ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 6167 τὸ ἴδιο θὰ ἔχη 813.900 μονάδες. ὍΟσοι δὲ ἐκ τῶν ἐρευνητῶν χρησιμοποιοῦν ἀβασάνιστα τὸν σημερινὸν ἰσχύοντα «θεσιακὸ κανόνα» ἐφαρμόζοντάς τον στὴν ἀρχαία ἐποχὴ βρίσκονται ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου. Σχετικὰ δὲ μὲ τὸ δεύτερο ἐρώτημα ἀναφέρω τὰ ἑξῆς: Τὸ ἀριθμητικὸ σύστημα τῶν ἀρχαίων "Ἑλλήνων χρησιμοποιοῦσε τὴν δεκαδικὴ βάσι, ἐν ἀντιθέσει μὲ ἄλλους ἀρχαίους λαούς, ποὺ εἶχαν μετρικὰ συστήματα μὲ ἑξηκονταδικὴ ἢ δωδεκαδικὴ βάσι κ.λπ. Οἱ κατὰ καιροὺς δημοσιευθεῖσες στὸν «Δαυλὸ» μελέτες μου προἐρχονται ἄμεσα ἢ ἔμμεσα ἀπὸ Πυθαγόρειες δοξασίες. Μιὰ σπουδαιοτάτη Πυθαγόρεια δοξασία, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν παραδοχὴ τῆς δεκαδικῆς βάσεως ἀριθμήσεως, ἧταν καὶ τὸ «πιστεύω» τῶν Πυθαγορείων ὅτι οἱ πέρα τοῦ δέκα ἀριθμοὶ σχηματίζονται ἀπὸ ἀνακύκλησι τῶν δέκα ἀρχικῶν τοιούτων, πρᾶγμα ποὺ μὲ τὰ σημερινὰ δεδομένα εἶναι ὀφθαλμοφανές, γι ̓ αὐτὸν δὲ τὸν λόγο προσέδιδαν στοὺς δέκα ἀρχικοὺς ἀριθμοὺς βαθύτερες συμβολικὲς ἔννοιες, δημιουργήσαντες συγχρόνως τὶς βάσεις τῆς μοναδικῆς καὶ ἀνεπανάληπτης ἐπιστήμης τῆς ̓Αριθμοσοφίας. Συνεπῶς οἱ δέκα ἀρχικοὶ ἀριθμοί, κατὰ Πυθαγόραν, ἦσαν τὸ ἅπαν, ποὺ περιεῖχαν τὰ βαθιὰ φιλοσοφικὰ νοήματα, ὅπως μᾶς πληροφοροῦν ὅλοι οἱ ἀρχαῖοι καὶ νέοι ἐρευνητὲς τῶν Πυθαγορείων (Πορφύριος, ̓Ιάμβλιχος κ.λπ.). ̓Απὸ τὰ ἀνωτέρω προκύπτει, ὅτι ἡ παρ ̓ ἐμοῦ ἀναζήτησι τῶν κρυπτομένων βαθύτερων ἐννοιῶν τῶν εἰδικὰ πλασμένων συμβολικῶν λέξεων ὀρθῶς ἀκολουθεῖ τὴν ἀναζήτησι τοῦ κατωτάτου ἀθροιστικοῦ ὁρίου τῶν ἀριθμολέξεων, διότι κατὰ Πυθαγόραν αὐτοὶ οἱ ἀρχικοὶ δέκα μονοψήφιοι ἀριθμοὶ μόνον εἶχαν βαθειά φιλοσοφικὴ ἔννοια. Πέρα δὲ τῶν ἄνω ὁ κανὼν τῆς εὑρέσεως τοῦ κατωτάτου ἀθροιστικοῦ μονοψηφίου ὁρίου εἶναι κάτι ποὺ παραδέχεται ἡ ἀριθμητικὴ ἀνάλυσι, τὸν ὁποῖον μάλιστα κανόνα χρησιμοποιεῖ στὸν ἔλεγχο τῶν πράξεων τοῦ πολλαπλασιασμοῦ. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία “Ἱπποκράτης Π. Δάκογλου Πολιτικὸς Μηχανικὸς ̓Αετιδέων 14, 155 6ἱ ΧΟΛΑΡΓΟΣ Ὃ "Ελληνισμὸς καὶ οἱ 'Εβραῖοι Κύριε διευθυντά, Ἐν σχέσει πρὸς τὸ ζήτημα τῆς «Εὐρωπαϊκῆς ἹἹστορίας τῆς Εὐρώπης» ἔχω τὴν τιμὴν νὰ σᾶς γράψω τὰ ἀκόλουθα: ̓ ̓Ανέγνωσα πρό τινων ἡμερῶν εἰς ἐφημερίδα τῶν ̓Αθηνῶν τὴν ἐκδοχήν, ὅτι ὅπισθεν τοῦ ζητήματος αὐτοῦ εὑρίσκεται πιθανῶς Σιωνιστικὸς δάκτυλος. Προσωπικῶς οὐδεμίαν τρέφω προκατάληψιν ἢ μῖσος πρὸς τὸν λαὸν τῶν "Εβραίων ἢ ̓Ιουδαίων ἢ ̓Ισραηλιτῶν. ̓Απ ̓ ̓ ἐναντίας αἰσθάνομαι θαυμασμὸν πρὸς τὸν λαὸν τῆς Βίβλου, τὸν δεύτερον τοιοῦτον καὶ μόνον, μετὰ τοὺς ́Ελληνας, ἐπιζῶντα μέχρι σήμερον ἐκ τῶν ἀρ- χαίων ἐνδόξων λαῶν περὶ τὴν ἀνατολικὴν λεκάνην τῆς Μεσογείου: διὰ δύο κυρίως λόγους. Πρῶτον μέν, διότι «ὑλοποίησαν» ἐπὶ τέλους ἐν ταῖς ἡμέραις ἡμῶν τὴν ἀρχαίαν αὐτῶν «Μεγάλην ̓Ιδέαν» ἀνασυγκροτήσαντες μετὰ δύο περίπου χιλιετίας τὸ Κράτος τοῦ ̓Ισραὴλ εἰς τὴν ἀρχαίαν αὐτοῦ κοιτίδα. Ἔπειτα, καὶ ἀκόμη περισσότερον, διότι ἀνέστησαν ἐκ νεκρῶν καὶ ἐπανέφεραν εἰς τὴν ζωὴν τὴν ἀρχαίαν αὐτῶν ἐθνικὴν γλῶσσαν, οὐχὶ κἂν ἐκείνην τὴν ὁποίαν ἐλάλουν εἰς τοὺς χρόνους τοῦ ̓Ιησοῦ, ἀλλὰ τὴν ̓Εβραϊκὴν τῆς Πεντατεύχου τοῦ Μωὕσέως, τὴν ὁποίαν ἐν τῷ μεταξύ, ἐν τῇ δια-