ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ «᾿Ισόβιοι φύλακες θνητῶν ἀνθρώπων»: Μήπως πρέπει νὰ δημιουργήσουμε ἕνα νέο θεσμό; |. Οἱ ἀπεργίες τοῦ Σεπτεµβρίου ἀπέδειξαν, ὅτι τὶς διενέξεις μεταξὺ τῶν ὠργα- νωµένων κοινωγικῶν ὁμάδων, οἱ ὁποῖες συνεκμεταλλεύονται τὴν ἐξουσία μαζὺ μὲ τὴν «μητέρα» κρατικὴ ᾿Εδουσία (Εξουσία, τὴν ὁποία στὶς Δημοκρατίες νέμονται τὰ πολιτικὰ κόμματα), τὶς πλήρωσε καὶ θὰ τὶς πληρώνη ὁ λαὸς μὲ τὸν χειρότερο τρόπο, δηλαδὴ τὴν «ὁμηρεία», ὅπως τὴν ἀπεκάλεσε ὁ ἐπιτελῆής τῆς ἐφημερίδας «Οἰκονομικὸς Ταχυδρόμος» κ. Γ΄. Μαρῖνος. Στὸν τύπο ἐγράφησαν πολλά. ”Αλλα διαφωτίζουν ἐν μέρει τὸ θέµα καὶ ἄλλα τὸ συσκοτίζουν ἀκόμη περισσότερο. Στὴν Βουλὴ ἀκούσαμε περὶ «συνταγματι- κοῦ» δικαιώματος τῆς ἀπεργίας καὶ παραμείναμε μὲ «ἀπόψεις» στὶς ὁποῖες δὲν ξεκαθαρίζονται τὰ «δικαιώματα» τῶν πολιτῶν τῶν μὴ ὠργανωμένων ἔναντι τῶν ἄλλων. Εἶναι ὅμως ἀνάγκη, ἐπιτέλους, νὰ ξεμπερδευτοῦν τὰ «δικαιώματα» καὶ νὰ παύσουν οἱ ὠργανωμένοι Ἕλληνες νὰ ὁδηγοῦν στὴν «ὁμηρεία» τοὺς ἀνοργάνω- τους χάριν τῶν συντεχνιακῶν τους συμφερόντων. ᾿Η πρᾶξι τῆς ὁμηρείας ὑπὸ τῶν ὠργανωμένων συμφερόντων δὲν θὰ διαφέρη ἐντὸς ὀλίγου σὲ τίποτα ἀπὸ τὴν βία τῶν παρανόμων (Μαφία - νονοὶ ναρκωτικῶν - τρομοκρατία - ἀναρχία πεζο- ὁρομίων - καταλήψεις - ἐμπρησμοὶ κ.λπ.). 2. Πῶς ὅμως μποροῦν νὰ πάψουν ὅλα αὐτά; ᾿Ιστορικὰ στὴν ᾿ Ελλάδα τουλά- χιστον οἱ ἀπεργιακοὶ ἀγῶνες ξεκίνησαν ἀπ᾿ τὴν "Ερμούπολη μετὰ τὴν οἰκονο- μικἢ κρίσι ποὺ ξέσπασε στὰ χρόνια 1δδ6δ0-16δ4. ᾿Ακολούθησαν μετὰ καὶ ἄλλες στὸν ΠΠειραιᾶ, Βόλο, Λαύριο, ἕως ὅτου ἀναγνωρίσθηκαν τὰ ἐπαγγελματικᾶ σω- ματεῖα σὰν ἐκπρόσώποι τῆς ἐργασιακῆς τάξεως καὶ τὸ 1914 ψηφίσθηκε ὁ «Περὶ σωματείων» νόμος 2δ κ.λπ. Δὲν θὰ ἐπεκταθῶ περισσότερο, διότι σκοπός µου ἐ- δῶ δὲν εἶναι ἡ ἱστορία τῶν ἀπεργιακῶν ἀγώνων, ἀλλὰ τὸ αἴτημα τῶν ἐργαζομέ- νων νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν «δικαία ἀνταμοιβή» γιὰ τὴν συμμετοχή τους στὴν πα- ραγωγικὴ διαδικασία ἀλλὰ καὶ τὴν διανομὴ τῶν ἀγαθῶν τοῦ πολιτισμοῦ, ποὺ καὶ αὐτοὶ στὴν ἀνάπτυξί του συμμετέχουν, "Ας προσέξουμε ὅμως, διότι κάτω ἀπ᾽ αὐτὴν τὴν ἀσπίδα ἀμύνης τῶν «πενε- στέρων πολιτῶν» ἀναπτύσσεται ὁ ἐθισμὸς τοῦ πολίτου στὴν ἐκτροπή του ἀπὸ τὸ «κοινὸ οἰκουμενικὸ ἀνθρώπινο συμφέρον» καὶ τὴν ἐνσωμάτωσί του στὴν ἐξου- σιαστικὴ θέσι. Θέσι ἀποβλέπουσα στὴν καθιέρωσι τοῦ ξεχωριστοῦ συμφέροντος καὶ τῆς ἀντιπαλότητος. Μ΄ αὐτὸν τὸν τρόπο οἱ «-ισμοὺ τῶν δογμάτων δε- σµεύουν τὸ «πολιτικὸν ζῶον ἄνθρωπος» καὶ τὸ ὁδηγοῦν στὴν ἐπίλυσι τῶν προ- βλημάτων του διὰ τῆς διαμάχης, ὥστε οἱ ἐξουσιαστὲς νὰ συνεχίζουν τὴν παρὰ φύ- σιν ἐξ-ουσία τους. 3, Ἢ ἐγκατάλειψι τοῦ «κοινοῦ οἰκουμενικοῦ συμφέροντος» («Δίκης» - «Εὐρυ- νόµης») δὲν ἀποτελεῖ µόνον ἐγκατάλειψι μιᾶς μέγιστης οἰκουμενικῆς ἀξίας γιὰ τὴν ἐπικράτησι τῆς εὐτυχίας (χάριτος) στοὺς θνητοὺς ἀνθρώπους. Γιὰ νὰ στρα- φοῦμε ἐκ νέου πρὸς αὐτήν, χρειάζεται σκληρὸς ἀγῶνας. Εἶναι δὲ βέβαιο, ὅτι ἡ διαδικασία γιὰ νὰ ἐπανεύρῃ ἡ ἀνθρωπότης τοὺς θεσμοὺς γιὰ τὴν συγκρότησι τῆς