ο «Οἰκουμενικότης 1991»: Τὸ κρίσιμο «τέστ» . το Σύρεται ἡ ἀνθρωπότης πρὸς τὴν ἑνότητα. "Η πυρηνικἡ ἐποχὴ καθίσταται ἀπολύτως ἀπαγορευτικὴ καὶ θανάσιμη γιὰ κάθε δυϊσμὸ ἤ πολυκεντρισμὸ τῆς ᾿Εξ-ουσίας. - Ἢ ἀναζήτηση ἑνὸς ἑνοποιητικοῦ παγκόσμιου ἰδεολογή- ματος (μὲ «ἀντίπαλο δέος» τὴν ἑλληνικότητα) στηριζόμε- νου στὸ παλαιὸ συνταγολόγιο (δογματικὸς τεμαχισμὸς τῆς μιᾶς ἀνθρώπινης φύσεως ἤ «ἐξ ἀποκαλύψεως ἀλήθεια») τερματίσθηκε μέσα στὸν τάφο τῆς ἀποτυχίας της. --- Οἱ ἀπόπειρες κατασκευῆς ἑνὸς «ἐλλογοφανοῦς μύθου» εἶναι θνησιγενεῖς: Ο Λόγος, ὅπου εἰσάγεται, δὲν ἀστειεύ- εται, καταλύει ὅλα τὰ παράλογα ποὺ προσπαθοῦν νὰ προ- σκολληθοῦν καὶ ἐπιβιώσουν πάνω του ὡς παράσιτα. -- Ἢ αὐθαίρετη κατασκευὴ «οἰκουμενικῶν» προπατόρων - ἁγίων- ἡρώων καὶ «προτύπων» («Σουμερίων») μὲ τὴν βοή- θεια τῆς «ἱστορικῆς» - «ἐπιστημονικῆς» διαστρεβλώσεως θὰ αὐτοκαταλυθῆ ἐπίσης ἀπὸ τὴν ἴδια ἐπιστημονική-ἱστο- ρικὴ ἔρευνα, ποὺ διετάχθη νὰ τὴν «χτίση». -- Ἢ ἀνακήρυξη μοντέλων ἐξουσιαστικῶν τοῦ παρελθό- ντος ὡς ὁδηγῶν μόνο τὴν (ἤδη νεκρή) ἐξουσιαστικὴ ἀντί- ληψη θὰ ἀναπαραγάγη. Ἕ Ἔ Ἔ --- Μόνον ἡ μὴ ἐξ-ουσιαστικὴ οἰκουμενικότης μπορεῖ νὰ ἔ- χη πανανθρώπινη ἀποδοχὴ καὶ ἀπεριόριστη διάρκεια. ΕΣ --- Ἢ πανάρχαια οἰκουμενικότης τοῦ μεγάλου χαμένου Διός-πολιτισμοῦ, ἡ ἐξαλειφθεῖσα ἀπὸ τὴν Μεγάλη Φυσικὴ Καταστροφή, παρέχει καὶ ἀκριβῆ στοιχεῖα τῆς δομῆς τῆς (μνημοσύνη, μῆτις, θέμις, εὐρυνόμη κ.λπ.), ὥστε νὰ εἶναι εὔκολη ἡ «ἀνάκλησή» της στὴν ἐποχὴ μας, καὶ τὴν ἐγγύη- ση τῆς ἀσφαλοῦς καὶ ἀπεριόριστης χρονικὰ λύσεως, ὥστε νὰ ἀποτελῆ τὴν μόνη ἀκίνδυνη ἐπιλογή. κα ἁ --- Μέσα σὲ ταχύτατα συρρικνούµενα χρονικὰ περιθώρια ἡ ἀνθρωπότης εἶναι καταδικασμένη νὰ κάνη τὴν ἐπιλογή: ἐ- πιβίωση ἤ ἐξαφάνιση τοῦ εἴδους. -- Τὸ ἀρξάμενο ἔτος [99] εἶναι ἡ ᾿Αρχὴ τοῦ Νέου Οἰκου- μενικοῦ Πολιτισμοῦ ἤ ἡ ᾿Αρχὴ τοῦ Τέλους. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ Δ.Ι.4.