ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ « ̓Ισόβιοι φύλακες θνητῶν ἀνθρώπων»: Μήπως πρέπει νὰ δημιουργήσουμε ἕνα νέο θεσμό; |. Οἱ ἀπεργίες τοῦ Σεπτεμβρίου ἀπέδειξαν, ὅτι τὶς διενέξεις μεταξὺ τῶν ὠργανωμένων κοινωγικῶν ὁμάδων, οἱ ὁποῖες συνεκμεταλλεύονται τὴν ἐξουσία μαζὺ μὲ τὴν «μητέρα» κρατικὴ ̓Εδουσία (Εξουσία, τὴν ὁποία στὶς Δημοκρατίες νέμονται τὰ πολιτικὰ κόμματα), τὶς πλήρωσε καὶ θὰ τὶς πληρώνη ὁ λαὸς μὲ τὸν χειρότερο τρόπο, δηλαδὴ τὴν «ὁμηρεία», ὅπως τὴν ἀπεκάλεσε ὁ ἐπιτελῆής τῆς ἐφημερίδας «Οἰκονομικὸς Ταχυδρόμος» κ. Γ ́. Μαρῖνος. Στὸν τύπο ἐγράφησαν πολλά. ”Αλλα διαφωτίζουν ἐν μέρει τὸ θέμα καὶ ἄλλα τὸ συσκοτίζουν ἀκόμη περισσότερο. Στὴν Βουλὴ ἀκούσαμε περὶ «συνταγματικοῦ» δικαιώματος τῆς ἀπεργίας καὶ παραμείναμε μὲ «ἀπόψεις» στὶς ὁποῖες δὲν ξεκαθαρίζονται τὰ «δικαιώματα» τῶν πολιτῶν τῶν μὴ ὠργανωμένων ἔναντι τῶν ἄλλων. Εἶναι ὅμως ἀνάγκη, ἐπιτέλους, νὰ ξεμπερδευτοῦν τὰ «δικαιώματα» καὶ νὰ παύσουν οἱ ὠργανωμένοι Ἕλληνες νὰ ὁδηγοῦν στὴν «ὁμηρεία» τοὺς ἀνοργάνωτους χάριν τῶν συντεχνιακῶν τους συμφερόντων. ̓Η πρᾶξι τῆς ὁμηρείας ὑπὸ τῶν ὠργανωμένων συμφερόντων δὲν θὰ διαφέρη ἐντὸς ὀλίγου σὲ τίποτα ἀπὸ τὴν βία τῶν παρανόμων (Μαφία - νονοὶ ναρκωτικῶν - τρομοκρατία - ἀναρχία πεζοὁρομίων - καταλήψεις - ἐμπρησμοὶ κ.λπ.). 2. Πῶς ὅμως μποροῦν νὰ πάψουν ὅλα αὐτά; ̓Ιστορικὰ στὴν ̓ Ελλάδα τουλάχιστον οἱ ἀπεργιακοὶ ἀγῶνες ξεκίνησαν ἀπ ̓ τὴν "Ερμούπολη μετὰ τὴν οἰκονομικἢ κρίσι ποὺ ξέσπασε στὰ χρόνια 1δδ6δ0-16δ4. ̓Ακολούθησαν μετὰ καὶ ἄλλες στὸν ΠΠειραιᾶ, Βόλο, Λαύριο, ἕως ὅτου ἀναγνωρίσθηκαν τὰ ἐπαγγελματικᾶ σωματεῖα σὰν ἐκπρόσώποι τῆς ἐργασιακῆς τάξεως καὶ τὸ 1914 ψηφίσθηκε ὁ «Περὶ σωματείων» νόμος 2δ κ.λπ. Δὲν θὰ ἐπεκταθῶ περισσότερο, διότι σκοπός μου ἐδῶ δὲν εἶναι ἡ ἱστορία τῶν ἀπεργιακῶν ἀγώνων, ἀλλὰ τὸ αἴτημα τῶν ἐργαζομένων νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν «δικαία ἀνταμοιβή» γιὰ τὴν συμμετοχή τους στὴν παραγωγικὴ διαδικασία ἀλλὰ καὶ τὴν διανομὴ τῶν ἀγαθῶν τοῦ πολιτισμοῦ, ποὺ καὶ αὐτοὶ στὴν ἀνάπτυξί του συμμετέχουν, "Ας προσέξουμε ὅμως, διότι κάτω ἀπ ̓ αὐτὴν τὴν ἀσπίδα ἀμύνης τῶν «πενεστέρων πολιτῶν» ἀναπτύσσεται ὁ ἐθισμὸς τοῦ πολίτου στὴν ἐκτροπή του ἀπὸ τὸ «κοινὸ οἰκουμενικὸ ἀνθρώπινο συμφέρον» καὶ τὴν ἐνσωμάτωσί του στὴν ἐξουσιαστικὴ θέσι. Θέσι ἀποβλέπουσα στὴν καθιέρωσι τοῦ ξεχωριστοῦ συμφέροντος καὶ τῆς ἀντιπαλότητος. Μ ́ αὐτὸν τὸν τρόπο οἱ «-ισμοὺ τῶν δογμάτων δεσμεύουν τὸ «πολιτικὸν ζῶον ἄνθρωπος» καὶ τὸ ὁδηγοῦν στὴν ἐπίλυσι τῶν προβλημάτων του διὰ τῆς διαμάχης, ὥστε οἱ ἐξουσιαστὲς νὰ συνεχίζουν τὴν παρὰ φύσιν ἐξ-ουσία τους. 3, Ἢ ἐγκατάλειψι τοῦ «κοινοῦ οἰκουμενικοῦ συμφέροντος» («Δίκης» - «Εὐρυνόμης») δὲν ἀποτελεῖ μόνον ἐγκατάλειψι μιᾶς μέγιστης οἰκουμενικῆς ἀξίας γιὰ τὴν ἐπικράτησι τῆς εὐτυχίας (χάριτος) στοὺς θνητοὺς ἀνθρώπους. Γιὰ νὰ στραφοῦμε ἐκ νέου πρὸς αὐτήν, χρειάζεται σκληρὸς ἀγῶνας. Εἶναι δὲ βέβαιο, ὅτι ἡ διαδικασία γιὰ νὰ ἐπανεύρῃ ἡ ἀνθρωπότης τοὺς θεσμοὺς γιὰ τὴν συγκρότησι τῆς