ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 6167 τὸ ἴδιο θὰ ἔχη 813.900 µονάδες. ὍΟσοι δὲ ἐκ τῶν ἐρευνητῶν χρησιμοποιοῦν ἀβα- σάνιστα τὸν σημερινὸν ἰσχύοντα «θεσιακὸ κανόνα» ἐφαρμόζοντάς τον στὴν ἀρ- χαία ἐποχὴ βρίσκονται ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου. Σχετικὰ δὲ μὲ τὸ δεύτερο ἐρώτημα ἀναφέρω τὰ ἑξῆς: Τὸ ἀριθμητικὸ σύστημα τῶν ἀρχαίων "Ἑλλήνων χρησιμοποιοῦσε τὴν δεκαδικὴ βάσι, ἐν ἀντιθέσει μὲ ἄλ- λους ἀρχαίους λαούς, ποὺ εἶχαν μετρικὰ συστήματα μὲ ἑξηκονταδικὴ ἢ δωδεκα- δικὴ βάσι κ.λπ. Οἱ κατὰ καιροὺς δημοσιευθεῖσες στὸν «Δαυλὸ» μελέτες μου προ- ἐρχονται ἄμεσα ἢ ἔμμεσα ἀπὸ Πυθαγόρειες δοξασίες. Μιὰ σπουδαιοτάτη Πυθα- γόρεια δοξασία, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν παραδοχὴ τῆς δεκαδικῆς βάσεως ἀριθμήσεως, ἧ- ταν καὶ τὸ «πιστεύω» τῶν Πυθαγορείων ὅτι οἱ πέρα τοῦ δέκα ἀριθμοὶ σχηματίζο- νται ἀπὸ ἀνακύκλησι τῶν δέκα ἀρχικῶν τοιούτων, πρᾶγμα ποὺ μὲ τὰ σημερινὰ δεδομένα εἶναι ὀφθαλμοφανές, γι᾿ αὐτὸν δὲ τὸν λόγο προσέδιδαν στοὺς δέκα ἀρ- χικοὺς ἀριθμοὺς βαθύτερες συμβολικὲς ἔννοιες, δημιουργήσαντες συγχρόνως τὶς βάσεις τῆς μοναδικῆς καὶ ἀνεπανάληπτης ἐπιστήμης τῆς ᾿Αριθμοσοφίας. Συνε- πῶς οἱ δέκα ἀρχικοὶ ἀριθμοί, κατὰ Πυθαγόραν, ἦσαν τὸ ἅπαν, ποὺ περιεῖχαν τὰ βαθιὰ φιλοσοφικὰ νοήματα, ὅπως μᾶς πληροφοροῦν ὅλοι οἱ ἀρχαῖοι καὶ νέοι ἐ- ρευνητὲς τῶν Πυθαγορείων (Πορφύριος, ᾿Ιάμβλιχος κ.λπ.). ᾿Απὸ τὰ ἀνωτέρω προκύπτει, ὅτι ἡ παρ᾽ ἐμοῦ ἀναζήτησι τῶν κρυπτομένων βαθύτερων ἐννοιῶν τῶν εἰδικὰ πλασμένων συμβολικῶν λέξεων ὀρθῶς ἀκολουθεῖ τὴν ἀναζήτησι τοῦ κατωτάτου ἀθροιστικοῦ ὁρίου τῶν ἀριθμολέξεων, διότι κατὰ Πυθαγόραν αὐτοὶ οἱ ἀρχικοὶ δέκα μονοψήφιοι ἀριθμοὶ μόνον εἶχαν βαθειά φιλο- σοφικὴ ἔννοια. Πέρα δὲ τῶν ἄνω ὁ κανὼν τῆς εὑρέσεως τοῦ κατωτάτου ἀθροι- στικοῦ μονοψηφίου ὁρίου εἶναι κάτι ποὺ παραδέχεται ἡ ἀριθμητικὴ ἀνάλυσι, τὸν ὁποῖον μάλιστα κανόνα χρησιμοποιεῖ στὸν ἔλεγχο τῶν πράξεων τοῦ πολλαπλα- σιασμοῦ. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία “Ἱπποκράτης Π. Δάκογλου Πολιτικὸς Μηχανικὸς ᾿Αετιδέων 14, 155 6ἱ ΧΟΛΑΡΓΟΣ Ὃ "Ελληνισμὸς καὶ οἱ 'Εβραῖοι Κύριε διευθυντά, Ἐν σχέσει πρὸς τὸ ζήτημα τῆς «Εὐρω- παϊκῆς ἹἹστορίας τῆς Εὐρώπης» ἔχω τὴν τιμὴν νὰ σᾶς γράψω τὰ ἀκόλουθα: ᾿᾽Ανέγνωσα πρό τινων ἡμερῶν εἰς ἐφη- μερίδα τῶν ᾿Αθηνῶν τὴν ἐκδοχήν, ὅτι ὅπι- σθεν τοῦ ζητήματος αὐτοῦ εὑρίσκεται πι- θανῶς Σιωνιστικὸς δάκτυλος. Προσωπικῶς οὐδεμίαν τρέφω προκατάληψιν ἢ μῖσος πρὸς τὸν λαὸν τῶν "Εβραίων ἢ ᾿Ιουδαίων ἢ ᾿Ισραηλιτῶν. ᾿Απ᾿᾽ ἐναντίας αἰσθάνομαι θαυμασμὸν πρὸς τὸν λαὸν τῆς Βίβλου, τὸν δεύτερον τοιοῦτον καὶ μόνον, μετὰ τοὺς ΄Ελ- ληνας, ἐπιζῶντα μέχρι σήμερον ἐκ τῶν ἀρ- χαίων ἐνδόξων λαῶν περὶ τὴν ἀνατολικὴν λεκάνην τῆς Μεσογείου: διὰ δύο κυρίως λό- γους. Πρῶτον μέν, διότι «ὑλοποίησαν» ἐπὶ τέλους ἐν ταῖς ἡμέραις ἡμῶν τὴν ἀρχαίαν αὐτῶν «Μεγάλην ᾿Ιδέαν» ἀνασυγκροτήσα- ντες μετὰ δύο περίπου χιλιετίας τὸ Κράτος τοῦ ᾿Ισραὴλ εἰς τὴν ἀρχαίαν αὐτοῦ κοιτί- δα. Ἔπειτα, καὶ ἀκόμη περισσότερον, διό- τι ἀνέστησαν ἐκ νεκρῶν καὶ ἐπανέφεραν εἰς τὴν ζωὴν τὴν ἀρχαίαν αὐτῶν ἐθνικὴν γλῶσσαν, οὐχὶ κἂν ἐκείνην τὴν ὁποίαν ἐλά- λουν εἰς τοὺς χρόνους τοῦ ᾿Ιησοῦ, ἀλλὰ τὴν ᾿Εβραϊκὴν τῆς Πεντατεύχου τοῦ Μω- ὕσέως, τὴν ὁποίαν ἐν τῷ μεταξύ, ἐν τῇ δια-