ΤΟΥ «Δ» ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑῚ Ἐδειξε πώς δὲν παραξενεύτηκε σχεδὸν καθόλου. Κι᾿ ἄλλες φορὲς τοῦ ἔτυχε νὰ συναντήσει κάτι παρόμοιο. Τὸ ἀντιμετώπι- ζε ἀνάλογα μὲ τὸν καιρὸ καὶ τὰ κέφια του. Σήμερα ἔνιωθε περισσότερο κουρασμέ- νος. Δὲν ἦταν τόσο ἡ ἐργασία, ὅσο οἱ εὐθύ- νες. Βγαίνοντας τοὗρθε στὴ μύτη ἡ μου- ρουδιὰ ἀπὸ τὸ νοτισμένο χῶμα. Αἰσθάνθη- κε ὑγρασία. ᾿Αποβροχάρης ὁ καιρός, ἔνι- ωσε ψύχρα. Τὸν σταμάτησαν στὴν ἔξοδο, ἐ- νῶ ἔφευγαν γιὰ τὸ σπίτι τους. Εἶχαν χρόνια ἀρκετὰ στὴν ἴδια ὑπηρεσία, τὸν γνώριζαν καλὰ καὶ εἶχαν τὸ θάρρος μαζί του. --- Ξέρεις, ᾿Αλέξη, θέλουμε νὰ σοῦ ποῦ- με κάτι, τοῦ εἶπε ὁ Γιάννης Πετρίδης. Δη- λαδὴ ὄχι ἐγώ, νὰ ὁ Κώστας... --- Τί ᾽ναι, βρὲ παιδιά, σᾶς ἀκούω, βιά- στηκε νὰ ρωτήσει ὁ ᾿Αλέξης. --- Οχι, ὄχι τώρα, δὲν ἔχουμε καιρό, φεύγουμε. Κουρασμένοι βλέπεις. Τὸ Σάβ- βατο, ὅποτε θέλεις, τὸ Σάββατο, καλύτερα ἀπόγευμα, νἄχουμε ὥρα, μὲ τὴν ἡσυχία μας... --- Συμβαίνει τίποτε σοβαρό... νὰ καὶ τώρα, ἂν εἶναι... --- Ὅπως τὸ πάρεις, νὰ ὁ Κώστας ἔχει κάτι προβλήματα μὲ τὴ γυναίκα του. Μι- κρὰ στὴν ἀρχή, γίνανε σιγὰ-σιγὰ µεγαλύ- τερα. Μὲ ρώτησε ἐμένα. ᾿Εγὼ τὶ νὰ τοῦ πῶ, ἐμένα ξέρεις.... ᾿Ενῶ ἐσύ... πῶς νὰ στὸ πῶ. Νά... εἶσαι δυνατός, πιὸ ταχτοποιημένος. Ἔχεις ὀργανωμένη οἰκογένεια... Πάντα μαζί. Εἶσαι ἐπιτυχημένος, κατάλαβες... Γι᾿ αὐτὸ εἴπαμε νὰ τὸ συζητήσουμε μὲ σένα. ᾿Εγὼ δὲν μπορῶ, ἐσὺ ξέρεις... Στὰ θέματα αὐτὰ καὶ μὲ ἄλλους ἔχεις συζητήσει. Σᾶς ἔ- χουμε σὰ ζευγάρι γιὰ παράδειγμα... γι᾿ αὖ- τό.... Ο Γιάννης ἔλεγε πολλὰ στὴν προ- σπάθειά του νὰ καταφέρει τὸν ᾿Αλέξη. --- Γι᾿ αὐτό, κατάλαβες, μίλησε κι ὁ Κώστας... χρειαζόμαστε χρόνο... τὸ Σάβ- βατο, τὶ λές... --- Ναί, βέβαια... μουρμούρισε ὁ ᾿Αλέ- ξης... τηλεφωνιώμαστε καὶ πάλι... Ἔτσι, καλὸ ἀπόγευμα τώρα. Χωρίστηκαν. Οἱ δυὸ ἱκανοποιημένοι, πὼς ὁπωσδήποτε θὰ βροῦν μιὰ κάποια λύ- ση. ΔΗΜ. ΧΡ. ΜΠΟΣΙΝΑΚΗΣ Ἢ βροχὴ Ὃ ᾿Αλέξης μπῆκε σὲ σκέψεις. ᾿Εκεῖνο ποὺ τὸν ἀπασχολοῦσε ἦταν ἡ ἰδέα, ποὺ ἔ- χουν οἱ ἄλλοι γι᾿ αὐτόν. Νά, τώρα ὁ Γιάν- νης καὶ ὁ Κώστας ἔχουν τὴ γνώμῃ, πώς αὐὖ- τὸς εἶναι σωστὸς στὶς ἀποφάσεις τοὺ κι ἐ- πιτυχημένος στὴ ζωή του. Καὶ δὲν εἶναι μό- νο αὐτό. ὍΟλοι σχεδὸν ἐκεῖνοι ποὺ τὸν ξέ- ρουν, τὴν ἴδια γνώμη ἔχουν. Εἶναι ἤρεμος στὴ δουλειά του καὶ προκομμένος. Δὲν ἔχει δώσει δικαίωμα γιὰ τ᾽ ἀντίθετο. Κι᾿ ὅταν στὴν ὑπηρεσία τους εἶχαν κοινωνικὲς ἐκ- δηλώσεις, αὐτὸς πήγαινε πάντα μὲ τὴ γυ- ναίκα του. Χαμογελαστοὶ πάντα, φαίνονταν χαρούμενοι. Δὲν ἔπαιζαν θέατρο. ταν εὐ- τυχισμένοι. Ἔτσι τοὺς ἔβλεπαν οἱ φίλοι τους. Ο ᾿Αλέξης πῆγε στὸ σπίτι του μὲ τὴ σκέψη σ᾽ αὐτὰ ποὺ μίλησε μὲ τοὺς φίλους του. Φαινόταν σκεφτικός. Ἔτσι σὰν τὸν εἶδε ἡ γυναίκα του, τὸν ρώτησε ἂν τοῦ συμβαίνει τίποτε. Ὄχι, νὰ μιὰ συζήτηση, ποὺ εἶχα στὸ γραφεῖο... . ΓΑφησέ τα αὐτά. πολλὴ σκέψη βλάφτει, βιάστηκε νὰ τοῦ παρατηρήσει ἡ γυναίκα του. Χωρὶς νὰ τὸν ρωτήσει τίποτε. Κι᾽ αὐτὸς περίμενε. Ἔτσι ξανάφερε ὁ ᾿Α- λέξης στὸ μυαλό του τὴ χθεσινοβραδυνὴ συζήτηση, ποὺ εἶχε μὲ τὴ γυναίκα του γιὰ τὴν κόρη τους. Δὲν θυμόταν ἀκριβῶς τὶ εἷ- χαν πεῖ, καὶ τοῦτο γιατὶ μιὰ κουβέντα τῆς γυναίκας του τριγυρνοῦσε γοργὰ στὸ μυα- λὸ καὶ τὸν ἐμπόδιζε νὰ σκεφτεῖ τ᾽ ἄλλα. Κάπως παράξενα σκέφτεσαι, καημέ- νε, δὲν σὲ καταλαβαίνω. Καὶ τὸ παράξενο γι᾿ αὐτὸν εἶναι, πὼς ὅ- λα αὐτὰ ἄρχισαν τώρα τελευταῖα. Πρὶν ἡ- ταν μιὰ χαρά, ἔδιναν καὶ στοὺς ἄλλους τὴν εἰκόνα ἑνὸς ταιριασμένου ζευγαριοῦ. Αὐτὴ τὴν εἰκόνα διατηροῦν ἀκόμη οἱ γνωστοί. Ἔτσι, πού, ἂν τώρα μάθαιναν πὼς ἡ γυναί- κα του κι᾿ αὐτὸς ἔχουν μερικὰ προβλήμα- τα, θἄπεφταν ἀπὸ τὰ σύννεφα. Ποῦ νὰ πι- στέψουν πὼς ἄρχισαν τώρα διαφορετικὰ νὰ βλέπουν τὴ ζωὴ ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλο, πὼς ἀλλιῶς θέλουν τὰ παιδιά τους. Οἱ ἄλλοι, ὅσοι τοὺς γνωρίζουν, τοὺς ἔ- χουν γιὰ παράδειγμα. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ τοῦ ἔ-