ΕΠΙΔΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 6169 θρήσκευμα; Ἤ, ἂν ὄχι, ὄργανον τοῦ 'Εβραϊσμοῦ: σήμερον ἐκλαμβανόμενοι ὡς οἱ πλέον ἐπικατάρατοι τῶν λαῶν, ἐξακολουθήσουν, ἐν τῷ μέσῳ ἢ ταῖς παρυφαῖς τῆς ̓Αραβικῆς καὶ Μουσουλμανικῆς πλημμυρίδος καὶ τῆς ἀπειλῆς ἀναφλέξεως τοῦ θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ, καὶ ἐν τῷ μέλλοντι νὰ ἀντιμάχωνται πρὸς ἀλλήλους θανασίμως. Μετὰ τιμῆς Γρηγόριος |. Οἰκονομάκος Διδάκτωρ τοῦ Πανεπιστημίου τῶν Παρισίων Πατησίων 177, ̓Αθῆναι Θὰ ἦτο ἴσως κρῖμα, ἐὰν οἱ δύο ἐπιζῶντες περὶ τὴν ̓Ανατολικὴν Μεσόγειον ἀρχαῖοι καὶ ἀνάδελφοι λαοί, οἱ ὑπό τινων (Ε. Κεπαῃ, ΝΜ. ΟΠυτοΠΙ]] κι ἄ.) μετὰ θαυμασμοῦ ἢ ἀπορίας συγκριθέντες. ὑπ ̓ ἄλλων (Η. ΚοΠμπ) θεωρηθέντες ὡς οἱ πρῶτοι τῆς ἰδέας τοῦ έθνους δημιουργοί. ὑπὸ τρίτων δὲ καὶ Τί ζητοῦν οἱ ̓Αλβανοί; (Απάντηση στὸν κ. Α. Καραντῆ κ.ἄ.) Κύριο διευθυντό. Σᾶς εὐχαριστῶ. ποὺ μοῦ δίνετε τὴν εὐκαιρία μέσα ἀπὸ τὶς φιλόξενες σελίδες τοῦ ἀγαπητοῦ «Δαυλοῦ» ν ̓ ἀπαντήσω στὴν ἐπιστολἡ τοῦ κ. Α. Καραντῆ «Περὶ τοῦ ὀνόματος τοῦ θεοῦ στὰ ̓Αλβανικὰ» [«Δαυλὸς» τ. 105, σελ. 5980] «χάριν τοῦ διαλόγου». ὅπως κι ἐσεῖς σημειώνετε, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ γίνη ἕνα φανέρωμα τῶν κινήτρων μιᾶς πολύπλευρης ἄδικης ἐπίθεσης ἐναντίον μου, ἐπειδὴ τόλμησα νὰ πῶ (Ξ νὰ ἀποκαλύψω) ὄχι κάτι «δικό μου», ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ ἔχει καταγραφεῖ ἀπὸ τὸν κορυφαῖο ἐρευνητή Α. Κίρχερ ὡς ὄνομα τοῦ Θεοῦ στὰ χείλη τῶν ̓Αλβανῶν: βορο. ̓Επειδὴ ὅλα εἶναι πιθανά, καὶ μπορεῖ νὰ κατηγορηθῶ ἀκόμη (ποιὸς ξέρει...) ὅτι «τὰ ̓βγαλα ἀπ ̓ τὸ μυαλό μου», θὰ μὲ ὑποχρεώσετο. κ. διευθυντά, ἂν παραθέσετε τὴν φωτοτυπία ποὺ σᾶς στέλνω καὶ μοῦ χορηγήσετε λίγο περισσότερο «χῶρο» τοῦ συνήθους γιὰ τὶς ἐπιστολές. Συγχωρέστε με ἐπίσης, ποὺ σ ̓ αὐτὴ τὴν «περίεργη» ὑπόθέση ἐπέλεξα νὰ ἀπαντήσω «ρωτώντας». Λοιπόν, ἀγαπητέ μου κ. Καραντῆ, ἔπειδὴ ἰσχυρίζεσθε προφανῶς δικαίως ὅτι «... δὲν μπορῶ ὅμως στὰ ὅρια μιᾶς ἐπιστολῆς νὰ δώσω τὰ απαραίτητα στοιχεῖα καὶ βιβλιογραφία» (ἔτσι λέτε), σᾶς προ(σ)καλῶῷ γιὰ κάτι περισσότερο: Εὐχαριστῷ πολὺ γιὰ τὴν ὑπόδειξή Σας νὰ διαβάσω τὰ βιβλία τοῦ κ. Α. Κόλλια [ἐκείνου ποὺ «... ἴσως ὑπέπεσε σὲ ὀλίσθημα ἐξαιτίας τοῦ 'ἐνθουσιασμοῦ”' ἑνὸς ἐνθουσιασμοῦ ποὺ τοῦ μετέδωσε πιθανῶς ὁ Δ. Καρδαρᾶς. ποὺ πρῶτος ἔγραψε: '' ́Η ̓Αρβανίτικη γλῶσσα εἶναι ἡ γλῶσσα τῶν θεῶν. ποὺ ἀναφέρει ὁ “Ομηρος" καὶ σὰν τέτοια ὑπονοεῖται φυσικα ἡ πανάρχαια Πελασγικὴ γλῶσσα. ἡ γλῶσσα τῶν ἀνθρώπων ποὺ ὀνομάτισαν τοὺς θεοὺς καὶ τὶς λατρεῖες. Βέβαια οἱ ̓Αλβανοὶ ἀποτελοῦν πιθανώτατα Ελληνο-Πελασγικὸ φῦλο. ὅπως καὶ πολλοὶ ἄλλοι λαοὶ τῆς παραμεσογείου εὑρύτερης περιοχῆς, τῆς κατὰ Ξ. Λίβαν ''Αἰγηίδος”' ̓Απὸ τὸ σημεῖο ὅμως αὐτὸ μέχρι νὰ πιστεύουμε ὅτι ἡ ̓Αρβανίτικη γλῶσσα ἀποτελεῖ ὄργανο. διᾶ τοῦ ὁποίου οἱ ἄνθρωποι δημιούργησαν τὸν ᾱψεπανάληπτο ἐκεῖνο πανάρχαιο πολιτισμό. ξεπερνᾶ κάθε ὅριο ἀφελείας. Γιατὶ ἡ δημιουργία ὑψηλοῦ πολιτισμοῦ ἀπαιτεῖ καὶ τὴν ἀνάλογη γλῶσσα, καὶ ὁ καθένας ἀντιλαμβάνεται ὅτι μιὰ τέτοια γλῶσσα δὲν μπορεῖ σὲ καμμιὰ περίπτωση να ναι ἡ ̓Αρβανίτικη. ποὺ σημειοδοτεῖ καθυστέρηση καὶ πτωχείαν σημαντική...»" δές: «Δαυλὸς» τ. 95, Νοέμβρ. 1989, σελ. 5445, Σαράντος Πάν]. ἂν καὶ στὸ σημεῖο αὐτὸ «... τὸ μόνο ποὺ μπορεῖτε νὰ μοῦ πεῖτε...», δὲν χρειάζεται νὰ μοῦ τὸ πεῖτε. Ἤδη ἔχω ἀσχοληθεῖ (δὲς «Δαυλὸς» τ. 82, Οκτ. [988, σελ. 4627 γιὰ τὸ [1761], Ὠ]εΙ, Δῆλος, δείελος, ἥλιος, δειλινός, ἐπιδείελος κ.τ.λ.). Γνωρίζω τὴν ὕπαρξη αὐτῆς τῆς λέξης στὴν «ἀλβανικὴ» καὶ προφανῶς εἶμαι σὲ θέση νὼ ξέρω πολὺ περισσότερα ἀπ ̓ αὐτὰ ποὺ ἔγραψα. Κατὰ τὰ φαινόμενα θέλετε νὰ ἐπιμένετε, ὅτι ἡ ἕλλ. λ. Δίας προέρχεται ἀπ ̓ τὴν ἀλβανική. τὴν ὁποία προφανῶς ἀποδέχεσθε ἀρχαιοτέρα τῆς ἑλληνικῆς, καθότι συμφωνεῖτε (ὅ-