Ὁ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ὃ Νόμος τῆς “Ιστορίας ὁ Νόμος τῆς Φύσεως ̓Ανώτερο πνεῦμα γίνεται, ὅταν 1. τὸ πνεῦμα εἶναι συνεπὲς πρὸς τὸν ἕαυτό του. Η αὐτοσυνέπειά του αὐτὴ συμπίπτει μὲ τὸ γίγνεσθαι ὡρισμένων κανόνων, στοὺς ὁποίους ὑπόκεινται καὶ τὸ ἴδιο καὶ τὰ πάντα: Κανόνες τοὺς ὁποίους ἐπιβάλλω στοὺς ἄλλους, ἀλλὰ δὲν ἐφαρμόζω ἐγώ, δὲν εἶναι κανόνες. Συνεπῶς ᾱνώτερο πνεῦμα ποὺ βρίσκεται «ἔξω ἀπὸ τὸ παιχνίδι» τῶν ὑποκειμένων σ ̓ αὐτὸ πνευμάτων οὔτε νοεῖται οὔτε ὑπάρχει. 2. Στὸν Συμπαντικὸ Νόμον, ὡς ἀνώτατον πνεῦμα, ἡ αὐτοσυνέπεια εἶναι τὸ μοναδικὸ βέβαιο γνώρισμά του. Υπάρχει καὶ λειτουργεῖ Σύμπαν μόνο-καϊ-μόνο, διότι δὲν ἐξαιρεῖται τίποτε ἀπὸ τὴν νομοτέλειά του. «Οὔτε ὁ μέγας Ἥλιος μπορεῖ νὰ ὑπερβῆ τὰ μέτρα του» (τοὺς νόμους ὑπάρξεως καὶ κινήσεώς του). "Αν τὸ πράξη, δηλ. ἂν ἡ «λειτουργία» του γίνει ἄναρχη, δὲν θὰ αὐτοελέγχεται, δὲν θὰ αὐτοσυντηρῆται καὶ θὰ αὐτοκαταστραφῆ. 3. Στὴν Ἱστορία ὡς ἀνώτερο πνεῦμα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ νοηθῆ ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ̓Ομάδος. Καὶ τοῦτο, διότι τὸ ἄτομο δὲν μπορεῖ νὰ ἐξασφαλίση μόνο του τὴ συνέχεια τοῦ ἱστορικοῦ γίγνεσθαι -οὔτε κἂν τὴ συνέχεια (Ξ ἄναπαραγωγὴ) τοῦ φορέα τῆς “Ιστορίας: τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους. Η ̓Ομάδα ὡς ἀνώτερο πνεῦμα τῆς “Ιστορίας δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλη ἀπὸ σύμπασα τὴν ἀνθρωπότητα. Καὶ τοῦτο, διότι τυχὸν ἐξαίρεση ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς "Ομάδας ἔστω τοῦ πνεύματος ἑνὸς ἀνθρώπου καταργεῖ τὴν (ἐξ ὁρισμοῦ καθολικὴ) αὐτοσυνέπειά της, συνεπῶς καταργεῖ τὸν αὐτοέλεγχο καὶ τὴν αὐτοσυντήρησή τῆς, συνεπῶς ἰσοδυναμεῖ μὲ τὴν αὐτοκαταστροφή της. 4. Μετὰ ταῦτα κάθε ἀτομικὸ ἄνθρώπινο πνεῦμα ποὺ βρίσκεται σὲ δυσαρμονία (ἐκτὸς κανόνων) μὲ τὸ ἓκάστοτε ἰσχῦον ὁμαδικὸ πνεῦμα ἀποτελεῖ βόμβα στὰ θεμέλια τῆς «τρέχουσας “Ιστορίας». Καὶ ἀντιστρόφως, ὁμαδικὸ πνεῦμα ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ «χωρέση» (συμπεριλάβη) στὴν ἰσχὺ τῶν κανόνων του ὅλα ἅνεξαιρέτως τὰ ἄτομικὰ ἀνθρώπινα πνεύματα δὲν ἔχει συνέπεια πρὸς τὸν ἑαυτό του καὶ συνεπῶς δὲν λειτουργεῖ μὲ κανόνες. ̓Η «μοῖρα» ἓνὸς τέτοιου ὁμαδικοῦ («ἀνωτέρου ἱστορικοῦ») πνεύματος εἶναι ἄφευκτη: ἱστορικὸς θάνατος. 5. Ἢ ̓Εξ-ουσία, ἡ παρὰ φύσιν {εράρχηση τῆς ἀνθρωπότητος ὡς ὁμάδος, ἐπὶ πολλὲς χιλιετίες ἀνεγείρει τὸ οἰκοδόμημά της σ ̓ ἕνα οἰκόπεδο, στὸ ὑπέδαφος τοῦ ὁποίου εἶναι θαμμένες χιλιάδες βόμβες: οἱ ἆτομικὲς συνειδήσεις, τὰ ἀτομικὰ πνεύματα ποὺ δὲν «χωρᾶνε» μέσα στὸ ἵσχῦον ἐξουσιαστικὸ-ὁμαδικὸ πνεῦμα. Οἱ βόμβες αὐτὲς ἄλλοτε ἐκρήγνυνται, ὁπότε ἡ ̓Εξουσία ἀκρωτηριάζεται, ἄλλοτε «ἀφοπλίζονται» ἐγκαίρως μὲ τεχνητὰ μέσα ἀπὸ τοὺς εἰδικούς «πυροτεχνουργούς» της (τεχνητὸς παραγκωνισμὸς ἢ δολοφονίες τῶν ἀξίων, φυσικὲς ἢ ἠθικές,