ΔΗΜΗΤΡΗΣ. ΔΑΜΙΠΗΡΟΥ «ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ» " Ἢ ἐλευθερία τῆς δουλείας [Τὸ κείμενο αὐτὸ ἐγράφη πρὶν ἀπὸ 12 χρόνια. (Βλ. Δημήτρης 1. Λάμπρου, « ̓Αναζήτηση», ̓Αθήνα 1981, σελ. 196-204) |. νι Ὃ φορέας τοῦ συνδικαλιστικοῦ πνεύματος ἐξ ὁρισμοῦ ἔχει ἀποδεχθῆ τὴν ὑλικὴ ἐξάρτησή του ἀπὸ τὸν ἐργοδότη του -- Κράτος ἢ ἰδιώτη--- καὶ δὲν ἀποσκοπεῖ στὴν ἀπόκτηση παραγωγικῆς αὐτεξουσιότητας. Συνδικαλίζεται μὲ μοναδικό του σκοπὸ νὰ βελτιώση ὁπωσδήποτε μέσα στὰ πλαίσια τῆς οἰκονομικῆς του ἐξαλλοτριώσεως τὶς ὑλικὲς παροχὲς ποὺ τοῦ παραχωρεῖ κάποιο ---ἀπαραίτητα--- ἀφεντικό. Συνδικαλιστικὴ δράση ποὺ ἐπιδιώκει τὴν ἀποτίναξη τῆς ὑλικῆς ὑποδουλώσεως τοῦ ἀτόμου ἀπὸ τοὺς πάτρωνές του καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῆς παραγωγικῆς του ἐλευθερίας καὶ αὐτενέργειας εἶναι ἐντελῶς ἀσυμβίβαστη πρὸς τὴν ἔννοια τοῦ συνδικαλισμοῦ. 'Ο ὅρος «συνδικαλιστικὲς ἐλευθερίες» ἀποτελεῖ σχῆμα ὀξύμωρο καὶ στερεῖται περιεχομένου, ἐφ ̓ ὅσον ὄχι μόνον δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν ἐλευθερία τῶν ἀτόμων, ἀλλὰ ἀντίθετα προὐποθέτει τὴν οἰκονομικὴ δουλεία τους. ̓ Επομένως ὁ συνδικαλισμὸς προὐποθέτει τὴν δογματικὴ διάκριση τῶν ἀνθρώπων σὲ παραγωγικὰ ἐλεύθερους καὶ σὲ παραγωγικὰ κατευθυνόμενους. ἫἪ λειτουργία τοῦ συνδικαλισμοῦ συμπίπτει μὲ τὴ ρύθμιση ἢ τὴν «μεθόδευση» τῶν σχέσεων τῶν δύο αὐτῶν κατηγοριῶν. Καί, τέλος, σκοπὸς τοῦ συνδικαλισμοῦ δὲν εἶναι ἡ κατάργηση, ἀλλὰ ὁ «διακανονισμὸς» τῆς διακρίσεως αὐτῆς. Γιὰ νὰ θυμηθοῦμε μιὰ παρομοίωση ποὺ καὶ ἄλλοτε χρησιμοποιήσαμε, σὲ ἄλλη περίπτωση, ὁ συνδικαλισμένος --ἄτομο ἢ ὁμάδα--- μοιάζει μὲ τὸν δεμένο σκύλο ποὺ γαυγίζει καὶ περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸ σημεῖο ὅπου εἶναι προσαρτημένη ἡ ἁλυσίδα του, ὄχι γιὰ ν ̓ ἀπελευθερωθῆ, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑποχρεώση τὸν κύριό του νὰ τοῦ ρίξη τροφή. Καὶ ἀφοῦ ὁ σκύλος δὲν ἀγωνίζεται γιὰ νὰ σπάση τὰ δεσμά, κατὰ λογικὴ ἀναγκαιότητα στὴν ἀποκλειστικὴ διάκριση τοῦ κυρίου παραμένει τὸ ἂν καὶ πόση τροφὴ θὰ ἐξασφαλίση ὁ δεσμώτης. Μ ̓ ἄλλα λόγια, ἀπὸ τὴ διάθεση τοῦ ἐργοδότη καὶ τὶς δυνατότητές του νὰ κάνη παραχωρήσεις ἀπὸ τὰ «πλεονάσματά» του ἐξαρτᾶται τὸ τὶ θὰ «ἐπιτύχη» ἡ συνδικαλιστικὴ δράση --- καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν συνδικαλιστικὴ δράση. ̓Απόδειξη τῆς μὴ ἐμφανοῦς ἐκ πρώτης ὄψεως διαπιστώσεως αὐτῆς εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ μακροχρόνιοι συνδικαλιστικοὶ ἀγῶνες ποὺ διεξήχθησαν σ ̓ ὅλες τὶς χῶρες ἀπὸ τότε ποὺ «ἀνακαλύφθηκε» ὁ συνδικαλισμὸς ἕως σήμερα ὄχι μόνο δὲν ἐμείωσαν τὸ ἄνοιγμα μεταξὺ τοῦ εἰσοδήματος τῶν παραγωγικὰ αὐτεξούσιων (τῆς ἐργοδοσίας) καὶ τοῦ εἰσοδήματος τῶν ἐξαρτημένων (τῶν ἐργαζομένων), ἀλλὰ ἀντίθετα, ὡς γνωστόν, τὸ ἄνοιγμα αὐτὸ διευρύνθηκε καὶ διευρύνεται συνεχῶς. Αλλωστε, καὶ ἂν ἀκόμη ἡ συνδικαλιστικὴ δράση φέρη κάποιο ἄμεσο, θετικὸ ἀποτέλεσμα γιὰ τοὺς δρῶντες,