ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Τ, ΤΕΟΩΡΙΓΑΝΑΣ, Σημαντικὲς ἐνδείξεις γιὰ παγκόσμια προϊστορικὴ ἐξάπλωση τῆς "Ἑλληνικῆς «᾿Αρχὰ μεγάλας ἀρετᾶς, ὠνασσ” ᾿ Αλάθεια»(Ετ. 198 ΙποεΓί1, Ι,οοί - 6. Βοντα, Οχοπ!). ᾿Η ἐπιστήμη κύριον σκοπὸν νὰ ἐρευνᾶ τὴν ἀλήθειαν ἔχει, καὶ µόνον εἰς ἐλευθέρους ἁρμόζει (᾿ Απολλώνιος: «ψεύδεσθαι ἀνελεύθερον, ἀλήθεια γεν- ναῖον»). Γιὰ νὰ παραμείνη κανεὶς ἐλεύθερος, πρέπει νὰ εἶναι γενναῖος. Δυστυχῶς πλεῖστοι ἐπιστήμονες στεροῦνται γενναιότητος, δὲν μένουν ἐλεύθεροι, δὲν λέ- γουν τὴν ἀλήθειαν. Μετὰ 42 ἐτῶν ἀναστροφὴν (διὰ τῶν ἀρχαιοελληνικῶν κειμένων) μὲ τὴν ἕλλη- νικὴν σκέψιν, μὲ τὴν «ἐναρμόνισιν πρὸς τὴν φύσιν καὶ τὸν παγκόσμιον ρυθμὸν» καὶ μὲ τὴν «ἄνευ ὁρίων ἔρευναν πρὸς ἀνεύρεσιν τῆς ἀληθείας», μετὰ περιπλάνη- σιν εἰς τὶς ἐσχατιὲς τοῦ πλανήτου, ἐπαφὴν μὲ ἀνθρώπους συγχρόνους καὶ προΐ- στορικούς, διὰ τῶν μνημείων των, ἰχνῶν, εὑρημάτων τῆς ἀρχαιολογίας, μελέτην γλωσσικῶν μνημείων, ἀνταλλαγὴν πληροφοριῶν μετ᾽ ἄλλων προωθημένων ἐ- ρευνητῶν, μετ᾽ ἄσκησιν ν᾿ ἀντιμετωπίζω ἀφόβως τὴν ἀλήθειαν, καταλήγω εἰς τὴν ἄποψιν-γνῶσιν, ὅτι εἰς τὸν πλανήτην µας μία ὑπάρχει γλῶσσα, ἡ ᾿ Ελληνική, ποὺ ἀποκαλεῖται ἐπιτυχῶς μήτηρ. "Ολες οἱ ἄλλες εἶναι θυγατέρες ἢ ἀκριβέστε- ρον διάλεκτοι ἑλληνικαὶ παρεφθαρμέναι. Αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν καλύπτουν καὶ τὴν μητέρα γλῶσσα μάχονται λυσσωδῶς, ὄχι μόνον οἱ ἐχθροὶ τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἀλλὰ καὶ ἀρκετοὶ ἐμφανιζόμενοι ὡς ἕλλη- νες, ὄχι ὅμως κατὰ τὴν ᾿Ισοκράτειον ρῆσιν, ὡς καὶ τό... «Ἑλληνικὸν» Κράτος διὰ τῶν «φορέων» του, παιδαγωγικῶν «᾿Ϊνστιτούτων», καθηγητῶν πανεπιστημιακῶν, "Ὑπουργείου Παιδείας κ.λπ. Δὲν ἀναλογίζονται ὅμως, ὅτι τούτου ἕνεκεν ἡ ἀν- θρωπότης ἦλθεν εἰς ἀδιέξοδον καὶ εἰς τὸ χεῖλος κρημνοῦ, ὅτι οἱ μητροκτόνοι ἕ- αὐτοὺς ἀπορφανίζουν! ἈΧᾺΧᾺ Συχνὰ ἀκούομεν τὴν φράσιν, ὅτι γνωστὲς γλῶσσες, ἡ ᾿Αγγλική, ἡ Γαλλική, ἡ Γερμανική, ἡ ᾿Ιταλική, ἡ ᾿Ισπανική, ἡ Ρωσικὴ κ.λπ., ἔχουν πολλὲς ἢ μέγα ποσοστὸν ἑλληνικῶν λέξεων, ἀλλὰ μόνον εἰς τὸν «Δαυλὸν» διετυπώθη τὸ «τολ- μηρόν», ὅτι δὲν ἔχουν λέξεις µας μόνον ἢ ποσοστὸν λέξεων, ἀλλ᾽ ὅτι οἱ γλῶσ- σες τῆς οἰκουμένης εἶναι διάλεκτοι παρεφθαρμένες τῆς ἑλληνικῆς (βλ. τὰς ριζο- σπαστικὰς ἐρεύνας τῶν συνεργατῶν τοῦ «Δαυλοῦ» κ.κ. Η. Τσατσόμοιρου, ᾿Απο- στόλου Γάτσια, τοῦ ὑποφαινόμενου κ.ἀ. εἰς τοὺς τόμους 1986, 1987, 1988, 1989 καὶ [990 τοῦ «Δαυλοῦ»). Τούτου ἔχομεν μυριάδας ἀποδείξεων, διαρκῶς συσσω- ρευομένων καὶ νέων. Πολιτισμοὶ καὶ λαοί, ποὺ φαινομενικὰ καμμίαν σχέσιν δὲν εἶχον μὲ τὴν ᾿Ελλάδα, γεωγραφικήν, φυλετικήν, συμμαχικήν, ἐμπορικὴν ἤ ἄλ- λην οἰανδήποτε, ἀποκαλύπτονται ἐπιστημονικῶς, ἀρχαιολογικῶς καὶ μὲ σύγ- χρονη παρατήρησι, νὰ ἔχουν αὐθεντικὰ πολιτιστικά µας στοιχεῖα, ποὺ οὐδεὶς ὑ- πωπτεύθη μέχρι σήμερον.