ΔΗΜΗΤΡΗΣ. ΔΑΜΙΠΗΡΟΥ «ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ» " Ἢ ἐλευθερία τῆς δουλείας [Τὸ κείµενο αὐτὸ ἐγράφη πρὶν ἀπὸ 12 χρόνια. (Βλ. Δημήτρης 1. Λάμπρου, «᾿Αναζήτηση», ᾿Αθήνα 1981, σελ. 196-204) |. νι Ὃ φορέας τοῦ συνδικαλιστικοῦ πνεύματος ἐξ ὁρισμοῦ ἔχει ἀποδεχθῆ τὴν ὑ- λικὴ ἐξάρτησή του ἀπὸ τὸν ἐργοδότη του -- Κράτος ἢ ἰδιώτη--- καὶ δὲν ἀποσκο- πεῖ στὴν ἀπόκτηση παραγωγικῆς αὐτεξουσιότητας. Συνδικαλίζεται μὲ μοναδικό του σκοπὸ νὰ βελτιώση ὁπωσδήποτε μέσα στὰ πλαίσια τῆς οἰκονομικῆς του ἐ- ξαλλοτριώσεως τὶς ὑλικὲς παροχὲς ποὺ τοῦ παραχωρεῖ κάποιο ---ἀπαραίτητα--- ἀ- φεντικό. Συνδικαλιστικὴ δράση ποὺ ἐπιδιώκει τὴν ἀποτίναξη τῆς ὑλικῆς ὑπο- δουλώσεως τοῦ ἀτόμου ἀπὸ τοὺς πάτρωνές του καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῆς παρα- γωγικῆς του ἐλευθερίας καὶ αὐτενέργειας εἶναι ἐντελῶς ἀσυμβίβαστη πρὸς τὴν ἔννοια τοῦ συνδικαλισμοῦ. 'Ο ὅρος «συνδικαλιστικὲς ἐλευθερίες» ἀποτελεῖ σχῆ- μα ὀξύμωρο καὶ στερεῖται περιεχομένου, ἐφ᾽ ὅσον ὄχι μόνον δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν ἐλευθερία τῶν ἀτόμων, ἀλλὰ ἀντίθετα προὐποθέτει τὴν οἰκονομικὴ δουλεία τους. ᾿ Επομένως ὁ συνδικαλισμὸς προὐποθέτει τὴν δογματικὴ διάκριση τῶν ἀν- θρώπων σὲ παραγωγικὰ ἐλεύθερους καὶ σὲ παραγωγικὰ κατευθυνόμενους. ἫἪ λειτουργία τοῦ συνδικαλισμοῦ συμπίπτει μὲ τὴ ρύθμιση ἢ τὴν «μεθόδευση» τῶν σχέσεων τῶν δύο αὐτῶν κατηγοριῶν. Καί, τέλος, σκοπὸς τοῦ συνδικαλισμοῦ δὲν εἶναι ἡ κατάργηση, ἀλλὰ ὁ «διακανονισμὸς» τῆς διακρίσεως αὐτῆς. Γιὰ νὰ θυμηθοῦμε μιὰ παροµοίωση ποὺ καὶ ἄλλοτε χρησιμοποιήσαμε, σὲ ἄλ- λη περίπτωση, ὁ συνδικαλισμένος --ἄτομο ἢ ὁμάδα--- μοιάζει μὲ τὸν δεμένο σκύ- λο ποὺ γαυγίζει καὶ περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸ σημεῖο ὅπου εἶναι προσαρτημέ- νη ἡ ἁλυσίδα του, ὄχι γιὰ ν᾿ ἀπελευθερωθῆ, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑποχρεώση τὸν κύριό του νὰ τοῦ ρίξη τροφή. Καὶ ἀφοῦ ὁ σκύλος δὲν ἀγωνίζεται γιὰ νὰ σπάση τὰ δε- σμά, κατὰ λογικὴ ἀναγκαιότητα στὴν ἀποκλειστικὴ διάκριση τοῦ κυρίου παραμέ- νει τὸ ἂν καὶ πόση τροφὴ θὰ ἐξασφαλίση ὁ δεσμώτης. Μ᾿ ἄλλα λόγια, ἀπὸ τὴ διάθεση τοῦ ἐργοδότη καὶ τὶς δυνατότητές του νὰ κάνη παραχωρήσεις ἀπὸ τὰ «πλεονάσματά» του ἐξαρτᾶται τὸ τὶ θὰ «ἐπιτύχη» ἡ συνδικαλιστικὴ δράση --- καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν συνδικαλιστικὴ δράση. ᾿Απόδειξη τῆς μὴ ἐμφανοῦς ἐκ πρώτης ὄψεως διαπιστώσεως αὐτῆς εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ μακροχρόνιοι συνδι- καλιστικοὶ ἀγῶνες ποὺ διεξήχθησαν σ᾽ ὅλες τὶς χῶρες ἀπὸ τότε ποὺ «ἀνακαλύ- φθηκε» ὁ συνδικαλισμὸς ἕως σήμερα ὄχι μόνο δὲν ἐμείωσαν τὸ ἄνοιγμα μεταξὺ τοῦ εἰσοδήματος τῶν παραγωγικὰ αὐτεξούσιων (τῆς ἐργοδοσίας) καὶ τοῦ εἰσοδή- ματος τῶν ἐξαρτημένων (τῶν ἐργαζομένων), ἀλλὰ ἀντίθετα, ὡς γνωστόν, τὸ ἄ- νοιγμα αὐτὸ διευρύνθηκε καὶ διευρύνεται συνεχῶς. Αλλωστε, καὶ ἂν ἀκόμη ἡ συνδικαλιστικὴ δράση φέρη κάποιο ἄμεσο, θετικὸ ἀποτέλεσμα γιὰ τοὺς δρῶντες,