ΕΠΙΔΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ θρήσκευμα; Ἤ, ἂν ὄχι, ὄργανον τοῦ 'Ε- βραϊσμοῦ: Θὰ ἦτο ἴσως κρῖμα, ἐὰν οἱ δύο ἐπιζῶ- ντες περὶ τὴν ᾿Ανατολικὴν Μεσόγειον ἀρ- χαῖοι καὶ ἀνάδελφοι λαοί, οἱ ὑπό τινων (Ε. Κεπαῃ, ΝΜ. ΟΠυτοΠΙ]] κι ἄ.) μετὰ θαυμασμοῦ ἢ ἀπορίας συγκριθέντες. ὑπ᾽ ἄλλων (Η. ΚοΠμπ) θεωρηθέντες ὡς οἱ πρῶτοι τῆς ἰδέας τοῦ έθνους δημιουργοί. ὑπὸ τρίτων δὲ καὶ 6169 σήμερον ἐκλαμβανόμενοι ὡς οἱ πλέον ἐπι- κατάρατοι τῶν λαῶν, ἐξακολουθήσουν, ἐν τῷ μέσῳ ἢ ταῖς παρυφαῖς τῆς ᾿Αραβικῆς καὶ Μουσουλμανικῆς πλημμυρίδος καὶ τῆς ἀπειλῆς ἀναφλέξεως τοῦ θρησκευτικοῦ φα- νατισμοῦ, καὶ ἐν τῷ μέλλοντι νὰ ἀντιμάχω- νται πρὸς ἀλλήλους θανασίμως. Μετὰ τιμῆς Γρηγόριος |. Οἰκονομάκος Διδάκτωρ τοῦ Πανεπιστηµίου τῶν Παρισίων Πατησίων 177, ᾿Αθῆναι Τί ζητοῦν οἱ ᾿Αλβανοί; (Απάντηση στὸν κ. Α. Καραντῆ κ.ἄ.) Κύριο διευθυντό. Σᾶς εὐχαριστῶ. ποὺ μοῦ δίνετε τὴν εὐ- καιρία µέσα ἀπὸ τὶς φιλόξενες σελίδες τοῦ ἀγαπητοῦ «Δαυλοῦ» ν᾿ ἀπαντήσω στὴν ἐ- πιστολἡ τοῦ κ. Α. Καραντῆ «Περὶ τοῦ ὀνό- ματος τοῦ θεοῦ στὰ ᾿Αλβανικὰ» [«Δαυλὸς» τ. 105, σελ. 5980] «χάριν τοῦ διαλόγου». ὅ- πως κι ἐσεῖς σηµειώνετε, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ γίνη ἕνα φανέρωμα τῶν κινήτρων μιᾶς πο- λύπλευρης ἄδικης ἐπίθεσης ἐναντίον µου, ἐ- πειδὴ τόλµησα νὰ πῶ (Ξ νὰ ἀποκαλύψω) ὄ- χι κάτι «δικό µου», ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ ἔχει κα- ταγραφεῖ ἀπὸ τὸν κορυφαῖο ἐρευνητή Α. Κίρχερ ὡς ὄνομα τοῦ Θεοῦ στὰ χείλη τῶν ᾽Αλβανῶν: βορο. ᾿Επειδὴ ὅλα εἶναι πιθανά, καὶ μπορεῖ νὰ κατηγορηθῶ ἀκόμη (ποιὸς ξέρει...) ὅτι «τὰ ᾿βγαλα ἀπ᾽ τὸ μυαλό µου», θὰ μὲ ὑποχρε- ώσετο. κ. διευθυντά, ἂν παραθέσετε τὴν φωτοτυπία ποὺ σᾶς στέλνω καὶ μοῦ χορηγή- σετε λίγο περισσότερο «χῶρο» τοῦ συνή- θους γιὰ τὶς ἐπιστολές. Συγχωρέστε µε ἐπί- σης, ποὺ σ᾽ αὐτὴ τὴν «περίεργη» ὑπόθέση ἐπέλεξα νὰ ἀπαντήσω «ρωτώντας». Λοιπόν, ἀγαπητέ µου κ. Καραντῆ, ἔπει- δὴ ἰσχυρίζεσθε προφανῶς δικαίως ὅτι «... δὲν μπορῶ ὅμως στὰ ὅρια μιᾶς ἐπιστολῆς νὰ δώσω τὰ απαραίτητα στοιχεῖα καὶ βι- βλιογραφία» (ἔτσι λέτε), σᾶς προ(σ)καλῶῷ γιὰ κάτι περισσότερο: Εὐχαριστῷ πολὺ γιὰ τὴν ὑπόδειξή Σας νὰ διαβάσω τὰ βιβλία τοῦ κ. Α. Κόλλια [ἐκείνου ποὺ «... ἴσως ὑπέ- πεσε σὲ ὀλίσθημα ἐξαιτίας τοῦ 'ἐνθουσια- σμοῦ”' ἑνὸς ἐνθουσιασμοῦ ποὺ τοῦ µετέ- δωσε πιθανῶς ὁ Δ. Καρδαρᾶς. ποὺ πρῶτος ἔγραψε: ''΄Η ᾿Αρβανίτικη γλῶσσα εἶναι ἡ γλῶσσα τῶν θεῶν. ποὺ ἀναφέρει ὁ “Ομη- ρος" καὶ σὰν τέτοια ὑπονοεῖται φυσικα ἡ πανάρχαια Πελασγικὴ γλῶσσα. ἡ γλῶσσα τῶν ἀνθρώπων ποὺ ὀνομάτισαν τοὺς θεοὺς καὶ τὶς λατρεῖες. Βέβαια οἱ ᾿Αλβανοὶ ἀπο- τελοῦν πιθανώτατα Ελληνο-Πελασγικὸ φῦλο. ὅπως καὶ πολλοὶ ἄλλοι λαοὶ τῆς πα- ραμεσογείου εὑρύτερης περιοχῆς, τῆς κατὰ Ξ. Λίβαν ''Αἰγηίδος”' ᾿Απὸ τὸ σημεῖο ὅ- µως αὐτὸ µέχρι νὰ πιστεύουμε ὅτι ἡ ᾿Αρ- βανίτικη γλῶσσα ἀποτελεῖ ὄργανο. διᾶ τοῦ ὁποίου οἱ ἄνθρωποι δημιούργησαν τὸν ᾱ- ψεπανάληπτο ἐκεῖνο πανάρχαιο πολιτισμό. ξεπερνᾶ κάθε ὅριο ἀφελείας. Γιατὶ ἡ δη- μιουργία ὑψηλοῦ πολιτισμοῦ ἀπαιτεῖ καὶ τὴν ἀνάλογη γλῶσσα, καὶ ὁ καθένας ἀντι- λαμβάνεται ὅτι μιὰ τέτοια γλῶσσα δὲν μπορεῖ σὲ καμμιὰ περίπτωση να ναι ἡ ᾿Αρ- βανίτικη. ποὺ σημειοδοτεῖ καθυστέρηση καὶ πτωχείαν σημαντική...»" δές: «Δαυλὸς» τ. 95, Νοέμβρ. 1989, σελ. 5445, Σαράντος Πάν]. ἂν καὶ στὸ σημεῖο αὐτὸ «... τὸ μόνο ποὺ μπορεῖτε νὰ μοῦ πεῖτε...», δὲν χρειάζε- ται νὰ μοῦ τὸ πεῖτε. Ἤδη ἔχω ἀσχοληθεῖ (δὲς «Δαυλὸς» τ. 82, Οκτ. [988, σελ. 4627 γιὰ τὸ [1761], Ὠ]εΙ, Δῆλος, δείελος, ἥλιος, δειλινός, ἐπιδείελος κ.τ.λ.). Γνωρίζω τὴν ὕ- παρξη αὐτῆς τῆς λέξης στὴν «ἀλβανικὴ» καὶ προφανῶς εἶμαι σὲ θέση νὼ ξέρω πολὺ περισσότερα ἀπ᾿ αὐτὰ ποὺ ἔγραψα. Κατὰ τὰ φαινόμενα θέλετε νὰ ἐπιμένετε, ὅτι ἡ ἕλλ. λ. Δίας προέρχεται ἀπ᾿ τὴν ἀλβανική. τὴν ὁποία προφανῶς ἀποδέχεσθε ἀρχαιοτέ- ρα τῆς ἑλληνικῆς, καθότι συμφωνεῖτε (ὅ-