ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ ̓Εξαλήθευση-ἐλευθέρωση: ἡ κατεπείγουσα ἐπιλογή Πρέπει νὰ τὸ ποῦμε μὲ τὰ ἐντονώτερα σχήματα λόγου: ̓“Η ἀνθρωπότητα δὲν ἔχει ἄλλο δρόμο ἀπὸ ἐκεῖνον τῆς ἐξαληθεύσεως-ἐλευθερώσεώς της. ̓Ο δρόμος αὐτὸς δὲν εἶναι πιὰ ἕνα «δέον» πολυτελείας, ἀλλὰ ἀδήριτη ἀνάγκη ἐπιβιώσεως. ̓Εξαλήθευση - -ἐλευθέρωση εἶναι μία κατάσταση, ὄχι ἁπλῶς ἀλληλοσυμπληρούμενες καταστάσεις. ̓Αλήθεια χωρίς ἐλευθερία δὲν ὑπάρχει" καὶ ἐλευθερία χωρίς ἀλήθεια δὲν ὑπάρχει. ̓Αλήθεια, τὸ μὴ λῆθον, εἶναι ἡ δημιουργικὴ σύνδεση τῶν γενομένων μὲ τὰ γιγνόμενα. ̓Επειδὴ τὰ γενόμενα ἔχουν σχέση ἄμεσης συνέπειας μὲ τὰ γιγνόμενα (καὶ τὰ γενησόμενα), αὐτονοήτως τὰ γιγνόμενα, γιὰ νὰ μὴν ἀποτελοῦν ἐντροπίαν, πρέπει νὰ ἄποτελοῦν οἱονεὶ «φυσικὰ τέκνα» τῶν συμβάντων, Ἔτσι λειτουργεῖ ὁ νόμος τῆς φύσεως. Στὴν ἱστορία ἡ ἀποσύνδεση τοῦ παρόντος ἀπὸ τὸ παρελθὸν ἀποτελεῖ ἐκτροπήν. Ἢ ἐξασφάλιση τῆς (ζωτικῆς) ἁρμονίας μεταξὺ γενομένων καὶ γιγνομένῶν προὐποθέτει γνώση καὶ μὴ διαστρέβλωση τοῦ παρελθόντος. “Η ἀλήθεια συνεπῶς στὴν δημιουργικήπρακτική της ἔκφραση εἶναι ἡ παραδοχή, ὁ σεβασμὸς καὶ ἡ ἀναγνώριση καθοδηγητικοῦ ἱστορικοῦ ρόλου στὰ συμβάντα. Μόνον ἔτσι ἐξασφαλίζεται ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου τῆς φύσεως στὴν ἱστορία καὶ ἀποτρέπεται ἡ ἐντροπία -ἱστορικὴ ἐκτροπή. ̓Ελευθερία εἶναι πάλι ἡ ἁρμονία πρὸς τὸν φυσικὸ νόμο. ( ̓Ελευθερία ἐκτὸς φυσικοῦ νόμου εἶναι καὶ λογικῶς ἀπολύτως ἀσύλληπτη καί δη- μιουργικῶς-πρακτικῶς ἀπολύτως ἀνύπαρκτη). "Επομένως ἡ ἐλευθερία προὔποθέτει καὶ πλήρη γνώση τῶν συμβάντων (ἀφοῦ μόνο ἀπὸ τὴν ἤδη ἐκφρασθεῖσα λειτουργία του μποροῦμε νὰ διαπιστώνουμε τὴν ὕπαρξη τοῦ φυσικοῦ νόμου) καὶ ἀποδοχὴ τοῦ καθοδηγητικοῦ τους ρόλου. Ἔτσι στοιχειοθετεῖται ἡ ταυτότης ἐἔλευθερίαλήθεια. ΓΕ: Εἴπαμε στὴν ἀρχή, ὅτι ἡ ἐλευθερία-ἀλήθεια εἶναι πιὰ ὁ μοναδικὸς δρόμος, ἡ ἀδήριτη ἀνάγκη γιὰ τὴν ἐπιβίωση τῆς ἀνθρωπότητος. Τοῦτο συνάγεται ἀπὸ δὺο γεγονότα. Τὸ ἕνα εἶναι, ὅτι εἶναι φανερὸ σήμερα, ὅτι ἡ ἀνθρωπότης μπορεῖ ἀπὸ τὴν μιὰ μέρα στὴν ἄλλη νὰ αὐτοκαταστραφεῖ. Τὸ ἄλλο εἶναι, ὅτι δὲν ὑπάρχει γνώση παρόμοιας θανάσιμης καταστάσεως στὸ παρελθόν, ὥστε, βάσει τῶν προλεχθέντων, νὰ ἀποτελέση αὐτή ὁδηγὸ γιὰ τήν διέλευση τῶν κρισίμων ἱστορικῶν συμπληγάδων σήμερα, μὲ τρόπο πού νὰ μὴν ἐπέλθη ἡ ἐξαφάνιση τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους. Πράγματι ἡ «γνωστή» καὶ «παραδεκτή» ἱστορία ποὺ εἶναι «καθιερωμένη» σήμερα δὲν ἔχει νὰ ἐπικαλεσθῆ παρόμοια κατάσταση σὲ διαφορετικὸ χρόνο. Τυπικᾶ ἔτσι εἶναι. ̓Αλλὰ στὴν πραγματικότητα τὸ ἐπικίνδυνο παρὸν δὲν εἶναι «αὐτοφυὲς» φαινόμενο. Ἔγινε ὡς συνέπεια προηγηθέντων γεγονότων, σύμφωνα μὲ τὸν νόμο τῆς φύσεως καὶ τῆς ἱστορίας. ̓Αν ἡ σύγγρονη ἀποδεκτὴ «γνώση» δὲν γνωρίζη τὰ συμβάντα (τὰ αἴτια) ποὺ γέννησαν τὰ γιγνόμενα σήμερα, τοῦτο δὲν καταργεῖ τὸν ρόλο τους ὡς ποιητικοῦ