ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ «ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ [Οἱ «τύπου», ποὺ θὰ παρουσιάζωνται κάθε μῆνα στὴ στήλη αὐτή, δὲν ἔχουν σχέση μὲ τοὺς γνωστοὺς «χαρακτῆρες» τοῦ Θεόφραστου ἢ τοῦ /Λασκαράτου. Πρὶν ἀπ ̓ ὅλα δὲν εἶναι χαρακτῆρες, διότι μᾶλλον οἱ περισσότεροι ἐξ αὐτῶν στεροῦ- νται χαρακτῆρος... Οἱ «τύποι» μας δὲν εἶναι γεννήματα τῆς φύσης, ἀλλὰ τερατογενέσεις τοῦ κοινωνικοῦ περίγυρου καὶ τοῦ ἔκτροπου λογοκρατικοῦ κατεστημένου, ποὺ σήμερα κυριαρχεῖ στὸν παρακμιακὸ κόσμο ἁμας»/|. Α ́ Ὁ συνδικαλιστὴς Συνδικαλιστἠὴς εἶν ̓ αὐτὸς ποὺ ἀνήκει στὸ συνδικᾶτο μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ στελέχους. Τὰ ἁπλᾶ μέλη τοῦ συνδικάτου δὲ λογίζονται ὡς συνδικαλιστές: ἄλλωστε οἱ περισσότεροι ἀπ ̓ αὐτοὺς δὲ μετέχουν στὶς συνδικαλιστικὲς ὑποθέσεις καὶ διαδικασίες, ἐνῶ ἕνας μεγάλος ἀριθμός τους εἶν ̓ ἐνταγμένοι σ ̓ αὐτὰ ὑποχρεωτικὰ («διὰ νόμου»). Τὸ κράτος καὶ οἱ ἐργοδότες πληρώνουν εὐχαρίστως γιὰ τοὺς συνδικαλιστὲς πολλὰ δισεκατομμύρια ἐτησίως. Εἶναι βεβαιωμένο, ὅτι σὲ κάθε 16 ἐργαζόμενους ἀναλογεῖ (τουλάχιστο ἐδῶ στὴν ̓ Ελλάδα) ἕνας συνδικαλιστής, καὶ κανεὶς δὲν ἐνοχλεῖται γι ̓ αὐτὸ (πρᾶγμα πού, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, δείχνει τὴ «χρησιμότητά» τους). Αὐτὸ τὸ γνώριζαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι Χῖοι ἐργοδότες, οἱ ὁποῖοι «ἡδέως τὸ πρᾶγμα προσεδέξαντο, ὁρῶντες ὅτι οἱ οἰκέται (Ξὑπηρέτες), πολλῷ ἔλαττον ἀπεδίδρασκον, φοβούμενοι τὴν κρίσιν τοῦ («δουλοπατέρα» ἢ ἀρχιδούλου) Δρίμακου»!.. 'Ο συνδικαλιστὴς παίζει γιὰ τὴν ἐξουσία παραπλήσιο ρόλο μ ̓ ἐκεῖνο τοῦ πολιτικάντη. "Αλλωστε οἱ πολιτικάντηδες σχεδὸν συχνότατα περνοῦν ἀπ ̓ τὸ στάδιο τοῦ συνδικαλιστῆ, ὅπου δοκιμάζονται καὶ ἀσκοῦνται τόσο οἱ δημεγερτικὲς ἱκανότητές τους ὅσο κι ἡ «νομιμοφροσύνη» τους ἔναντι τῆς ἐξουσίας. 'Ο συνδικαλιστὴς ποὺ δὲν ἀποδέχεται τὰ ἐξουσιαστικὰ δόγματα καὶ τὶς μεθοδολογίες τους εἶναι καταδικασμένος ἐκ τῶν προτέρων σ ̓ ἀποτυχία καὶ στασιμότητατὸ πολὺ-πολὺ νὰ ἐξελιχθῆ σὲ πρόεδρο τοπικοῦ σωματείου. "Ὅπως οἱ «πολιτικοὶ» τεμαχίζουν τὸν ἐθνικὸ κορμὸ σὲ κόμματα, ἔτσι κι οἱ συνδικαλιστὲς κομματιάζουν τὸ κοινωνικὸ σύνολο σὲ πολυάριθμα κομμάτια --- ἀνάλογα πρὸς τὰ ἐπαγγέλματα -- ποὺ ἀλληλοσυγκρούονται γιὰ τὸ καστικό τους συμφέρον, μ ̓ ἀποτέλεσμα ν ̓ ἀλληλοεξουδετερώνονται. Τοιουτοτρόπως ἡ ἐξουσία τίθεται «ἐκτὸς κινδύνου» παίζοντας τὸν εὐχάριστο ρόλο τοῦ «διαιτητῆ». “Οπως ἀκριβῶς κι ὁ ̓Ιάσονας, πού, ἀφοῦ ἔρριξε τὴν πέτρα-δόλωμα ἀνάμεσα στοὺς μυθολογικοὺς δράκους, παρακολουθοῦσε ἀκίνδυνα καὶ ἀτάραχα τὸν ἐμφύλιο σπαραγμό τους. κ κ κ 'Ο συνδικαλιστἠὴς «φιλοσοφικὰ) εἶναι ἕνας καθαρόαιμος ὑλιστής. Ὅ,τι ἆπασχολεῖ τὸ συνδικαλιστὴ εἶναι τὸ ὠμὸ ὑλικὸ συμφέρον, ἐνῶ ὅλα τὰ ἰδανικὰ τὸν ἀφήνουν ἀδιάφορο. 'Ο συνδικαλιστἠὴς ἀποτελεῖ ἕνα εἶδος ἐργατο-πατέρα κι αἰσθάνεται ὑποχρεωμένος νὰ «κόπτεταυ γιὰ τὰ «δίκαια» τῶν ἐργαζομένων, εἴτε θί-