ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Γονεῖς - Παιδιὰ - Διδάσκαλοι - Πολιτεία Ἢ διαπίστωσι ὅτι ἡ ̓Α-παιδεία ἄρχισε ἤδη ν ̓ ἀποδίδη τοὺς δηλητηριώ1. δεις καρπούς της γίνεται πλέον φανερὴ καὶ στοὺς κατ ̓ ἐξοχὴν ὑπεύθυνους γιὰ τὴν ἐπερχόμενη κοινωνικὴ ἀναστάτωσι, τοὺς γονεῖς -καὶ κατὰ συνεκδοχὴν σὲ ὅλους μας. ὋΟ «Δαυλὸς» ἔχει ἀγωνισθῆ καὶ ἀγωνίζεται μ ̓ ὅλες του τὶς δυνάμεις, γιὰ νὰ καταδείξη ὅτι τὸ κύκλωμα Γονεῖς-Παιδιὰα-Διδάσκαλοι-Πολιτεία, ἐνῶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελῆ τὴν τετράγωνη βᾶσι μιᾶς ἀξιοκρατικῆς ἀνυψούμενης βαθμιαίας πυραμῖδος, ἔχει μετασχηματισθὴ σ ̓ ἕναν κύκλο φαῦλο, ἐπὶ τοῦ ὁποίου στηρίζεται ὁ νεώτερος ἐξουσιαστικὸς «Πύργος τῆς Βαβέλ». 'Η σύγχυσι τῶν φρενῶν μ ̓ ὅλα τὰ ἐπακόλουθα θὰ μετατρέψη ἐντὸς ὀλίγου χρόνου τὸν ̓“Ελληνικὸ χῶρο σὲ μιὰ ἀπάνθρωπη Λέρο ἢ σ ̓ ἕνα νέο Λίβανο. Πρῶτοι ὑπεύθυνοι οἱ γονεῖς. Τὸ παιδὶ μέχρι νὰ φθάση στὸ σχολεῖο, τὸ διδάσκουν οἱ γονεῖς. ̓Η διδασκαλία εἶναι ὁὀπτική-ἀκουστικἡὴ καὶ διὰ παραδειγμάτων. Ἢ λιτότης, ἡ πειθαρχία στοὺς οἰκογενειακοὺς κανόνες, ἡ συμπεριφορᾶ πρὸς τοὺς γονεῖς ἢ συγγενεῖς καὶ πολλα ἄλλα πρέπει νὰ διδαχθοῦν, γιὰ νὰ ἐπακολουθήση ἡ κατανόησι τῆς κοινωνικῆς συμπεριφορᾶς. Εἶναι π.χ. ἐντελῶς παράλογο καί ἀντικοινωνικὸ νὰ ἀναπτύσσωνται μέσα στὸ σχηματιζόμενο βαθμιαίως νοητικὀ ἐπίπεδο τοῦ παιδιοῦ εἰκόνες ἄλλοτε Ἄπεροχῆς λόγω τῶν παρεχομένων σ ̓ αὐτὸ ἀφειδῶς καταναλωτικῶν ἀγαθῶν καὶ ἄλλοτε ἀντιπαλότητος μέχρι μίσους λόγῳ τῶν ἀδυναμιῶν προσφορᾶς σ ̓ αὐτὸ τῶν μέσων ἁρμονικῆς σχέσεως πρὸς τὸ εὐρύτερο περιβάλλον του, τὸ ὁποῖο ἀνακαλύπτει γιὰ πρώτη φορὰ στὸ σχολεῖο. Τὸ θέμα λοιπὸν κατ ̓ ἀρχὴν εἶναι ἡ ἐκπαίδευσι τοῦ παιδιοῦ στὸ σπίτι. Τί ἄνθρωπο προετοιμάζει τὸ σπίτι; Πόσο ἡ παιδεία τῶν γονέων εἶναι ὃπεύθυνη στὴν δημιουργία ἑνὸς μὴ ἀναπήρου πνευματικῶς παιδιοῦ; ̓ Ας κἄνουν οἱ γονεῖς τὴν αὐτοκριτική τους. «Τὸ μῆλο πέφτει κάτω ἀπ ̓ τὴ μηλιά!». Ἢ σήμερα ἰσχύουσα «πλύσι», νὰ ἀνατεθῆ δηλ. ἡ πνευματικὴ καὶ ψυχικὴ διάνοιξι τῶν παιδιῶν στὰ ποικιλώνυμα «κέντρα» ἢ «σταθμοὺς» πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν ἐργαζομένων μητέρων κ.λπ., θὰ προσθέση τόση σύγχυσι ποὺ τὰ ἀποτελέσματά της θὰ εἶναι τρομακτικά. Τὸ παιδί, ἐὰν δὲν μάθη πρώτιστα τί σημαίνει οἰκογένεια καὶ τί κανόνες ἐπιβάλλει ὁ οἰκογενειακὸς τρόπος ζωῆς, δὲν θὰ εἶναι εἰς θέσιν αὔριο να ἐκτιμήση τὴν συμπεριφορά του ἐντὸς τοῦ κοινωνικοῦ χώρου. Καὶ ἐξετάζω ἀμέσως αὐτὸν τὸν δεύτερο χῶρον, στὸν ὁποῖο συναντᾶται τὸ ἤδη ἐν συγχύσει εὐρισκόμενο ἄτωμο, τὸ παιδί, μὲ τὶς ἀσύνδετες, διασπασμένες εἰκόνες τοῦ πατέρα, τῆς μητέρας, τῶν οἰκογενειακῶν κανόνων, τῆς ᾱγνοίας τοῦ πραγματικοῦ διὰ τῆς εἰσβολῆς στὸ σπίτι μας τῶν διεστραμμένων τηλεοπτικῶν «σεναρίών», τοῦ ἐκφυλισμοῦ, τῆς πορνείας, τῆς βίας, τῆς παῥρανομίας καὶ τόσων ἄλλων, μὲ τὰ ὁποῖα οἱ κοινωνικοὶ δολιοφθορεῖς, Ε-