ση ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ᾱ. ΤΗΟΜΡΟΝ, Ἢ Ελληνική Γλῶσσα -- ᾿Αρχαία καὶ Νέα “Ὅποιοι ἔχουν καταλάρει τὴν τεράστια σημασία τῆς "Ἑλληνικῆς Γλώσσας - «τοῦ τε- λειότερου δημιουργήµατος τοῦ ἀνθρώπινου ἐγκεφάλου» --- δὲν πρέπει νὰ ἐκπλήσσωνται βλέποντας τὸ «γλωσσικὸ ζήτημα» (;) νά ᾽χη γίνει πολιτικό. 'Η λογοκρατία ἐξ ἄλλου οὐδέ- ποτε ἀπέκρυψε τὴν ἐχθρότητά της καὶ στὸ ΙΑ΄ τῆς «Γενέσεως» ὁμολογεῖ ὠμὰ τὶς προθέ- σεις της: «Δεῦτε καὶ καταβάντες συγχέωμεν αὐτῶν τὴν γλῶσσαν, ἵνα μὴ ἀκούωσιν ἕκα- στος τὴν φωνὴν τοῦ πλησίον»!, Έκτοτε πρωθυπουργοὶ καὶ διπλωμάτες, θεοκράτες καὶ μυ- στικιστές, μπεκτασῆδες κι ἱεροεξεταστές, πολιτικοὶ ἐπιστήμονες κι ἐπιστήμονες πολιτι- κοὶ πιασµένοι χέρι-χέρι ἀπεργάζονται τὴν καταστροφή της. Συνήθως ἔρχονταν «ντυµένοι φίλοι», κατὰ ποὺ λέγει κι ὁ ποιητής, καί, δείχνοντας τὴν ἀνησυχία τους, προσπαθοῦσαν νὰ μᾶς πείσουν ὅτι πάσχουµε ἀπὸ «λεξόπονο) (κατὰ τὸν κοιλόπονο) κι ὅτι ἔχομε ἀνάγκη κάποιας «μηκρῆς ορµηνηας γηα τα γραµατα κε ορθογραφηα της ροµεηκῆης Ίγλοσας» (1. Βηλαρᾶς)' ὅτι «Ργερί πὰ ΡΓ8(ΗΠΊΕ πιὲ ο [,8ΙπίΙΚο ΒΙ[ΑνΙίΟ», γιὰ νὰ πᾶμε μπροστὰ (Μεπος Εἰ- Πηάας - Μ. Τριανταφυλλίδης)’ ὅτι θὰ γίνουμε «πάντες ΄Ελινες ἐγγράματι» (Τιμόθεος Κού- στας), ἂν καταργήσουµε τὰ γράμματα ἢ ἂν ἐπιτέλους πολιτογραφήσουµε τὴ γλῶσσα µας ἰνδοευρωπαϊκὴ καὶ τὸ ᾿Αλφάβητό µας φοινικικό... 4 Ὃ «εοτρε ΤΠΟΠΙςοη ἀποτελεῖ ἐμπροσθοφυλακὴ τοῦ ᾿Ινδοευρωπαϊσμοῦ-φΦοινικισμοῦ κι ὁ μεταφραστής του «ἐκπαιδευόμενο μάγο»... Στὸ ἐν λόγῳ βιβλίο του --«΄Η ᾿Ελληνικὴ ᾿Ελλὰς ἡ Αὐτοφυὴς Ὃ γεωγραφικὸς χῶρος ποὺ στὴν ἱστορία πέρασε ὡς ᾿ Ελλάς, πάντοτε, καὶ προτοῦ κατοικηθῆ, ξεχώριζε. ᾿ Αργότερα, πολὺ ἀργότερα φύτρωσαν ὡς παράγω- γα τοῦ φυσικοῦ χώρου οἱ Διογενεῖς, οἱ Πελασγοί, οἱ Μινωῖτες Ἕλληνες καὶ οἱ Ρωμιοὶ τῆς σήμερον. Μόλις στοὺς ἱστορικοὺς ὅμως χρόνους συνειδητοποιήθη- κε καὶ εἰσπράχτηκε ἀπὸ τοὺς κατοίκους τοῦ χώρου ἡ ἔννοια Πατρὶς- Ελλάς, γιὰ νὰ μᾶς πεῖ ὁ Σωκράτης στὸν «Κρίτωνα»: «Πατρός τε καὶ μητρός τε καὶ ἁπάντων προγόνων τιμιώτερον καὶ ἁγιώτερόν ἐστιν ἡ πατρίς...». ᾿Αλλά, ὅταν οἱ Ἕλληνες ἀποφάσισαν νὰ θεωρήσουν τὸν τόπο τους πατρίδα τους, δὲν σκέφτηκαν ὅτι ἔχει ἰδιαιτερότητες καὶ ἀπαιτήσεις, ὅτι εἶναι «ἡφαί- στειο», ποὺ µέσα του βράζει. Ἣ φύση τῆς Ελλάδος ἀποτελεῖ καθοριστικἡ συνθήκη γιὰ ὅσα συμβαίνουν στὸν χῶρο ποὺ ζοῦμε. Τοῦτος ὁ τόπος --ϕυσικὸ δημιούργημα ἀπείρου κάλλους καὶ ἀποτέλεσμα πολυδαίδαλου συνδυασμοῦ ἀπὸ βράχια καὶ θάλασσες, βουνὰ καὶ κάμπους, ποτάμια καὶ ρεματιές, νησιὰ καὶ ξε- ρονήσια---, ποὺ κολυμπάει σὲ διαυγὲς φῶς, ὑποχρεώνει θεοὺς καὶ ἀνθρώπους αὐ- τῆς τῆς γῆς, ἢ νὰ συμπεριφέρονται ὅπως ἡ Φύση ὁρίζει ἢ νὰ ἀποβάλλονται. Μὲ ἄλλα λόγια, οἱ δυστυχεῖς Ἕλληνες φύτρωσαν σ᾽ ἕνα μοναδικὸ καὶ «ἀνά- δελφο» τόπο, μὲ κύριο χαρακτηριστικὸ τὴν ἰδιο-τροπία στὰ πάντα καὶ τὴν ὑψη- λὴ ποιότητα, ἐπὶ βάσεως ἀτομικῆς ἀκεραίωσης καὶ ὄχι ἀγέλης, ὅπως συμβαίνει