Ἢ λέξη καὶ ἔννοια « ̓Αριθμὸς» 6185 ντα ἐκ τοῦ ἀρχικοῦ χάους, ἔχει ῥοὴν (Ρ) (κίνησιν) καὶ ἱκανότητα (ἰσχὺν) (1), παρατηρεῖ (Θάει) καὶ μανθάνει διερχόμενος ἐξ αὐτῶν, δηλαδὴ μετρῶν (Μ) τὰ ἐν τῷ χώρῳ (Ο) σήματα, σημεῖα, συμβάντα (Σ). Αὐτὸ τὸ σύνολο πράγματι συνιστᾶ τὸ πλῆθος τῶν γνώσεων καὶ αὐτὸ τὸ πλῆθος εἶναι «ἀριθμός». 7. ̓Εκ τῶν ἀνωτέρω προκύπτει μιὰ ἐπίσης λογικὴ ἀπόδειξι γιὰ τὴν ἑλληνικότητα τοῦ ἀλφαβήτου. Εἶναι ἀδύνατο τὸ «Α», ἡ ἀρχὴ τῆς γενέσεως τῶν ὄντων καὶ τοῦ ἀνθρώπου, νὰ σημαίνη «βόδι» (ἄλεφ) οὔτε νὰ ἰσοῦται τὸ «βόδι» μὲ τὸ “Ἐν καὶ τὸ "Ον. ̓Εὰν δὲ τὸ ”Αλφα, γιὰ νὰ τὸ «μάθουν» οἱ Φοίνικες, τὸ ἐκφώνησαν μὲ τὴ λέξι «ἄλεφ» (βόδι), αὐτὸ δὲν μεταβάλλει τὴν ἀξία του, διότι ἑκατοντάδες λέξεων ἔχουν ὡς ἀρκτικὸ τὸ «Α». Τὸ ἐρώτημα ὅμως ποὺ ὑποβάλλω εἶναι, γιατί τὸ «ἄλφα» ἐτέθη πρῶτο στὴν ἀλφαβητικὴ σειρά. Εἶναι «ἀναιτιώδης» ἡ θέσι του; ' ̓Ὑπάρχουν στήν... «φοινικικἠ» ἢ ἄλλη γλῶσσα λέξεις ὅπως ἀρχή, ἀεί, ἄπειρος, ἄγνωστος, ᾱέλιος, ἄνθραξ, ἀήρ, ἅλς, ἄνθρωπος κ.λπ., οἱ ὁποῖες νὰ ἐκφράζουν τόσο σημαντικὲς ἔννοιες ἢ φαινόμενα καὶ νὰ ἔχουν ὡς ἀρκτικὸ γράμμα τὸ Α;; Τί λέει ἐπ ̓ αὐτοῦ ὁ κ. Τομπαΐδης; : Τὸ ελ καὶ τὰ ἰσοδύναμά του Τὸ ΕΛ, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὸ πρῶτον συνθετικὸν τῆς λέξεως Ἕλλην, ἠμπορεῖ νὰ θεωρηθῆ ὡς βασικὸν στοιχεῖον τῆς γλὠωσσικῆς ταυτότητος τῶν ἀνθρώπων τῶν ἀνηκόντων εἰς τὴν "Ελληνικὴν πανάρχαιον φυλήν. Τοῦτο μαρτυρεῖται ἐκ τῆς ἀναλύσεως τῶν λέξεων ΑΔΕΛΦΟΣ καί ΔΕΛΦΟΙ, αἱ ὁποῖαι ἐπλάσθησαν τὴν ἐποχὴν τῆς δημιουργίας τῆς φιλοσοφικῆς γλώσσης τῶν "Ελλήνων. Τὸ Α τῆς λέξεως Α-Δ-ΕΛ-Φ-ΟΣ σημαίνει «ἄνθρωπος». Τὸ Δ καθορίζει τὴν δύναμιν, ἀλλὰ καὶ τὴν θρησκευτικὴν ταυτότητα (Δίας), τὸ ΕΛ τὴν ταυτότητα τῆς φυλῆς (Ἕλλην), τὸ δέ Φ τὸ «φίλος». ̓Ανάλογος ἀνάλυσις γίνεται καὶ διὰ τὴν λέξιν ΔΕΛΦΟΙ, ἡ ὁποία δὲν ἔχει τὸ Α ἔμπροσθέν της, διότι δὲν ὑπονοεῖ ἄνθρωπον. Τὰ ΑΛ, ΙΛ, ΗΛ, ΟΛ, ΥΛ καὶ ΩΛ, τὰ ὁποῖα δυνατὸν νὰ ὀνομάσωμεν «διφθόγγους τοῦ Λ», ὅταν εὑρίσκωνται ὡς ἀρχικᾶ στοιχεῖα ὀνόματος πόλεως καὶ τοπωνυμιῶν, πρέπει νὰ θεωρηθοῦν ὑποκατάστατα τοῦ ΕΛ καὶ στοιχεῖα γλωσσικᾶ τῆς φυλετικῆς ταυτότητος, δηλ. τῆς ἑλληνικῆς. Οἱ κατωτέρω κάτοικοι τῆς "Ελλάδος, οἱ ὁποῖοι ἔλαβον τὸ ὄνομά των ἀπὸ τὴν πόλιν των, ἦσαν ὅλοι Ἕλληνες καὶ αἱ πόλεις των Ελληνικαί. ̓Αλαλκομενεῖς, ̓Αλεῖοι ( ̓Ηλεῖοι), ̓Αλεξανδρεῖς, ̓Αλλαριῶται, ̓Αλλαντεῖς, ̓Αλμηνεῖς, ̓Αλμωνεῖς --- Ὄλμωνες, ̓Αλμωπεῖς, ̓Αλύζιοι, ̓Αλωρεῖς, ̓Ελικεῖς, Ἕλλοπες -- Ελλοὶ --- Σελλοί, ̓Ελευναιεῖς Ἔλυμαῖοι, Ηλεῖοι, Ἴλιοι, Ἰλλυριανοί, Ὄλριοι, ̓Ολιζώνιοι, ̓Ολμωνεῖς, “Ὑλλεῖς, Δίδομεν ἀκόμη μερικὰ ὀνόματα ἡρώων καὶ πόλεων μὲ γλωσσικὴν ἑλληνικὴν ταυτότητα. : Ἄλαισος, ̓Αλθημένης, ̓Αλιθέρσης, ̓Αλκίνοος, ̓Αλκμεωνίδας, Ἔλητας, ̓Ελάρη, ̓Ελέγη, "Ελένη, ̓Ελευσίς, Ἤλις, ̓Ηλάκατος, ̓Ηλεκτρύων, ̓Ιλιονεύς, ̓Ιλιόνη, Ἴλος, ̓Ολοῦς - ̓Ελοῦς, Ὄλουρος, Ὄλπη, Ὄλυμπος, Ὥλενος, Ὥλορος. ---