ΔΗΜΗΤΡΗΣΙ. ΛΑΜΠΡΟΥ Αχ, αὐτὴ ἡ Ελλάδα! χ, αὐτὴ ἡ Ελλάδα! Τόχει στὸ «αἶμα» της νὰ στέκη ὁλομόναχη, ἄπια- στη, ἀπροσπέλαστη, χιμαιρική, ἀκατανόητη. Εἶναι Ἡ ἴδια ἡ φύση της ροή, κίνηση, δυναμικότητα, μετεωρισμός. Τόχει ἡ μοῖρα της, νὰ καπελώνε- ται καί, σὰ νὰ μὴ συμβαίνη τίποτα, νὰ μένη ἀκαπέλωτη, νὰ αἰχμαλωτίζεται καὶ νὰ διαφεύγη, νὰ φυλακίζεται καὶ νὰ κάθεται ἀδιάφορη ἔξω ἀπὸ τὴ φυλα- κή της, νάναι νεχρὴ καὶ νὰ πλανᾶται ὁλοζώντανη, νάναι θαμμένη καὶ νὰ σεριανάη ἀμέριμνη πάνω στὸν τάφο της. Γιὰ τὴν Ἑλλάδα τὴ μέχρι τοὺς Κλασσικοὺς Χρόνους μιλᾶμε --- μήπως ὑπάρχει κι ἄλλη ἔξω ἀπ᾿ αὐτήν; Γιὰ τὴν "Ελλάδα ποὺ φάνηκε, θέριεψε, χάθηκε --- χωρὶς νὰ χαθῆ, χωρὶς νὰ ἀποδυναμωθῆῇ, χωρὶς νὰ μειώση ἔστω κατὰ ἕνα κηρίο τὴν ἔνταση τοῦ φωτός της. Τι’ αὐτὴν μιλᾶμε -- κι ἀπευθυνόμαστε σ᾽ ὅλους, ὅσοι μᾶς πλησιάζουν, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ «Δαυλός» φάνηχε ὅτι προσπαθεῖ νὰ θεᾶται τὸ φῶς της, ὅτι ἀγωνίζεται νὰ ἀφουγκράζεται τοὺς ἤχους της, ὅτι πασχίζει νὰ πιάνη τὰ μήκη κύματος ὅπου ἐκείνη ἐκπέμπει. Σ᾽ αὐτοὺς ἀπευθυνόμαστε -- κι ἑδραιώνουμε ἐξ αἰτίας τους τὴν διαπίστωση ὅτι Ἡ μόνη, Ἡ ἄπιαστη, Ἡ ἀπροσπέλαστη, Ἡ χιμαιρική, Ἡ ἀχατανόητη “Ἑλλάδα ἀποκαλύπτει καί πάλι τὴ φύση τοῦ «αἵματός» της, ἐπιβεβαιώνει καὶ σήμερα γιὰ μιὰ φορὰ ἀκόμη τὴ μοῖρα της: 'Ἡ "Ελλάδα ποὺ δὲν καπελώθηγκε ποτέ, δὲν αἰχμαλωτίσθηκε ποτέ, δὲν φυλακίσθηκε ποτέ, δὲν θάφτηκε ποτέ, ἡ ᾿ Ελλάδα ἡ ρέουσα, ἡ κινούμενη, ἡ μετεωριζόμενη, γίνεται καὶ τώρα -- γιὰ ἀπειροστὴ φορὰ --- στόχος ἀποπειρῶν, γιὰ νὰ λιμνάση, ἐπιτέλους, νὰ ἀχινητοποιηθῆ, τέλος πάντων, νὰ γειωθή καὶ καμμιὰ φορά... ὶ νὰ τὴν χάνουμε τὴν ᾿ Ελλάδα, τὴν ᾿ Ελλάδα - ἰδέα; Κράτος; Μὰ δὲν ἔγι- ἡ νε ποτέ. ἔθνος; Μὰ δὲν ἔγινε ποτὲ --- καὶ μὴν καπελώνη τὴ σκέψη σας ἡ δογματικὴ συνθηµατολογία τῶν νεώτερων σειρήνων τοῦ ἐθνικο-διεθνισμοῦ. Θρησκεία; Μὰ δὲν ἔγινε ποτέ. Πολιτικὸ σύστημα; Μὰ δὲν ἔγινε ποτέ. Οἱ- χουμενικὸ «τρόπο ζωῆς»; Μά δὲν ἔγινε ποτέ. Νὰ τὴν κάνουμε, μήπως, «πολιτιστικὸ πρότυπο) κι ὁδηγό; Μὰ δὲν ἔγινε ποτέ, ναί! ᾿Απὸ τὴ στιγμὴ ποὺ τά "Αλλα δὲν εἶναι "Ἑλλάδα, ἡ "Ἑλλάδα τὰ περιφρονεῖ, κρατιέται ἀπέναντί τους ἀπόλυτα ἀπροσπέλαστη, ἀπόλυτα ἀδιάφορη. ᾿Αδύνατο στέκεται σ᾽ ὅλους νὰ πιαστοῦν ἀπ᾽ τὸ χέρι της, νὰ ὁδηγηθοῦν «πολιτιστικὰ» ἀπ᾿ αὐτήν! Οἱ μετακλασσικοὶ “Ἕλληνες, οἱ «Ἕλληνες» ποὺ θέλησαν νὰ σταθοῦν στὰ πόδια τους ἐν ὀνόματί της, σὰν παραδόσεως, μόλις τὴν ἐνέταξαν µέσα στὸ Χρόνο --- κι αὐτοκαταστράφη-