Ἢ λέξη καὶ ἔννοια «᾿Αριθμὸς» 6185 ντα ἐκ τοῦ ἀρχικοῦ χάους, ἔχει ῥοὴν (Ρ) (κίνησιν) καὶ ἱκανότητα (ἰσχὺν) (1), πα- ρατηρεῖ (Θάει) καὶ μανθάνει διερχόμενος ἐξ αὐτῶν, δηλαδὴ μετρῶν (Μ) τὰ ἐν τῷ χώρῳ (Ο) σήματα, σημεῖα, συμβάντα (Σ). Αὐτὸ τὸ σύνολο πράγματι συνιστᾶ τὸ πλῆθος τῶν γνώσεων καὶ αὐτὸ τὸ πλῆθος εἶναι «ἀριθμός». 7. ᾿Εκ τῶν ἀνωτέρω προκύπτει μιὰ ἐπίσης λογικὴ ἀπόδειξι γιὰ τὴν ἑλληνικότη- τα τοῦ ἀλφαβήτου. Εἶναι ἀδύνατο τὸ «Α», ἡ ἀρχὴ τῆς γενέσεως τῶν ὄντων καὶ τοῦ ἀνθρώπου, νὰ σημαίνη «βόδι» (ἄλεφ) οὔτε νὰ ἰσοῦται τὸ «βόδι» μὲ τὸ “Ἐν καὶ τὸ "Ον. ᾿Εὰν δὲ τὸ ”Αλφα, γιὰ νὰ τὸ «μάθουν» οἱ Φοίνικες, τὸ ἐκφώνησαν μὲ τὴ λέξι «ἄλεφ» (βόδι), αὐτὸ δὲν μεταβάλλει τὴν ἀξία του, διότι ἑκατοντάδες λέξεων ἔχουν ὡς ἀρκτικὸ τὸ «Α». Τὸ ἐρώτημα ὅμως ποὺ ὑποβάλλω εἶναι, γιατί τὸ «ἄλφα» ἐτέθη πρῶτο στὴν ἀλφαβητικὴ σειρά. Εἶναι «ἀναιτιώδης» ἡ θέσι του; '᾿Ὑπάρχουν στήν... «φοινικικἠ» ἢ ἄλλη γλῶσσα λέξεις ὅπως ἀρχή, ἀεί, ἄπειρος, ἄγνωστος, ᾱ- έλιος, ἄνθραξ, ἀήρ, ἅλς, ἄνθρωπος κ.λπ., οἱ ὁποῖες νὰ ἐκφράζουν τόσο σηµαντι- κὲς ἔννοιες ἢ φαινόμενα καὶ νὰ ἔχουν ὡς ἀρκτικὸ γράμμα τὸ Α;; Τί λέει ἐπ᾿ αὐτοῦ ὁ κ. Τομπαΐδης; : Τὸ ελ καὶ τὰ ἰσοδύναμά του Τὸ ΕΛ, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὸ πρῶτον συνθετικὸν τῆς λέξεως Ἕλ- λην, ἠμπορεῖ νὰ θεωρηθῆ ὡς βασικὸν στοιχεῖον τῆς γλὠωσσικῆς ταυτό- τητος τῶν ἀνθρώπων τῶν ἀνηκόντων εἰς τὴν "Ελληνικὴν πανάρχαιον φυλήν. Τοῦτο μαρτυρεῖται ἐκ τῆς ἀναλύσεως τῶν λέξεων ΑΔΕΛΦΟΣ καί ΔΕΛΦΟΙ, αἱ ὁποῖαι ἐπλάσθησαν τὴν ἐποχὴν τῆς δημιουργίας τῆς φιλο- σοφικῆς γλώσσης τῶν "Ελλήνων. Τὸ Α τῆς λέξεως Α-Δ-ΕΛ-Φ-ΟΣ σηµαίνει «ἄνθρωπος». Τὸ Δ καθορίζει τὴν δύναμιν, ἀλλὰ καὶ τὴν θρησκευτικὴν ταυτότητα (Δίας), τὸ ΕΛ τὴν ταυτότητα τῆς φυλῆς (Ἕλλην), τὸ δέ Φ τὸ «φίλος». ᾿Ανάλογος ἀνάλυσις γίνεται καὶ διὰ τὴν λέξιν ΔΕΛΦΟΙ, ἡ ὁποία δὲν ἔχει τὸ Α ἔμπροσθέν της, διότι δὲν ὑπονοεῖ ἄνθρωπον. Τὰ ΑΛ, ΙΛ, ΗΛ, ΟΛ, ΥΛ καὶ ΩΛ, τὰ ὁποῖα δυνατὸν νὰ ὀνομάσωμεν «δι- φθόγγους τοῦ Λ», ὅταν εὑρίσκωνται ὡς ἀρχικᾶ στοιχεῖα ὀνόματος πόλε- ως καὶ τοπωνυμιῶν, πρέπει νὰ θεωρηθοῦν ὑποκατάστατα τοῦ ΕΛ καὶ στοιχεῖα γλωσσικᾶ τῆς φυλετικῆς ταυτότητος, δηλ. τῆς ἑλληνικῆς. Οἱ κατωτέρω κάτοικοι τῆς "Ελλάδος, οἱ ὁποῖοι ἔλαβον τὸ ὄνομά των ἀπὸ τὴν πόλιν των, ἦσαν ὅλοι Ἕλληνες καὶ αἱ πόλεις των Ελληνικαί. ᾽Αλαλκομενεῖς, ᾽Αλεῖοι (᾿Ηλεῖοι), ᾽Αλεξανδρεῖς, ᾽Αλλαριῶται, ᾽Αλ- λαντεῖς, ᾽Αλμηνεῖς, ᾽Αλμωνεῖς --- Ὄλμωνες, ᾽Αλμωπεῖς, ᾽Αλύζιοι, ᾽Α- λωρεῖς, ᾿Ελικεῖς, Ἕλλοπες -- Ελλοὶ --- Σελλοί, ᾿Ελευναιεῖς Ἔλυ- μαῖοι, Ηλεῖοι, Ἴλιοι, Ἰλλυριανοί, Ὄλριοι, ᾿Ολιζώνιοι, ᾿Ολμωνεῖς, “Ὑλλεῖς, Δίδομεν ἀκόμη μερικὰ ὀνόματα ἡρώων καὶ πόλεων μὲ γλωσσικὴν ἑλληνικὴν ταυτότητα. : Ἄλαισος, ᾿Αλθημένης, ᾿Αλιθέρσης, ᾿Αλκίνοος, ᾿Αλκμεωνίδας, Ἔ- λητας, ᾿Ελάρη, ᾿Ελέγη, "Ελένη, ᾿Ελευσίς, Ἤλις, ᾿Ηλάκατος, ᾿Ηλε- κτρύων, ᾿Ιλιονεύς, ᾿Ιλιόνη, Ἴλος, ᾿Ολοῦς - ᾿Ελοῦς, Ὄλουρος, Ὄλπη, Ὄλυμπος, Ὥλενος, Ὥλορος. ---