ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Τ, ΤΕΟΩΡΙΓΑΝΑΣ, Σημαντικὲς ἐνδείξεις γιὰ παγκόσμια προϊστορικὴ ἐξάπλωση τῆς "Ἑλληνικῆς « ̓Αρχὰ μεγάλας ἀρετᾶς, ὠνασσ” ̓ Αλάθεια»(Ετ. 198 ΙποεΓί1, Ι,οοί - 6. Βοντα, Οχοπ!). ̓Η ἐπιστήμη κύριον σκοπὸν νὰ ἐρευνᾶ τὴν ἀλήθειαν ἔχει, καὶ μόνον εἰς ἐλευθέρους ἁρμόζει ( ̓ Απολλώνιος: «ψεύδεσθαι ἀνελεύθερον, ἀλήθεια γενναῖον»). Γιὰ νὰ παραμείνη κανεὶς ἐλεύθερος, πρέπει νὰ εἶναι γενναῖος. Δυστυχῶς πλεῖστοι ἐπιστήμονες στεροῦνται γενναιότητος, δὲν μένουν ἐλεύθεροι, δὲν λέγουν τὴν ἀλήθειαν. Μετὰ 42 ἐτῶν ἀναστροφὴν (διὰ τῶν ἀρχαιοελληνικῶν κειμένων) μὲ τὴν ἕλληνικὴν σκέψιν, μὲ τὴν «ἐναρμόνισιν πρὸς τὴν φύσιν καὶ τὸν παγκόσμιον ρυθμὸν» καὶ μὲ τὴν «ἄνευ ὁρίων ἔρευναν πρὸς ἀνεύρεσιν τῆς ἀληθείας», μετὰ περιπλάνησιν εἰς τὶς ἐσχατιὲς τοῦ πλανήτου, ἐπαφὴν μὲ ἀνθρώπους συγχρόνους καὶ προΐστορικούς, διὰ τῶν μνημείων των, ἰχνῶν, εὑρημάτων τῆς ἀρχαιολογίας, μελέτην γλωσσικῶν μνημείων, ἀνταλλαγὴν πληροφοριῶν μετ ̓ ἄλλων προωθημένων ἐρευνητῶν, μετ ̓ ἄσκησιν ν ̓ ἀντιμετωπίζω ἀφόβως τὴν ἀλήθειαν, καταλήγω εἰς τὴν ἄποψιν-γνῶσιν, ὅτι εἰς τὸν πλανήτην μας μία ὑπάρχει γλῶσσα, ἡ ̓ Ελληνική, ποὺ ἀποκαλεῖται ἐπιτυχῶς μήτηρ. "Ολες οἱ ἄλλες εἶναι θυγατέρες ἢ ἀκριβέστερον διάλεκτοι ἑλληνικαὶ παρεφθαρμέναι. Αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν καλύπτουν καὶ τὴν μητέρα γλῶσσα μάχονται λυσσωδῶς, ὄχι μόνον οἱ ἐχθροὶ τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἀλλὰ καὶ ἀρκετοὶ ἐμφανιζόμενοι ὡς ἕλληνες, ὄχι ὅμως κατὰ τὴν ̓Ισοκράτειον ρῆσιν, ὡς καὶ τό... «Ἑλληνικὸν» Κράτος διὰ τῶν «φορέων» του, παιδαγωγικῶν « ̓Ϊνστιτούτων», καθηγητῶν πανεπιστημιακῶν, "Ὑπουργείου Παιδείας κ.λπ. Δὲν ἀναλογίζονται ὅμως, ὅτι τούτου ἕνεκεν ἡ ἀνθρωπότης ἦλθεν εἰς ἀδιέξοδον καὶ εἰς τὸ χεῖλος κρημνοῦ, ὅτι οἱ μητροκτόνοι ἕαὐτοὺς ἀπορφανίζουν! ἈΧᾺΧᾺ Συχνὰ ἀκούομεν τὴν φράσιν, ὅτι γνωστὲς γλῶσσες, ἡ ̓Αγγλική, ἡ Γαλλική, ἡ Γερμανική, ἡ ̓Ιταλική, ἡ ̓Ισπανική, ἡ Ρωσικὴ κ.λπ., ἔχουν πολλὲς ἢ μέγα ποσοστὸν ἑλληνικῶν λέξεων, ἀλλὰ μόνον εἰς τὸν «Δαυλὸν» διετυπώθη τὸ «τολμηρόν», ὅτι δὲν ἔχουν λέξεις μας μόνον ἢ ποσοστὸν λέξεων, ἀλλ ̓ ὅτι οἱ γλῶσσες τῆς οἰκουμένης εἶναι διάλεκτοι παρεφθαρμένες τῆς ἑλληνικῆς (βλ. τὰς ριζοσπαστικὰς ἐρεύνας τῶν συνεργατῶν τοῦ «Δαυλοῦ» κ.κ. Η. Τσατσόμοιρου, ̓Αποστόλου Γάτσια, τοῦ ὑποφαινόμενου κ.ἀ. εἰς τοὺς τόμους 1986, 1987, 1988, 1989 καὶ [990 τοῦ «Δαυλοῦ»). Τούτου ἔχομεν μυριάδας ἀποδείξεων, διαρκῶς συσσωρευομένων καὶ νέων. Πολιτισμοὶ καὶ λαοί, ποὺ φαινομενικὰ καμμίαν σχέσιν δὲν εἶχον μὲ τὴν ̓Ελλάδα, γεωγραφικήν, φυλετικήν, συμμαχικήν, ἐμπορικὴν ἤ ἄλλην οἰανδήποτε, ἀποκαλύπτονται ἐπιστημονικῶς, ἀρχαιολογικῶς καὶ μὲ σύγχρονη παρατήρησι, νὰ ἔχουν αὐθεντικὰ πολιτιστικά μας στοιχεῖα, ποὺ οὐδεὶς ὑπωπτεύθη μέχρι σήμερον.