ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ «ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ [Οἱ «τύπου», ποὺ θὰ παρουσιάζωνται κά- θε μῆνα στὴ στήλη αὐτή, δὲν ἔχουν σχέση μὲ τοὺς γνωστοὺς «χαρακτῆρες» τοῦ Θεόφραστου ἢ τοῦ /Λασκαράτου. Πρὶν ἀπ᾽ ὅλα δὲν εἶναι χαρακτῆρες, διότι μᾶλλον οἱ περισσότεροι ἐξ αὐτῶν στεροῦ- νται χαρακτῆρος... Οἱ «τύποι» µας δὲν εἶναι γεννήματα τῆς φύσης, ἀλλὰ τερα- τογενέσεις τοῦ κοινωνικοῦ περίγυρου καὶ τοῦ ἔκτροπου λογοκρατικοῦ κατεστηµέ- νου, ποὺ σήµερα κυριαρχεῖ στὸν παρακ- μιακὸ κόσµο ἁμας»/|. Α΄ Ὁ συνδικαλιστὴς Συνδικαλιστἠὴς εἶν᾽ αὐτὸς ποὺ ἀνήκει στὸ συνδικᾶτο μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ στελέχους. Τὰ ἁπλᾶ µέλη τοῦ συνδικάτου δὲ λογίζονται ὡς συνδικαλιστές: ἄλ- λωστε οἱ περισσότεροι ἀπ᾽ αὐτοὺς δὲ μετέχουν στὶς συνδικαλιστικὲς ὑποθέσεις καὶ διαδικασίες, ἐνῶ ἕνας μεγάλος ἀριθμός τους εἶν᾽ ἐνταγμένοι σ᾽ αὐτὰ ὑπο- χρεωτικὰ («διὰ νόμου»). Τὸ κράτος καὶ οἱ ἐργοδότες πληρώνουν εὐχαρίστως γιὰ τοὺς συνδικαλιστὲς πολλὰ δισεκατομμύρια ἐτησίως. Εἶναι βεβαιωμένο, ὅτι σὲ κάθε 16 ἐργαζόμενους ἀναλογεῖ (τουλάχιστο ἐδῶ στὴν ᾿ Ελλάδα) ἕνας συνδικαλιστής, καὶ κανεὶς δὲν ἐ- νοχλεῖται γι᾿ αὐτὸ (πρᾶγμα πού, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, δείχνει τὴ «χρησιμότητά» τους). Αὐτὸ τὸ γνώριζαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι Χῖοι ἐργοδότες, οἱ ὁποῖοι «ἡδέως τὸ πρᾶγμα προσεδέξαντο, ὁρῶντες ὅτι οἱ οἰκέται (Ξὑπηρέτες), πολλῷ ἔλαττον ἀπε- δίδρασκον, φοβούμενοι τὴν κρίσιν τοῦ («δουλοπατέρα» ἢ ἀρχιδούλου) Δρίμα- κου»!.. 'Ο συνδικαλιστὴς παίζει γιὰ τὴν ἐξουσία παραπλήσιο ρόλο μ᾽ ἐκεῖνο τοῦ πολιτικάντη. "Αλλωστε οἱ πολιτικάντηδες σχεδὸν συχνότατα περνοῦν ἀπ᾽ τὸ στάδιο τοῦ συνδικαλιστῆ, ὅπου δοκιμάζονται καὶ ἀσκοῦνται τόσο οἱ δημεγερτι- κὲς ἱκανότητές τους ὅσο κι ἡ «νομιμοφροσύνη» τους ἔναντι τῆς ἐξουσίας. 'Ο συνδικαλιστὴς ποὺ δὲν ἀποδέχεται τὰ ἐξουσιαστικὰ δόγματα καὶ τὶς μεθοδολο- γίες τους εἶναι καταδικασμένος ἐκ τῶν προτέρων σ᾽ ἀποτυχία καὶ στασιμότητα- τὸ πολὺ-πολὺ νὰ ἐξελιχθῆ σὲ πρόεδρο τοπικοῦ σωματείου. "Ὅπως οἱ «πολιτικοὶ» τεμαχίζουν τὸν ἐθνικὸ κορμὸ σὲ κόμματα, ἔτσι κι οἱ συνδικαλιστὲς κομματιάζουν τὸ κοινωνικὸ σύνολο σὲ πολυάριθμα κομμάτια --- ἀ- νάλογα πρὸς τὰ ἐπαγγέλματα -- ποὺ ἀλληλοσυγκρούονται γιὰ τὸ καστικό τους συμφέρον, μ᾽ ἀποτέλεσμα ν᾿ ἀλληλοεξουδετερώνονται. Τοιουτοτρόπως ἡ ἐξου- σία τίθεται «ἐκτὸς κινδύνου» παίζοντας τὸν εὐχάριστο ρόλο τοῦ «διαιτητῆ». “Ο- πως ἀκριβῶς κι ὁ ᾿Ιάσονας, πού, ἀφοῦ ἔρριξε τὴν πέτρα-δόλωμα ἀνάμεσα στοὺς μυθολογικοὺς δράκους, παρακολουθοῦσε ἀκίνδυνα καὶ ἀτάραχα τὸν ἐμφύλιο σπαραγμό τους. κ κ κ 'Ο συνδικαλιστἠὴς «φιλοσοφικὰ) εἶναι ἕνας καθαρόαιµος ὑλιστής. Ὅ,τι ἆπα- σχολεῖ τὸ συνδικαλιστὴ εἶναι τὸ ὠμὸ ὑλικὸ συμφέρον, ἐνῶ ὅλα τὰ ἰδανικὰ τὸν ἀφήνουν ἀδιάφορο. 'Ο συνδικαλιστἠὴς ἀποτελεῖ ἕνα εἶδος ἐργατο-πατέρα κι αἰ- σθάνεται ὑποχρεωμένος νὰ «κόπτεταυ γιὰ τὰ «δίκαια» τῶν ἐργαζομένων, εἴτε θί-