταλαίπωρος καὶ ἀποβλακωμένη ἀπὸ τὰς διεθνεῖς «σφαλιάρας» ᾿Ελλὰς ἔφθασε νὰ ἔχῃ ταὐτότητα διεθνῶν βλέψε- ων καὶ σκοπῶν μὲ τὸ ᾿Αμερικανοεβραϊκὸ λόμπυ! Γνωρίζω, Κύριε Πρωθυπουργέ, ὅτι εἶναι ζήτημα τιμῆς διὰ τὴν χώραν μας νὰ ἀποκαταστήσουμε τὸν ἐμίρην τοῦ Κουβέιτ εἰς τὸν θρόνον του. Ὅπως ἀκριβῶς καὶ παλαιότερον νὰ προασπίσωμεν τὴν παγκόσμιον ἐλευθερίαν εἰς τὴν Κορέαν. Πρὸς τοῦτο ὠφείλω νὰ Σᾶς συγχαρῶ διὰ τὸ σθένος τὸ ὁποῖον δείξατε κατὰ τὴν χάραξιν τῆς ἀδεσμεύτου καὶ ἀνεξαρτήτου ἐξωτερικῆς µας πολιτικῆς, διὰ τὴν ὁ- ποίαν σύμπας ὁ "Ελληνισμὸς Σᾶς εὐγνωμονεῖ. ᾿Ιδιαίτατα δὲ οἱ Κύπριοι ἄδελ- φοί, ἀφοῦ οὕτω πως ἐθέσατε τὴν στερεὰν ὑποθήκην ὅτι, ὅταν σὲ τριακόσια χρό- νια εὑρεθῆ πετρέλαιον εἰς τὴν νῆσον, οἱ Μεγάλες Δυνάμεις θὰ ξανασκεφθοῦν τὸ ζήτημα τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Μεγαλονήσου. "Ὑπὸ τὰς προὐποθέσεις, βεβαίως, ὅτι δὲν θὰ «κινδυνεύῃ» τὸ κράτος τοῦ ᾿Ισραὴλ καὶ ὅτι Σεῖς θὰ ἀκολουθῆτε τὴν ἰδίαν γενναίαν πολιτικήν. Εἶναι παγκοίνως γνωστὸν, Κύριε Πρωθυπουργέ, ὅτι ἡ ἰδεολογικὴ προσήλω- σις τοῦ λαοῦ µας εἰς τὰ ὀνώτερα καὶ ὑψηλὰ ἰδανικὰ τῆς ἐλευθερίας κάνει ἀπα- γορευτικὴν πᾶσαν συζήτησιν περὶ ἀνταλλαγμάτων διὰ τὴν συμμετοχήν µας εἰς τὴν ἐκστρατείαν. ᾿Εκτός, βέβαια, ἂν πρόκειται γιὰ φθηνὸ πετρέλαιο! Καθόσον ἡμεῖς εἴμεθα ἀνώτεροι ἄνθρωποι καὶ δὲν παζαρεύουµε. ᾿Εδῶ ὁλόκληρον ᾿Αξονα ταπεινώσαµε μὲ τόσες θυσίες καὶ τὰ μόνα ποὺ κερδίσαµε ἐκτὸς ἀπὸ μερικὰ «ζή- τω» καὶ «μπράβο» ἦταν τὰ δικά µας Δωδεκάνησα, τὸ καταδρομικὸν «Εὐγένιος τῆς Σαβοῖας» ἀντὶ τοῦ βυθισθέντος «Ελλη» (τὸ ὁποῖον ἐστάλη λίαν ἐνωρὶς γιὰ παλιοσίδερα ὡς οἰκονομικῶς ἀσύμφορον) καὶ μερικὰ τρόλλεῦ, ποὺ εὐτυχῶς κυ- κλοφοροῦν ἀκόμη, διότι διαφορετικὰ δὲν θὰ εἴχαμε οὔτε συγκινωνίας. Περὶ τῆς Κύπρου καὶ τῆς δὶς ἀπελευθερωθείσης Βορείου ᾿ Ηπείρου οἱ «σύμμαχούῦ) µας δὲν ἠνέχθησαν οὔτε συζήτησιν. ᾿Αλλὰ ἡμεῖς δὲν ἐπτοήθημεν. ᾿Ιδού, λοιπόν, τὸ «Λῆ- µνος» εἰς τὸν Κόλπον χωρὶς παζάρια γιὰ ταπεινά ἀντάλλαγματα. Αὐτά, τὰ παζά- ρια, ἂς τὰ κάνουν οἱ διάφοροι «᾿ Ανατολίτες», στὰ ὁποῖα καὶ εἰδικεύονται... Διατελῶ μετὰ τιμῆς Ὃ ὑπερήφανος Ἕλλην Γιῶργος Πετρόπουλος