ση ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ᾱ. ΤΗΟΜΡΟΝ, Ἢ Ελληνική Γλῶσσα -- ̓Αρχαία καὶ Νέα “Ὅποιοι ἔχουν καταλάρει τὴν τεράστια σημασία τῆς "Ἑλληνικῆς Γλώσσας - «τοῦ τελειότερου δημιουργήματος τοῦ ἀνθρώπινου ἐγκεφάλου» --- δὲν πρέπει νὰ ἐκπλήσσωνται βλέποντας τὸ «γλωσσικὸ ζήτημα» (;) νά ̓χη γίνει πολιτικό. 'Η λογοκρατία ἐξ ἄλλου οὐδέποτε ἀπέκρυψε τὴν ἐχθρότητά της καὶ στὸ ΙΑ ́ τῆς «Γενέσεως» ὁμολογεῖ ὠμὰ τὶς προθέσεις της: «Δεῦτε καὶ καταβάντες συγχέωμεν αὐτῶν τὴν γλῶσσαν, ἵνα μὴ ἀκούωσιν ἕκαστος τὴν φωνὴν τοῦ πλησίον»!, Έκτοτε πρωθυπουργοὶ καὶ διπλωμάτες, θεοκράτες καὶ μυστικιστές, μπεκτασῆδες κι ἱεροεξεταστές, πολιτικοὶ ἐπιστήμονες κι ἐπιστήμονες πολιτικοὶ πιασμένοι χέρι-χέρι ἀπεργάζονται τὴν καταστροφή της. Συνήθως ἔρχονταν «ντυμένοι φίλοι», κατὰ ποὺ λέγει κι ὁ ποιητής, καί, δείχνοντας τὴν ἀνησυχία τους, προσπαθοῦσαν νὰ μᾶς πείσουν ὅτι πάσχουμε ἀπὸ «λεξόπονο) (κατὰ τὸν κοιλόπονο) κι ὅτι ἔχομε ἀνάγκη κάποιας «μηκρῆς ορμηνηας γηα τα γραματα κε ορθογραφηα της ρομεηκῆης Ίγλοσας» (1. Βηλαρᾶς)' ὅτι «Ργερί πὰ ΡΓ8(ΗΠΊΕ πιὲ ο [,8ΙπίΙΚο ΒΙ[ΑνΙίΟ», γιὰ νὰ πᾶμε μπροστὰ (Μεπος ΕἰΠηάας - Μ. Τριανταφυλλίδης)’ ὅτι θὰ γίνουμε «πάντες ́Ελινες ἐγγράματι» (Τιμόθεος Κούστας), ἂν καταργήσουμε τὰ γράμματα ἢ ἂν ἐπιτέλους πολιτογραφήσουμε τὴ γλῶσσα μας ἰνδοευρωπαϊκὴ καὶ τὸ ̓Αλφάβητό μας φοινικικό... 4 Ὃ «εοτρε ΤΠΟΠΙςοη ἀποτελεῖ ἐμπροσθοφυλακὴ τοῦ ̓Ινδοευρωπαϊσμοῦ-φΦοινικισμοῦ κι ὁ μεταφραστής του «ἐκπαιδευόμενο μάγο»... Στὸ ἐν λόγῳ βιβλίο του --« ́Η ̓Ελληνικὴ ̓Ελλὰς ἡ Αὐτοφυὴς Ὃ γεωγραφικὸς χῶρος ποὺ στὴν ἱστορία πέρασε ὡς ̓ Ελλάς, πάντοτε, καὶ προτοῦ κατοικηθῆ, ξεχώριζε. ̓ Αργότερα, πολὺ ἀργότερα φύτρωσαν ὡς παράγωγα τοῦ φυσικοῦ χώρου οἱ Διογενεῖς, οἱ Πελασγοί, οἱ Μινωῖτες Ἕλληνες καὶ οἱ Ρωμιοὶ τῆς σήμερον. Μόλις στοὺς ἱστορικοὺς ὅμως χρόνους συνειδητοποιήθηκε καὶ εἰσπράχτηκε ἀπὸ τοὺς κατοίκους τοῦ χώρου ἡ ἔννοια Πατρὶς- Ελλάς, γιὰ νὰ μᾶς πεῖ ὁ Σωκράτης στὸν «Κρίτωνα»: «Πατρός τε καὶ μητρός τε καὶ ἁπάντων προγόνων τιμιώτερον καὶ ἁγιώτερόν ἐστιν ἡ πατρίς...». ̓Αλλά, ὅταν οἱ Ἕλληνες ἀποφάσισαν νὰ θεωρήσουν τὸν τόπο τους πατρίδα τους, δὲν σκέφτηκαν ὅτι ἔχει ἰδιαιτερότητες καὶ ἀπαιτήσεις, ὅτι εἶναι «ἡφαίστειο», ποὺ μέσα του βράζει. Ἣ φύση τῆς Ελλάδος ἀποτελεῖ καθοριστικἡ συνθήκη γιὰ ὅσα συμβαίνουν στὸν χῶρο ποὺ ζοῦμε. Τοῦτος ὁ τόπος --φυσικὸ δημιούργημα ἀπείρου κάλλους καὶ ἀποτέλεσμα πολυδαίδαλου συνδυασμοῦ ἀπὸ βράχια καὶ θάλασσες, βουνὰ καὶ κάμπους, ποτάμια καὶ ρεματιές, νησιὰ καὶ ξερονήσια---, ποὺ κολυμπάει σὲ διαυγὲς φῶς, ὑποχρεώνει θεοὺς καὶ ἀνθρώπους αὐτῆς τῆς γῆς, ἢ νὰ συμπεριφέρονται ὅπως ἡ Φύση ὁρίζει ἢ νὰ ἀποβάλλονται. Μὲ ἄλλα λόγια, οἱ δυστυχεῖς Ἕλληνες φύτρωσαν σ ̓ ἕνα μοναδικὸ καὶ «ἀνάδελφο» τόπο, μὲ κύριο χαρακτηριστικὸ τὴν ἰδιο-τροπία στὰ πάντα καὶ τὴν ὑψηλὴ ποιότητα, ἐπὶ βάσεως ἀτομικῆς ἀκεραίωσης καὶ ὄχι ἀγέλης, ὅπως συμβαίνει