ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑῚ ΤΟΥ «Δ» ΔΗΜ. ΧΡ. ΜΠΟΣΙΝΑΚΗΣ Ἢ βροχὴ Ἐδειξε πώς δὲν παραξενεύτηκε σχεδὸν καθόλου. Κι ̓ ἄλλες φορὲς τοῦ ἔτυχε νὰ συναντήσει κάτι παρόμοιο. Τὸ ἀντιμετώπιζε ἀνάλογα μὲ τὸν καιρὸ καὶ τὰ κέφια του. Σήμερα ἔνιωθε περισσότερο κουρασμένος. Δὲν ἦταν τόσο ἡ ἐργασία, ὅσο οἱ εὐθύνες. Βγαίνοντας τοὗρθε στὴ μύτη ἡ μουρουδιὰ ἀπὸ τὸ νοτισμένο χῶμα. Αἰσθάνθηκε ὑγρασία. ̓Αποβροχάρης ὁ καιρός, ἔνιωσε ψύχρα. Τὸν σταμάτησαν στὴν ἔξοδο, ἐνῶ ἔφευγαν γιὰ τὸ σπίτι τους. Εἶχαν χρόνια ἀρκετὰ στὴν ἴδια ὑπηρεσία, τὸν γνώριζαν καλὰ καὶ εἶχαν τὸ θάρρος μαζί του. --- Ξέρεις, ̓Αλέξη, θέλουμε νὰ σοῦ ποῦμε κάτι, τοῦ εἶπε ὁ Γιάννης Πετρίδης. Δηλαδὴ ὄχι ἐγώ, νὰ ὁ Κώστας... --- Τί ̓ναι, βρὲ παιδιά, σᾶς ἀκούω, βιάστηκε νὰ ρωτήσει ὁ ̓Αλέξης. --- Οχι, ὄχι τώρα, δὲν ἔχουμε καιρό, φεύγουμε. Κουρασμένοι βλέπεις. Τὸ Σάββατο, ὅποτε θέλεις, τὸ Σάββατο, καλύτερα ἀπόγευμα, νἄχουμε ὥρα, μὲ τὴν ἡσυχία μας... --- Συμβαίνει τίποτε σοβαρό... νὰ καὶ τώρα, ἂν εἶναι... --- Ὅπως τὸ πάρεις, νὰ ὁ Κώστας ἔχει κάτι προβλήματα μὲ τὴ γυναίκα του. Μικρὰ στὴν ἀρχή, γίνανε σιγὰ-σιγὰ μεγαλύτερα. Μὲ ρώτησε ἐμένα. ̓Εγὼ τὶ νὰ τοῦ πῶ, ἐμένα ξέρεις.... ̓Ενῶ ἐσύ... πῶς νὰ στὸ πῶ. Νά... εἶσαι δυνατός, πιὸ ταχτοποιημένος. Ἔχεις ὀργανωμένη οἰκογένεια... Πάντα μαζί. Εἶσαι ἐπιτυχημένος, κατάλαβες... Γι ̓ αὐτὸ εἴπαμε νὰ τὸ συζητήσουμε μὲ σένα. ̓Εγὼ δὲν μπορῶ, ἐσὺ ξέρεις... Στὰ θέματα αὐτὰ καὶ μὲ ἄλλους ἔχεις συζητήσει. Σᾶς ἔχουμε σὰ ζευγάρι γιὰ παράδειγμα... γι ̓ αὖτό.... Ο Γιάννης ἔλεγε πολλὰ στὴν προσπάθειά του νὰ καταφέρει τὸν ̓Αλέξη. --- Γι ̓ αὐτό, κατάλαβες, μίλησε κι ὁ Κώστας... χρειαζόμαστε χρόνο... τὸ Σάββατο, τὶ λές... --- Ναί, βέβαια... μουρμούρισε ὁ ̓Αλέξης... τηλεφωνιώμαστε καὶ πάλι... Ἔτσι, καλὸ ἀπόγευμα τώρα. Χωρίστηκαν. Οἱ δυὸ ἱκανοποιημένοι, πὼς ὁπωσδήποτε θὰ βροῦν μιὰ κάποια λύση. Ὃ ̓Αλέξης μπῆκε σὲ σκέψεις. ̓Εκεῖνο ποὺ τὸν ἀπασχολοῦσε ἦταν ἡ ἰδέα, ποὺ ἔχουν οἱ ἄλλοι γι ̓ αὐτόν. Νά, τώρα ὁ Γιάννης καὶ ὁ Κώστας ἔχουν τὴ γνώμῃ, πώς αὐὖτὸς εἶναι σωστὸς στὶς ἀποφάσεις τοὺ κι ἐπιτυχημένος στὴ ζωή του. Καὶ δὲν εἶναι μόνο αὐτό. ὍΟλοι σχεδὸν ἐκεῖνοι ποὺ τὸν ξέρουν, τὴν ἴδια γνώμη ἔχουν. Εἶναι ἤρεμος στὴ δουλειά του καὶ προκομμένος. Δὲν ἔχει δώσει δικαίωμα γιὰ τ ̓ ἀντίθετο. Κι ̓ ὅταν στὴν ὑπηρεσία τους εἶχαν κοινωνικὲς ἐκδηλώσεις, αὐτὸς πήγαινε πάντα μὲ τὴ γυναίκα του. Χαμογελαστοὶ πάντα, φαίνονταν χαρούμενοι. Δὲν ἔπαιζαν θέατρο. ταν εὐτυχισμένοι. Ἔτσι τοὺς ἔβλεπαν οἱ φίλοι τους. Ο ̓Αλέξης πῆγε στὸ σπίτι του μὲ τὴ σκέψη σ ̓ αὐτὰ ποὺ μίλησε μὲ τοὺς φίλους του. Φαινόταν σκεφτικός. Ἔτσι σὰν τὸν εἶδε ἡ γυναίκα του, τὸν ρώτησε ἂν τοῦ συμβαίνει τίποτε. Ὄχι, νὰ μιὰ συζήτηση, ποὺ εἶχα στὸ γραφεῖο... . ΓΑφησέ τα αὐτά. πολλὴ σκέψη βλάφτει, βιάστηκε νὰ τοῦ παρατηρήσει ἡ γυναίκα του. Χωρὶς νὰ τὸν ρωτήσει τίποτε. Κι ̓ αὐτὸς περίμενε. Ἔτσι ξανάφερε ὁ ̓Αλέξης στὸ μυαλό του τὴ χθεσινοβραδυνὴ συζήτηση, ποὺ εἶχε μὲ τὴ γυναίκα του γιὰ τὴν κόρη τους. Δὲν θυμόταν ἀκριβῶς τὶ εἷχαν πεῖ, καὶ τοῦτο γιατὶ μιὰ κουβέντα τῆς γυναίκας του τριγυρνοῦσε γοργὰ στὸ μυαλὸ καὶ τὸν ἐμπόδιζε νὰ σκεφτεῖ τ ̓ ἄλλα. Κάπως παράξενα σκέφτεσαι, καημένε, δὲν σὲ καταλαβαίνω. Καὶ τὸ παράξενο γι ̓ αὐτὸν εἶναι, πὼς ὅλα αὐτὰ ἄρχισαν τώρα τελευταῖα. Πρὶν ἡταν μιὰ χαρά, ἔδιναν καὶ στοὺς ἄλλους τὴν εἰκόνα ἑνὸς ταιριασμένου ζευγαριοῦ. Αὐτὴ τὴν εἰκόνα διατηροῦν ἀκόμη οἱ γνωστοί. Ἔτσι, πού, ἂν τώρα μάθαιναν πὼς ἡ γυναίκα του κι ̓ αὐτὸς ἔχουν μερικὰ προβλήματα, θἄπεφταν ἀπὸ τὰ σύννεφα. Ποῦ νὰ πιστέψουν πὼς ἄρχισαν τώρα διαφορετικὰ νὰ βλέπουν τὴ ζωὴ ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλο, πὼς ἀλλιῶς θέλουν τὰ παιδιά τους. Οἱ ἄλλοι, ὅσοι τοὺς γνωρίζουν, τοὺς ἔχουν γιὰ παράδειγμα. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ τοῦ ἔ-