Ὁ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ὃ Νόμος τῆς “Ιστορίας ὁ Νόμος τῆς Φύσεως 1. ᾿Ανώτερο πνεῦμα γίνεται, ὅταν τὸ πνεῦμα εἶναι συνεπὲς πρὸς τὸν ἕ- αυτό του. Η αὐτοσυνέπειά του αὐτὴ συμπίπτει μὲ τὸ γίγνεσθαι ὡρισμέ- νων κανόνων, στοὺς ὁποίους ὑπό- κεινται καὶ τὸ ἴδιο καὶ τὰ πάντα: Κανόνες τοὺς ὁποίους ἐπιβάλλω στοὺς ἄλλους, ἀλλὰ δὲν ἐφαρμόζω ἐ- γώ, δὲν εἶναι κανόνες. Συνεπῶς ᾱ- νώτερο πνεῦμα ποὺ βρίσκεται «ἔξω ἀπὸ τὸ παιχνίδι» τῶν ὑποκειμένων σ᾽ αὐτὸ πνευμάτων οὔτε νοεῖται οὔ- τε ὑπάρχει. 2. Στὸν Συμπαντικὸ Νόμον, ὡς ἀ- νώτατον πνεῦμα, ἡ αὐτοσυνέπεια εἶ- ναι τὸ μοναδικὸ βέβαιο γνώρισμά του. Υπάρχει καὶ λειτουργεῖ Σύ- μπαν μόνο-καϊ-μόνο, διότι δὲν ἐξαι- ρεῖται τίποτε ἀπὸ τὴν νομοτέλειά του. «Οὔτε ὁ μέγας Ἥλιος μπορεῖ νὰ ὑπερβῆ τὰ μέτρα του» (τοὺς νό- µους ὑπάρξεως καὶ κινήσεώς του). "Αν τὸ πράξη, δηλ. ἂν ἡ «λειτουρ- γία» του γίνει ἄναρχη, δὲν θὰ αὐτο- ελέγχεται, δὲν θὰ αὐτοσυντηρῆται καὶ θὰ αὐτοκαταστραφῆ. 3. Στὴν Ἱστορία ὡς ἀνώτερο πνεῦ- μα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ νοηθῆ ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ᾿Ομάδος. Καὶ τοῦτο, διότι τὸ ἄτομο δὲν μπο- ρεῖ νὰ ἐξασφαλίση μόνο του τὴ συ- νέχεια τοῦ ἱστορικοῦ γίγνεσθαι -- οὔτε κἂν τὴ συνέχεια (Ξ ἄναπαρα- γωγὴ) τοῦ φορέα τῆς “Ιστορίας: τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους. Η ᾿Ομάδα ὡς ἀνώτερο πνεῦμα τῆς “Ιστορίας δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλη ἀπὸ σύμπασα τὴν ἀνθρωπότητα. Καὶ τοῦτο, διότι τυχὸν ἐξαίρεση ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς "Ομάδας ἔστω τοῦ πνεύματος ἑνὸς ἀνθρώπου καταργεῖ τὴν (ἐξ ὁρισμοῦ καθολικὴ) αὐτοσυνέπειά της, συνε- πῶς καταργεῖ τὸν αὐτοέλεγχο καὶ τὴν αὐτοσυντήρησή τῆς, συνεπῶς ἰσοδυναμεῖ μὲ τὴν αὐτοκαταστροφή της. 4. Μετὰ ταῦτα κάθε ἀτομικὸ ἄν- θρώπινο πνεῦμα ποὺ βρίσκεται σὲ δυσαρμονία (ἐκτὸς κανόνων) μὲ τὸ ἓ- κάστοτε ἰσχῦον ὁμαδικὸ πνεῦμα ἀ- ποτελεῖ βόμβα στὰ θεμέλια τῆς «τρέ- χουσας “Ιστορίας». Καὶ ἀντιστρό- φως, ὁμαδικὸ πνεῦμα ποὺ δὲν µπο- ρεῖ νὰ «χωρέση» (συμπεριλάβη) στὴν ἰσχὺ τῶν κανόνων του ὅλα ἅ- νεξαιρέτως τὰ ἄτομικὰ ἀνθρώπινα πνεύματα δὲν ἔχει συνέπεια πρὸς τὸν ἑαυτό του καὶ συνεπῶς δὲν λει- τουργεῖ μὲ κανόνες. ᾿Η «μοῖρα» ἓ- νὸς τέτοιου ὁμαδικοῦ («ἀνωτέρου ἱ- στορικοῦ») πνεύματος εἶναι ἄφευ- κτη: ἱστορικὸς θάνατος. 5. Ἢ ᾿Εξ-ουσία, ἡ παρὰ φύσιν {ε- ράρχηση τῆς ἀνθρωπότητος ὡς ὁμά- δος, ἐπὶ πολλὲς χιλιετίες ἀνεγείρει τὸ οἰκοδόμημά της σ᾽ ἕνα οἰκόπε- δο, στὸ ὑπέδαφος τοῦ ὁποίου εἶναι θαμμένες χιλιάδες βόμβες: οἱ ἆτο- μικὲς συνειδήσεις, τὰ ἀτομικὰ πνεύ- ματα ποὺ δὲν «χωρᾶνε» μέσα στὸ ἵ- σχῦον ἐξουσιαστικὸ-ὁμαδικὸ πνεῦ- μα. Οἱ βόμβες αὐτὲς ἄλλοτε ἐκρή- γνυνται, ὁπότε ἡ ᾿Εξουσία ἀκρωτη- ριάζεται, ἄλλοτε «ἀφοπλίζονται» ἐ- γκαίρως μὲ τεχνητὰ μέσα ἀπὸ τοὺς εἰδικούς «πυροτεχνουργούς» της (τεχνητὸς παραγκωνισμὸς ἢ δολο- φονίες τῶν ἀξίων, φυσικὲς ἢ ἠθικές,