ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ ᾿Εξαλήθευση-ἐλευθέρωση: ἡ κατεπείγουσα ἐπιλογή Πρέπει νὰ τὸ ποῦμε μὲ τὰ ἐντονώ- τερα σχήματα λόγου: ᾿“Η ἀνθρωπότη- τα δὲν ἔχει ἄλλο δρόμο ἀπὸ ἐκεῖνον τῆς ἐξαληθεύσεως-ἐλευθερώσεώς της. ᾽Ο δρόμος αὐτὸς δὲν εἶναι πιὰ ἕ- να «δέον» πολυτελείας, ἀλλὰ ἀδήριτη ἀνάγκη ἐπιβιώσεως. ᾿Εξαλήθευση - -ἐλευθέρωση εἶναι μία κατάσταση, ὄχι ἁπλῶς ἀλληλο- συμπληρούμενες καταστάσεις. ᾿Αλή- θεια χωρίς ἐλευθερία δὲν ὑπάρχει" καὶ ἐλευθερία χωρίς ἀλήθεια δὲν ὑ- πάρχει. ᾿Αλήθεια, τὸ μὴ λῆθον, εἶναι ἡ δημιουργικὴ σύνδεση τῶν γενομένων μὲ τὰ γιγνόμενα. ᾿Επειδὴ τὰ γενόμε- να ἔχουν σχέση ἄμεσης συνέπειας μὲ τὰ γιγνόμενα (καὶ τὰ γενησόμενα), αὐ- τονοήτως τὰ γιγνόμενα, γιὰ νὰ μὴν ἀ- ποτελοῦν ἐντροπίαν, πρέπει νὰ ἄπο- τελοῦν οἱονεὶ «φυσικὰ τέκνα» τῶν συμβάντων, Ἔτσι λειτουργεῖ ὁ νόμος τῆς φύσεως. Στὴν ἱστορία ἡ ἀποσύν- δεση τοῦ παρόντος ἀπὸ τὸ παρελθὸν ἀποτελεῖ ἐκτροπήν. Ἢ ἐξασφάλιση τῆς (ζωτικῆς) ἁρ- μονίας μεταξὺ γενομένων καὶ γιγνομέ- νῶν προὐποθέτει γνώση καὶ μὴ δια- στρέβλωση τοῦ παρελθόντος. “Η ἀλή- θεια συνεπῶς στὴν δημιουργική- πρακτική της ἔκφραση εἶναι ἡ παρα- δοχή, ὁ σεβασμὸς καὶ ἡ ἀναγνώριση καθοδηγητικοῦ ἱστορικοῦ ρόλου στὰ συμβάντα. Μόνον ἔτσι ἐξασφαλίζεται ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου τῆς φύσεως στὴν ἱστορία καὶ ἀποτρέπεται ἡ ἐ- ντροπία -ἱστορικὴ ἐκτροπή. ᾿Ελευθερία εἶναι πάλι ἡ ἁρμονία πρὸς τὸν φυσικὸ νόμο. (᾿Ελευθερία ἐ- κτὸς φυσικοῦ νόμου εἶναι καὶ λογι- κῶς ἀπολύτως ἀσύλληπτη καί δη- μιουργικῶς-πρακτικῶς ἀπολύτως ἀνύ- παρκτη). "Επομένως ἡ ἐλευθερία προὔποθέτει καὶ πλήρη γνώση τῶν συμβάντων (ἀφοῦ μόνο ἀπὸ τὴν ἤδη ἐκφρασθεῖσα λειτουργία του μποροῦ- µε νὰ διαπιστώνουμε τὴν ὕπαρξη τοῦ φυσικοῦ νόµου) καὶ ἀποδοχὴ τοῦ κα- θοδηγητικοῦ τους ρόλου. Ἔτσι στοιχειοθετεῖται ἡ ταυτότης ἐἔλευθε- ρία- λήθεια. ΓΕ: Εἴπαμε στὴν ἀρχή, ὅτι ἡ ἐλευθε- ρία-ἀλήθεια εἶναι πιὰ ὁ μοναδικὸς δρόμος, ἡ ἀδήριτη ἀνάγκη γιὰ τὴν ἐ- πιβίωση τῆς ἀνθρωπότητος. Τοῦτο συνάγεται ἀπὸ δὺο γεγονότα. Τὸ ἕνα εἶναι, ὅτι εἶναι φανερὸ σήμερα, ὅτι ἡ ἀνθρωπότης μπορεῖ ἀπὸ τὴν μιὰ μέρα στὴν ἄλλη νὰ αὐτοκαταστραφεῖ. Τὸ ἄλλο εἶναι, ὅτι δὲν ὑπάρχει γνώση παρόμοιας θανάσιμης καταστάσεως στὸ παρελθόν, ὥστε, βάσει τῶν προ- λεχθέντων, νὰ ἀποτελέση αὐτή ὁδηγὸ γιὰ τήν διέλευση τῶν κρισίμων ἱστο- ρικῶν συμπληγάδων σήμερα, μὲ τρό- πο πού νὰ μὴν ἐπέλθη ἡ ἐξαφάνιση τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους. Πράγματι ἡ «γνωστή» καὶ «παραδεκτή» ἱστορία ποὺ εἶναι «καθιερωμένη» σήμερα δὲν ἔχει νὰ ἐπικαλεσθῆ παρόμοια κατά- σταση σὲ διαφορετικὸ χρόνο. Τυπικᾶ ἔτσι εἶναι. ᾿Αλλὰ στὴν πραγματικότητα τὸ ἐπικίνδυνο παρὸν δὲν εἶναι «αὐτοφυὲς» φαινόμενο. Ἔ- γινε ὡς συνέπεια προηγηθέντων γε- γονότων, σύμφωνα μὲ τὸν νόμο τῆς φύσεως καὶ τῆς ἱστορίας. ᾿Αν ἡ σύγ- γρονη ἀποδεκτὴ «γνώση» δὲν γνωρί- ζη τὰ συμβάντα (τὰ αἴτια) ποὺ γέννη- σαν τὰ γιγνόμενα σήµερα, τοῦτο δὲν καταργεῖ τὸν ρόλο τους ὡς ποιητικοῦ