ΔΗΜΗΤΡΗΣΙ. ΛΑΜΠΡΟΥ Αχ, αὐτὴ ἡ Ελλάδα! χ, αὐτὴ ἡ Ελλάδα! Τόχει στὸ «αἶμα» της νὰ στέκη ὁλομόναχη, ἄπιαστη, ἀπροσπέλαστη, χιμαιρική, ἀκατανόητη. Εἶναι Ἡ ἴδια ἡ φύση της ροή, κίνηση, δυναμικότητα, μετεωρισμός. Τόχει ἡ μοῖρα της, νὰ καπελώνεται καί, σὰ νὰ μὴ συμβαίνη τίποτα, νὰ μένη ἀκαπέλωτη, νὰ αἰχμαλωτίζεται καὶ νὰ διαφεύγη, νὰ φυλακίζεται καὶ νὰ κάθεται ἀδιάφορη ἔξω ἀπὸ τὴ φυλακή της, νάναι νεχρὴ καὶ νὰ πλανᾶται ὁλοζώντανη, νάναι θαμμένη καὶ νὰ σεριανάη ἀμέριμνη πάνω στὸν τάφο της. Γιὰ τὴν Ἑλλάδα τὴ μέχρι τοὺς Κλασσικοὺς Χρόνους μιλᾶμε --- μήπως ὑπάρχει κι ἄλλη ἔξω ἀπ ̓ αὐτήν; Γιὰ τὴν "Ελλάδα ποὺ φάνηκε, θέριεψε, χάθηκε --- χωρὶς νὰ χαθῆ, χωρὶς νὰ ἀποδυναμωθῆῇ, χωρὶς νὰ μειώση ἔστω κατὰ ἕνα κηρίο τὴν ἔνταση τοῦ φωτός της. Τι’ αὐτὴν μιλᾶμε -- κι ἀπευθυνόμαστε σ ̓ ὅλους, ὅσοι μᾶς πλησιάζουν, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ «Δαυλός» φάνηχε ὅτι προσπαθεῖ νὰ θεᾶται τὸ φῶς της, ὅτι ἀγωνίζεται νὰ ἀφουγκράζεται τοὺς ἤχους της, ὅτι πασχίζει νὰ πιάνη τὰ μήκη κύματος ὅπου ἐκείνη ἐκπέμπει. Σ ̓ αὐτοὺς ἀπευθυνόμαστε -- κι ἑδραιώνουμε ἐξ αἰτίας τους τὴν διαπίστωση ὅτι Ἡ μόνη, Ἡ ἄπιαστη, Ἡ ἀπροσπέλαστη, Ἡ χιμαιρική, Ἡ ἀχατανόητη “Ἑλλάδα ἀποκαλύπτει καί πάλι τὴ φύση τοῦ «αἵματός» της, ἐπιβεβαιώνει καὶ σήμερα γιὰ μιὰ φορὰ ἀκόμη τὴ μοῖρα της: 'Ἡ "Ελλάδα ποὺ δὲν καπελώθηγκε ποτέ, δὲν αἰχμαλωτίσθηκε ποτέ, δὲν φυλακίσθηκε ποτέ, δὲν θάφτηκε ποτέ, ἡ ̓ Ελλάδα ἡ ρέουσα, ἡ κινούμενη, ἡ μετεωριζόμενη, γίνεται καὶ τώρα -- γιὰ ἀπειροστὴ φορὰ --- στόχος ἀποπειρῶν, γιὰ νὰ λιμνάση, ἐπιτέλους, νὰ ἀχινητοποιηθῆ, τέλος πάντων, νὰ γειωθή καὶ καμμιὰ φορά... ὶ νὰ τὴν χάνουμε τὴν ̓ Ελλάδα, τὴν ̓ Ελλάδα - ἰδέα; Κράτος; Μὰ δὲν ἔγιἡ νε ποτέ. ἔθνος; Μὰ δὲν ἔγινε ποτὲ --- καὶ μὴν καπελώνη τὴ σκέψη σας ἡ δογματικὴ συνθηματολογία τῶν νεώτερων σειρήνων τοῦ ἐθνικο-διεθνισμοῦ. Θρησκεία; Μὰ δὲν ἔγινε ποτέ. Πολιτικὸ σύστημα; Μὰ δὲν ἔγινε ποτέ. Οἱχουμενικὸ «τρόπο ζωῆς»; Μά δὲν ἔγινε ποτέ. Νὰ τὴν κάνουμε, μήπως, «πολιτιστικὸ πρότυπο) κι ὁδηγό; Μὰ δὲν ἔγινε ποτέ, ναί! ̓Απὸ τὴ στιγμὴ ποὺ τά "Αλλα δὲν εἶναι "Ἑλλάδα, ἡ "Ἑλλάδα τὰ περιφρονεῖ, κρατιέται ἀπέναντί τους ἀπόλυτα ἀπροσπέλαστη, ἀπόλυτα ἀδιάφορη. ̓Αδύνατο στέκεται σ ̓ ὅλους νὰ πιαστοῦν ἀπ ̓ τὸ χέρι της, νὰ ὁδηγηθοῦν «πολιτιστικὰ» ἀπ ̓ αὐτήν! Οἱ μετακλασσικοὶ “Ἕλληνες, οἱ «Ἕλληνες» ποὺ θέλησαν νὰ σταθοῦν στὰ πόδια τους ἐν ὀνόματί της, σὰν παραδόσεως, μόλις τὴν ἐνέταξαν μέσα στὸ Χρόνο --- κι αὐτοκαταστράφη-